Επικαιρότητα Σεπτεμβρίου

Από ΤΑ ΝΕΑ

Από το ΕΘΝΟΣ

Αφιέρωμα στον Τζάουλ

Με το όνομα τζάουλ (joule) φέρεται μονάδα μέτρησης ενέργειας τόσο στη μηχανική όσο και στον ηλεκτρισμό. Αμφότερες προς τιμή του μεγάλου Άγγλου φυσικού ερευνητή Τζέιμς Τζάουλ.
Διεθνές χαρακτηριστικό σύμβολο της μονάδας αυτής είναι το J.

(Από την wikipedia)

Ο Μερκούριος Παπαμερκουρίου μας ήταν μάλλον συμπαθής. Άνθρωπος χαμηλών τόνων, κοίταζε τη δουλειά του και το μάθημά του, χωρίς πολλές κουβέντες αλλά και χωρίς να είναι μονόχνοτος. Ήταν μετρίου αναστήματος, μελαχρινός, δασύτριχος, γύρω στα 60, κάπνιζε πάρα πολύ (πρώτα έμπαινε ο καπνός του στην τάξη και μετά ο ίδιος) και ήταν πάντα ντυμένος στην τρίχα. Τον θυμόμαστε φρεσκοξυρισμένο και καθαρό, να φοράει ανοικτό γκρι καρό κουστούμι, άσπρο πουκάμισο, βυσσινί γραβάτα και καλογυαλισμένα μαύρα παπούτσια. Μας έκανε Φυσική, Χημεία, Γεωλογία και ...Ανθρωπολογία. Είχε χαρακτηριστική μπάσα φωνή και μια κάπως ασαφή αίσθηση του χιούμορ. Αξέχαστη η στιγμή όταν σε κάποια λάθος απάντηση του Παπαγεωργίου (Δημήτρη, πού είσαι;) είχε πει γελώντας το περίφημο "βρε, αν είχες 6 κυνόδοντες θα γάβγιζες!". Ποιος του είχε πει ότι οι σκύλοι έχουν τόσους κυνόδοντες;

Το όνομα Τζάουλ δεν θυμόμαστε κάτω από ποιες συνθήκες το κληρονόμησε, αλλά πάντως έκανε μεγάλη καριέρα με αυτό. Προσωπικά, δεν θυμόμαστε να αναφέραμε ποτέ μεταξύ μας το πραγματικό του επώνυμο. Λέγαμε «αύριο έχουμε Τζάουλ», «τι έβαλε ο Τζάουλ;», «σε σήκωσε ο Τζάουλ;» κλπ. Άραγε το ήξερε; To είχε ακούσει ποτέ; Μάλλον ναι και μάλλον θα του άρεσε.

Δεν ξέρω αν κάποιοι έμαθαν Φυσική ή Χημεία με τον Τζάουλ, ή απλά τις υποψιάστηκαν. Εγώ πάντως όχι. Άλλωστε 6 χρόνια στο γυμνάσιο δεν κάναμε ούτε ένα (αριθμός 1, one, un, uno, eins) πείραμα! Τα φανταστήκαμε όλα! Χάρη στον Τζάουλ, τον Απάτσι και τόσες άλλες αξέχαστες μορφές, αναπτύξαμε πολύ καλά τη φαντασία μας! Όχι δηλαδή με τη λογοτεχνία ή την ποίηση, αλλά με τη Φυσική και τη Χημεία! Τα «εργαστήρια» πάντως του σχολείου ήταν στο υπόγειο και χρησίμευαν ως αποθήκες σπασμένων θρανίων (βλ. Σημ. 1).

Δεν υπάρχουν πληροφορίες τι απέγινε ο Τζάουλ μετά τη δική μας αποφοίτηση. Ψάχνοντας στο internet, βρίσκουμε ότι την περίοδο 1972-1975, κάποιος με το ίδιο ονοματεπώνυμο, ήταν Γυμνασιάρχης στο Α' Γυμνάσιο Καλαμάτας. Πρέπει να ήταν αυτός και λόγω ηλικίας αλλά και λόγω του σπάνιου του ονόματός του (το κανονικό, όχι το Τζάουλ).

