1050 Χιλιόκυκλοι

"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!"
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σούστειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιού σου,
ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.

"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!"
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μανάδων η κατάρα.

Και τα κορίτσια και τ' αγόρια που μιλούσαν,
τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,
κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.

"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!"
Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μανάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

της Κωστούλας Μητροπούλου

Επικαιρότητα Νοεμβρίου

Από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Από ΤΑ ΝΕΑ

Komm rüber!

- Πήδα!

Ήταν η τρίτη μέρα που το έβλεπε να ορθώνεται. Ήξερε ότι σε λίγο δεν θα είχε καμία άλλη ευκαιρία. Ούτε καν οπτική επαφή. Στα 19 του έβλεπε το τείχος να κόβει τη ζωή στη μέση. Να κόβει το δρόμο, την πλατεία, το ποτάμι, τον υπόγειο σιδηρόδρομο. Να κόβει το πάρκο που περνούσε κάθε μέρα πιασμένος χέρι-χέρι με το κορίτσι του. Σε λίγο θα έκοβε τη γειτονιά του, το σπίτι του, το μυαλό του. Το αγαπημένο του Βερολίνο δεν θα ήταν ποτέ πια ίδιο. Πρωινό δεκαπενταύγουστου. Οι απέναντι, λίγο πιο μέσα από τη γωνία, φώναζαν "Komm rüber!" (έλα απεδώ). Οι φωνές ακούγονταν δυνατά και στους δυο δρόμους. Έμπαιναν στην πλατεία, στο ποτάμι, στον υπόγειο σιδηρόδρομο. Έμπαιναν στο μυαλό του.

- Μην το σκέπτεσαι, πήδα τώρα!

Το αγκαθωτό συρματόπλεγμα ήταν πρόχειρα τοποθετημένο στη συμβολή των οδών Ruppiner Straße και Bernauer Straße. Θα μπορούσε εύκολα να το πηδήξει ακόμα και με το βάρος της στολής του και τον οπλισμό του. Αισθανόταν τα μάτια που τον έβλεπαν από μακριά με τα κυάλια. Έβλεπε το δάκτυλο του συναδέλφου του να πλησιάζει τη σκανδάλη. Πώς να είναι άραγε μια σφαίρα στην πλάτη; Πεθαίνεις εύκολα; Πεθαίνεις αμέσως; Θα σε βρει στον αέρα πάνω από το συρματόπλεγμα ή θα έχεις προλάβει να πατήσεις το απέναντι πεζοδρόμιο; Τι κάνει τώρα αυτός εκεί με την κάμερα; Ποιος τους είπε να μαζευτούν όλοι αυτοί; Και τι θα γίνει μετά;

- Komm rüber!

Τώρα! Ότι είναι να γίνει, ας γίνει. Άλμα χωρίς επιστροφή. Είναι ένα-δυο-τρία μέτρα ή μια αιωνιότητα; "Πέτα το γαμ..... όπλο πάνω στο συρματόπλεγμα!"

Το άλμα προς τη Δύση του ανατολικογερμανού φρουρού Hans Conrad Schumann, στις 15/8/1961, αποθανάτησε ο φακός του Peter Leibing και έγινε μια από τις φωτογραφίες "σύμβολο" του Ψυχρού Πολέμου. Ήταν λίγο πριν ολοκληρωθεί το τείχος του Βερολίνου και χαθεί κάθε δυνατότητα επαφής μεταξύ των δυο τομέων της πόλης.

Peter Leibing

Μόλις ο Schumann διέσχισε το δρόμο, μπήκε γρήγορα σε ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας τους Δ.Βερολίνου που τον περίμενε και το οποίο ανέπτυξε αμέσως ιλιγγιώδη ταχύτητα προς άγνωστη κατεύθυνση. Αργότερα του επέτρεψαν να εγκατασταθεί στη Δ.Γερμανία, στην περιοχή της Βαυαρίας όπου και παντρεύτηκε. Ο Schumann που ήταν από τη Σαξωνία, έλεγε συχνά ότι απελευθερώθηκε πραγματικά μόνο όταν έπεσε το τείχος στις 9/11/1989. Ακόμα και μετά την ενοποίηση των δυο Γερμανιών, αισθανόταν τη Βαυαρία πιο οικεία και απέφευγε να επισκεφθεί τους γονείς του και τα αδέλφια του στη Σαξωνία. Δεν ήθελε να θυμάται τίποτα από το παρελθόν. Μετά από μια περίοδο κατάθλιψης, ο Hans Conrad Schumann αυτοκτόνησε στον κήπο του σπιτιού του στη Βαυαρία, στις 20/6/1998.