Κάτι πάντως που δεν ξέρουν πολλοί είναι ότι ο Τζάουλ ήταν ποδοσφαιρόφιλος! Τον είχαμε δει 2-3 φορές, Κυριακή μεσημέρι, στη θύρα 8 του Πανιωνίου (στην 8 γινόταν πιο γρήγορα σκιά όταν είχε ήλιο) να παρακολουθεί αγώνες καπνίζοντας -όπως πάντα- σαν φουγάρο και ντυμένος -όπως πάντα- με κουστούμι! Αν κάποιος φίλος πάντως θυμάται κάτι άλλο ή έχει κάποια φωτογραφία του Τζάουλ, ας επικοινωνήσει μαζί μας.

Όλα τούτα ήρθαν ξανά στη μνήμη γιατί ψάχνοντας στο παλιό, ξεχασμένο, αραχνιασμένο και άρα μαγικό πατάρι, βρήκαμε δυο σχολικά βιβλία Χημείας . Το πρώτο ήταν όπως γράφει στο εξώφυλο για την Δ' και Ε' Γυμνασίου, με συγγραφέα κάποιον Λεωνίδα Λιώκη. Είναι αρκετά ταλαιπωρημένο, με σημάδια από σελοτέιπ και τρύπες διακορευτή(!), αλλά πάντως σε καλή κατάσταση.

Εσωτερικά υπάρχουν διάφορες χειρόγραφες σημειώσεις αλλά και η υπογραφή του συγγραφέα. Ψάχνοντας να βρούμε ποιος ήταν ο Λιώκης ανακαλύψαμε μια Χημική εταιρία με έδρα τη Θεσ/κη που έχει ως επωνυμία το όνομα αυτό. Μπορεί να σχετίζεται, μπορεί και όχι. Ιδού η εισαγωγή:

Ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου βρέθηκε προσεκτικά διπλωμένο κι ένα βοήθημα φροντιστηρίου τυπωμένο με πολύγραφο οινοπνεύματος (τα φωτοτυπικά τότε ήταν πανάκριβα) . Η "δωρεάν παιδεία" είχε πάντα τα ατού της. Εντύπωση προκαλεί ο αριθμός τηλεφώνου που αρχίζει από 8 και σίγουρα δεν ήταν της περιοχής μας. Ίσως μέχρι να βάλει ο ΟΤΕ τηλέφωνο στο φροντιστήριο, ο ιδιοκτήτης να χρησιμοποιούσε τον αριθμό του σπιτιού του.

Η πολύ μεγάλη έκπληξη του μαγικού παταριού πάντως είναι το άλλο βιβλίο Χημείας που βρήκαμε. Είναι αυτό που είχαμε στη Β' Γυμνασίου. Αν και ξενίζει για σχολικό βιβλίο το μαύρο background, πρόκειται για ένα μικρό αισθητικό αριστούργημα, το οποίο στα 13-14 δεν είχαμε την παιδεία να καταλάβουμε. Δείτε:

Εκδοθέν το 1967 (προ της "εθνοσωτηρίου") είναι μετάφραση γαλλικής έκδοσης με επιμέλεια του εξωφύλλου από τη ζωγράφο Λουίζα Μοντεσάντου!!! (βλ. Σημ. 2)

Ιδού και το πρώτο κεφάλαιο. Η ποιότητα του χαρτιού δεν είναι ό,τι καλύτερο αλλά πάντως έχει "τετραχρωμία" και είναι ευχάριστο στο μάτι.

Δεν θέλω να μπω στον πειρασμό της σύγκρισης με τα βιβλία που μας σέρβιρε η "εθνική κυβέρνηση" αργότερα, αλλά όλοι καταλαβαίνουμε γιατί στο τέλος κάθε χρονιάς τα βιβλία έπεφταν βροχή στο βαρέλι του κυρ Μήτσου του επιστάτη, που έκαιγε στο προαύλιο.

Κλείνοντας το αφιέρωμα στο Τζάουλ, έρριξα μια τελευταία ματιά στο μαγικό πατάρι μήπως βρω κανένα βιβλίο Φυσικής ή τίποτε άλλο. Μάλλον τον Μάζη τον είχα πάρει μαζί μου φεύγοντας στο εξωτερικό. Τότε που βγαίνοντας από τα σύνορα, το πρώτο πράγμα που κατάλαβα ήταν ότι παρά τα λεφτά του πατέρα μου στα ινστιτούτα, δεν μίλαγα καμία γλώσσα και που κάθε Μάζης ή Λιώκης, μου ήταν τελείως άχρηστοι, μια και τα συστήματα παιδείας των κουτοδυτικών είχαν τον τρόπο να σε υποδέχονται σωστά και να σου δίνουν τη δυνατότητα για σπουδές και πρόοδο. Όλα γινόντουσαν reset. Ευτυχώς.

/σρ

(Σημ. 1) Το Έκτο παλαιότερα στεγαζόταν σε ένα παμπάλαιο οίκημα επί της οδού Φαλήρου, στο Κουκάκι. Το κτίριο που πήγαμε εμείς φτιάχτηκε το 1960 από το κράτος και με οικονομικές βοήθειες από ντόπιους παράγοντες, γονείς και κηδεμόνες, συμβούλια των γύρω εκκλησιών κλπ. Ήταν αρχιτεκτονικά και αισθητικά αρκετά προχωρημένο για την εποχή του. Διέθετε εργαστήρια, αίθουσα εκδηλώσεων, υπόστεγο για γυμναστική κλπ. Η τοποθεσία πάντως του νέου κτιρίου συμβάδιζε απόλυτα με κάθε μεταμοντέρνα παιδαγωγική θεωρία. Γειτόνευε τόσο με τις Φυλακές Ανηλίκων (δεν υπάρχουν πια), όσο και με το Α΄Νεκροταφείο. Έβγαινες διάλειμμα και δεν ήξερες πού να πρωτοακουμπήσεις το βλέμμα σου. Από τη μια το «έγκλημα και η τιμωρία» και από την άλλη το «πεπρωμένο φυγείν αδύνατον».

(Σημ 2) Η Λ. Μοντεσάντου σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην ΑΣΚΤ, με δασκάλους τούς Κ. Παρθένη και Γ. Κεφαλληνό. Η θεματογραφία της περιελάμβανε κυρίως τοπία, νεκρές φύσεις και σκηνές όπου συμμετέχει η ανθρώπινη μορφή. Παρουσίασε έργα της σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις κι είχε βραβευτεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πέθανε στη Αθήνα σε ηλικία 90 ετών, το 2007.

World Builder

Ποιο είναι το τελευταίο δώρο που θα θέλατε να κάνατε σε κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο; Μετά το ευαίσθητο «Τι είναι αυτό;» του Κώστα Πιλάβιου, θα δούμε τώρα μια βραβευμένη ταινία του Bruce Branit, με τίτλο “World Builder”. Μια συναισθηματική ταινία μικρού μήκους του 2007, που δικαιώνει όσους ασχολούνται με τις τεχνολογίες αιχμής και που κατορθώνουν ταυτόχρονα να κουβαλάνε την ποίηση μέσα στο βαλιτσάκι του laptop, τους σκληρούς δίσκους μαζί με τις αναμνήσεις, τα bits και τα bytes χρωματισμένα από ήχους γνωστούς, και που κάποιοι άλλοι τους αποκαλούν απαξιωτικά «τεχνοκράτες».

Ο Branit, ειδικός στα special effects ταινιών με χρήση υπολογιστή, έχει εργαστεί τόσο για το σινεμά όσο και την τηλεόραση (Star Trek). Στους fans των ταινιών μικρού μήκους, έγινε ευρύτερα γνωστός με το φιλμάκι «405» που κυκλοφορεί καιρό στο internet και που θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε προσεχώς και σε αυτό εδώ το blog. Στην ταινία “World Builder” παρακολουθούμε την ολογραφική τεχνική να μπλέκει με την απύθμενη αισθητική του έρωτα και την εικονική πραγματικότητα με τα πραγματικά αισθήματα. Εδώ η τεχνολογία είναι απλά το μέσον. Πρωταγωνιστής είναι το συναίσθημα.

Απολαύστε μια όντως αξιόλογη ταινία μικρού μήκους, έχοντας τον ήχο ανοικτό (καταπληκτική η μουσική του άγνωστου Randy Skach) και αν θέλετε, μεγαλώστε την εικόνα στην οθόνη σας κάνοντας ένα κλικ πάνω στα 4 βελάκια κάτω δεξιά στην εικόνα, δίπλα από τη λέξη Vimeo. Καλή διασκέδαση. Η ταινία κρατάει 9 λεπτά.