Kείμενο: ekto1972

20 χρόνια από την πτώση των μεγάλων τειχών

If you missed the train I'm on
You will know that I am gone
You can hear the whistle blow a hundred miles
A hundred miles, a hundred miles,
You can hear the whistle blow a hundred miles

Not a shirt on my back
Not a penny to my name
And the land that I once loved is not my own
Lord I'm one, Lord I'm two,
Lord I'm three, Lord I'm four
Lord I'm five hundred miles away from home

A hundred tanks along the square
One man stands and stops them there
Someday soon the tide'll turn and I'll be free
I'll be free, I'll be free
I'll come home to my country
Someday soon the tide'll turn and I'll be free

Επαναλήψεις

Πολλοί φίλοι μας έχουν ζητήσει να ξαναβάλουμε παλαιές αναρτήσεις που για διάφορους λόγους δεν πρόλαβαν να δουν. Ειδικά τις ταινίες της κινηματογραφικής μας λέσχης. Αν και η πάγια τακτική του blog είναι να αφαιρούνται θέματα της επικαιρότητας που δεν έχουν πια ενδιαφέρον, δεν θα τους χαλάσουμε το χατίρι. Υπενθυμίζουμε πάντως ότι οτιδήποτε σχετίζεται με την Class of 1972, τους ανθρώπους και την εποχή τους, δεν αφαιρείται ποτέ από το blog. Άρα οι συνταξιδιώτες δεν χρειάζεται να ανησυχούν. Καλή ανάγνωση. Η σειρά των επαναλήψεων είναι όπως περίπου αναρτήθηκαν χρονικά. Θα τις διατηρήσουμε «στον αέρα» μέχρι να μας πείτε ξανά ότι κουραστήκατε να τις βλέπετε.

Your humble blog servant

Welcome

Kαλωσορίζουμε

τον πρώτο επίσημο αναγνώστη μας!

(επιτέλους, κάποιος μας διαβάζει)

Νίκο, στείλε email γιατί δεν το βλέπουμε στο blog το δικό σου.
Χαιρετισμούς στο γιατρό.

/σρ

ekto1972@gmail.com

Διαχρονική

Από ΤΑ ΝΕΑ

"...καθολικώς διαμαρτυρομένων"

Σαν σήμερα στις 3/11/1968, πολλοί φοιτητές τραγουδούσαν δυνατά στη Φιλελλήνων το "θα σημάνουν οι καμπάνες" από την απογορευμένη τότε Ρωμιοσύνη. Αρχικά έγιναν κάποιες γρήγορες συλλήψεις αλλά στη συνέχεια μπροστά στην ομοβροντία χιλιάδων φωνών που ακολουθούσαν την κηδεία του Γέρου, η χούντα σταμάτησε.

Ο Γέρος της Δημοκρατίας έφυγε την 1/11/1968 και η κηδεία του δυο μέρες αργότερα, ήταν η δεύτερη μετά από αυτή του Σεφέρη, που έγινε αφορμή για ένα μεγάλο λαϊκό συλλαλητήριο κατά του καθεστώτος. Γινόταν έτσι πράξη η περίφημη ρήση που είχε πει παραφράζοντας το γνωστό χουντικό σλόγκαν: Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών καθολικώς διαμαρτυρομένων!

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%85_(%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B2%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%82)

Επικαιρότητα Οκτωβρίου

Από το ΕΘΝΟΣ

Από ΤΑ ΝΕΑ

ektoΣινεμά

Love thriller?

Έχουμε καιρό να πάμε σινεμαδάκι. Μια οι δουλειές, μια οι εκλογές, άφησαν την αίθουσα σκοτεινή. Κάντε λοιπόν ένα διάλειμμα και δείτε μια όμορφη, νεανική, αισθηματική ταινία concept, γυρισμένη μαστορικά σε ατμόσφαιρα θρίλερ.

"Snow" του Kevin Shahinian

Η υπόθεση:

Σουηδία, Ουψάλα, χειμώνας, χιόνι, παιδιά μεταναστατών, το ταξίδι που πρέπει να καθυστερήσει. Η νεανική φύση ξεπερνά τα εμπόδια ή την όποια ασφάλεια μπορεί να προσφέρει μια καριέρα στη σουηδική αεροπορία και κάνει την πιο συνειδητή επιλογή ζωής. Αυτή του μοναδικού συντρόφου. "Πρέπει να γυρίσω σπίτι, στους δικούς μου", λέει το κορίτσι, αλλά πού είναι στην πραγματικότητα το σπίτι; Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της Megan και του Narbeh, δυο παιδιών καθημερινών, αρμενικής καταγωγής(;), λίγο αντισυμβατικών που εξελίσσεται ταυτόχρονα σε πραγματική αλλά και συνειδησιακή διάσταση. Στο τώρα και στο προηγούμενο. Στο χθες, στο σήμερα αλλά και στο έπειτα που υπονοείται.

Καλή διασκέδαση. Διαρκεί 12 λεπτά. Προσέξτε την καλή φωτογραφία, το μαστόρικο μοντάζ, αλλά και το τραγούδι των τίτλων.

Megan + Narbeh's Sweden Thriller Concept "Snow" from PACIFIC PICTURES on Vimeo.

Εκλογές!

Από ΤΑ ΝΕΑ

Class of 2009!

Το ετήσιο συνέδριο της "Τελευταίας Παρασκευής του Σεπτέμβρη" ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Η ατμόσφαιρα φθινοπωρινοκαλοκαιρινή, οι μεζέδες νόστιμοι, οι μπύρες στη σωστή θερμοκρασία, έλειπε και ο Χριστοδουλάκης, ήταν δηλαδή τέλεια! Η μόνη παραφωνία είναι ότι μας ανακάτεψε πάλι o "Big Ear" (καλά, πώς το μαθαίνει κι έρχεται μαζί κάθε φορά; χμμμ...), αλλά με ομαδική συμπαράσταση και ψυχοθεραπεία, ξεπεράστηκαν σύντομα τα τραύματα που του δημιουργεί η τρέχουσα προεκλογική περίοδος. Smooch, Big Ear!

Η κυριότερη απόφαση του συνεδρίου ήταν ότι θα πρέπει επιτέλους να πάμε και καμιά ημερήσια εκδρομούλα. Η τελευταία ήταν στου Φιλοπάππου πριν από 37 χρόνια! Έπεσε επίσης η ιδέα να πραγματοποιηθεί συνέδριο μετά οικογενειών στη Ρόδο(!!!), αλλά επειδή η Ρόδος -με ή χωρίς το πήδημα- είναι μακριά, θα μπει σε ψηφοφορία στο blog. (Τι μακριά ρε σ.Γιώργο; Δεν θα πάμε κολυμπώντας όπως το '72. Για κάποιο παρασκευοσαββατοκύριακο, αεροπορικώς, μιλάμε).

Ωραία (ξανα)ήταν στο συνέδριο. Ήρθε μετά από χρόνια και ο Πάνος που είχε πάρει τα βουνά (άτιμοι φοροφυγάδες, να δω πού θα κρυφτείτε τώρα που κάηκαν τα δάση). Μερικοί, μες στην καλή χαρά, καλά να' ναι οι άνθρωποι, ας χαρούν τώρα γιατί από τις 4/10 και μετά...

Είχαμε και διαγωνισμούς καλύτερης κοιλιάς!

Ιδού και μερικά προφίλ. Ο Μιχαλάκης προηγείται.
(Πάλι φωνάζει αυτός στο βάθος;)

Και λίγη διαφήμιση μαζί με λίγο στρατηγό.

Η καθιερωμένη πια σκηνή στα σκαλιά της εφηβικής ελαφρότητας του δήθεν διδάσκομαι. Ο Δημητράκης νόμιζε ότι έχουμε σχολείο και έφερε την τσάντα του!

Η ίδια πόζα στο πιο χαρούμενο. Ο κύριος αριστερά μοιάζει, αλλά δεν είναι τουρίστας.

"Πώς δουλεύει αυτό το πράγμα;"

"Θα του δώσω μια διαταγή με τη σκέψη".

Ουφ, τελείωσε! Να πηγαίνουμε τώρα...

Άντε γεια μας! Και του χρόνου με Υγεία.

IT'S TODAY!

Απόψε στις 20:30

Αυτή την Παρασκευή!

Πάρτε έγκαιρα άδεια από τη μονάδα σας. Ακυρώστε ραντεβού. Ξεχάστε ό,τι σας βασανίζει. Μη φάτε τίποτα την Πέμπτη. Προετοιμαστείτε από σήμερα. Ειδοποιείστε όσους μπορείτε. To τακτικό συνέδριο είναι αυτή την Παρασκευή 25/9, στην "Κυρά", στις 8:30μμ!

Σαν σήμερα το 1971

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου
χωρίς να πιώ ούτε μια στάλα.
Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.
Ενα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,
δεν έχω άλλη συντροφιά.
Οτι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια
που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι
και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου.

Συλλογή " Μυθιστόρημα"

Έφυγε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1971 και η κηδεία του έγινε αφορμή για μια μεγάλη αντιδικτατορική διαδήλωση. Την άλλη μέρα οι χαφιέδες της γειτονιάς κοιτούσαν με νόημα αλλά δεν μας ένοιαζε πια. Στο μυαλό μας ανάσεναν τα ατέλειωτα χρώματα μιας απαγορευμένης ποίησης και η δήλωση κατά της χούντας που είχε κάνει ο εθνικός ποιητής δυο χρόνια νωρίτερα.

Λίγο ἀκόμα

Λίγο ἀκόμα θὰ ἰδοῦμε
τὶς ἀμυγδαλιὲς ν᾿ ἀνθίζουν.

Λίγο ἀκόμα θὰ ἰδοῦμε
τὰ μάρμαρα νὰ λάμπουν,
νὰ λάμπουν στὸν ἥλιο
κι ἡ θάλασσα νὰ κυματίζει.

Λίγο ἀκόμα, νὰ σηκωθοῦμε
λίγο ψηλότερα.

Solkatten

Εν μέσω εκλογικής περιόδου και λίγο πριν από την τελευταία Παρασκευή του Σεπτέμβρη, η αίθουσα συνεχίζει με τις προβολές ποιοτικών ταινιών μικρού μήκους. Αυτή τη φορά μεταφερόμαστε με μια «Αντανάκλαση» στη Σουηδία που παρά τη δυσκολία της γλώσσας, έχει καταφέρει εδώ και δεκαετίες να αναπτύξει έναν καταπληκτικό κινηματογράφο και ένα θαυμάσιο –και τελείως άγνωστο σε εμάς- θέατρο.

Η υπόθεση της ταινίας είναι απλή. Σε κάποιο σταθμό τρένου ένας επαίτης, ίσως αλκολικός, ζητάει ψιλά από μια μικροαστή μεσήλικα για να αγοράσει καφέ. Μη πιστεύοντάς τον ότι όντως θέλει καφέ, εκείνη αρνείται και κάθεται μακριά του περιμένοντας το τρένο για τη Στοκχόλμη που έχει ολιγόλεπτη καθυστέρηση. Και τότε αρχίζουν τα θαύματα. Η αντανάκλαση μιας ηλιαχτίδας πρωταγωνιστεί. Τα βλέμματα συναντιούνται. Οι κοινωνικές τάξεις καταργούνται. Οι επιθυμίες αποκαλύπτονται. Υπάρχει πια ολοκληρωτική επικοινωνία. Πραγματική ή φαντασίωση; Στην απάντηση επεμβαίνει ο από μηχανής θεός. Το μεγάφωνο ανακοινώνει την άφιξη του τρένου για τη Στοκχόλμη. Του τρένου του οποίου η σκιά διακόπτει την ηλιακή και ηλικιακή πανδαισία. Ένα φτιάξιμο στο φόρεμα. Μια τελευταία ματιά στον κλοσάρ. Η πραγματικότητα όπως πάντα σκληρή. Το τρένο αναχωρεί. Ο ήλιος ξαναπλημμυρίζει την αίθουσα. Ολική επαναφορά.

Η ταινία Solkatten (Αντανάκλαση) είναι της Stina Bergman (δεν γνωρίζω αν έχει κάποια σχέση με τον μεγάλο δάσκαλο) και γυρίστηκε το 2003. Ομολογώ ότι όταν την είχα πρωτοδεί, είχα ζηλέψει. Είχα ζηλέψει την αυθεντικότητα μιας πραγματικής σχολής κινηματογράφου και ταυτόχρονα την απλότητά της. Με ελάχιστο budget (φαντάζομαι όλα τα έξοδα θα ήταν τα μεροκάματα των δυο ηθοποιών), καταφέρνει με απλές κινήσεις και σε ελάχιστο χρόνο, να καταπιαστεί, κρυφά ή φανερά, με πολύ δύσκολα θέματα. Η σεξουαλικότητα της τρίτης ηλικίας. Oι κοινωνικοί αποκλεισμοί. Tα αδιέξοδα μιας κοινωνίας που ζει με το χρονόμετρο. Το τέλος αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση και θυμίζει έντονα, τηρουμένων πάντα των αναλογιών, το «Swept Away» της Lina Wertmuller, που στην Ελλάδα είχε μεταφραστεί από το πρακτορείο διανομής, χαζά ως συνήθως, «Η κυρία και ο ναύτης».

Η ταινία στηρίζεται τεχνικά στην πολύ καλή φωτογραφία (Par Bengtsson) ενώ και η μουσική (Svante Bergman και Rune Sorgard) ταιριάζει απόλυτα με το ύφος της. H viola πάντα δένει καλά την κινούμενη εικόνα. Τέλος, οι δυο ηθοποιοί (Bjorn Soderback και Marika Lindstrom) είναι γνωστοί πρωταγωνιστές του θεάτρου στη Σουηδία. Καλή διασκέδαση. Η ταινία κρατάει 7 λεπτά και κάτι.

Τι είναι αυτό;