World Builder from BranitVFX on Vimeo

Σημ. Επειδή στο blog υπάρχουν αρκετές εικόνες, μουσικές, videos κλπ., πολλοί φίλοι παραπονιούνται ότι αργούν να ανοίξουν οι σελίδες. Θα προσπαθήσουμε να μειώσουμε λίγο τον όγκο των media αφαιρώντας κάποια κομμάτια, αλλά μη φοβάστε, δεν θα τα καταργήσουμε τελείως. Απλά θα τα επαναφέρνουμε αργότερα αφαιρώντας ταυτόχρονα κάποια άλλα, ούτως ώστε το σύνολο να διατηρεί μια ισορροπία που να εξυπηρετεί και τους φίλους με αργή σύνδεση στο internet.

4 Οκτωβρίου - Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων

Coyote σε δρόμο κοντά στο Banff του Καναδά (φωτ. ekto1972)

Α ναι, προκηρύχτηκαν κι εκλογές!

Καλό Μήνα

Χωρίς σχόλια

Σεπτέμβριος πια! Γυρίσαμε από διακοπές -αφού πρώτα σβήσαμε και κάτι "τυχαίες" φωτιές εδώ γύρω- και είπαμε να σουλουπωθούμε λιγάκι. Ανέκδοτα, γελοιογραφίες και φωτογραφίες από διακοπές, τέλος. Θα είναι στο blog για μερικές ώρες ακόμα και όποιος πρόλαβε-πρόλαβε. Μαγιό, σαγιονάρες και ξεγνοιασιά, τέλος επίσης. Θα μπουν στην ντουλάπα για του χρόνου γιατί η αίθουσα χρειάζεται ανακαίνιση και ξεσκόνισμα για το συνέδριο της "τελευταίας Παρασκευής", που φέτος πέφτει στις 25 του μηνός. Θα μπει και countdown.

Καλό μήνα, καλό φθινόπωρο, καλά να περνάτε.

Θρι-Θρι-Θρίαμβος

Ναι, υπάρχει! Αγωνίζεται στην Β' Κατηγορία της ΕΠΣΑ
(http://www.erasitexniko.com/index.php?id=league&group=341)

και μάλιστα κάνει και σαχλαμάρες (http://www.erasitexniko.com/index.php?id=article&news=10861)

Ο Θρίαμβος Αθηνών, η ιστορική ομάδα του Νέου Κόσμου, ήταν το αποτέλεσμα της συγχώνευσης που έγινε τη δεκαετία του '60, μεταξύ του Φοίβου (που φορούσε πράσινα και άσπρα) και της Δόξας (μπλε και άσπρα). Οι παλαιότεροι έλεγαν ότι υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ των δυο αυτών ομάδων, με αποτέλεσμα να γίνονται ομηρικές μάχες για την πρωτοκαθεδρία της περιοχής. Έλεγαν επίσης ότι η Δόξα είχε ιστορικά καλύτερη ομάδα, ωστόσο ο Φοίβος ήταν αυτός που είχε βγάλει παικταράδες όπως τους Θ.Σαραβάκο, Γ.Δέδε, με μεγάλη καριέρα και οι δυο στον Πανιώνιο, κι αργότερα τον Λ.Πουπάκη, τον τερματοφύλακα του Αιγάλεω, του Ολυμπιακού Π. και της εθνικής Ελλάδος. Εμείς δεν θυμόμαστε καλά αυτές τις δυο ομάδες γιατί είμασταν ακόμη μικροί, αλλά ζήσαμε από κοντά τον Θρίαμβο που έπαιζε στο ξερό γήπεδο του Φοίβου, κάτω από τον Άη Γιώργη, εκεί που είναι σήμερα ένα μεγάλο συγκρότημα σχολείων. Ο προσανατολισμός του γηπέδου ήταν κατά μήκος της σημερινής οδού Ρουμπέση, με το ένα τέρμα να είναι στην οδό Μπακνανά και το άλλο στη σημερινή οδό Ασπρογέρακα. Είχε ψηλό ξύλινο φράχτη γύρω-γύρω και μια μόνο είσοδο από τη βορινή μεριά (Ασπρογέρακα). Καμιά φορά έμπαινε η υδροφόρα του δήμου και έβρεχε το ξερό γήπεδο πριν τον αγώνα, για να μαλακώσει. Εξέδρα φυσικά δεν υπήρχε. Οι θεατές ήταν όρθιοι αλλά έβλεπαν πολύ καλά τα παιχνίδια γιατί η κλήση του εδάφους από τη μεριά τους, ήταν κατηφορική. Το εισιτήριο είχε 5 ή 10 δραχμές. Την ίδια εποχή στην Α' Εθνική, τα εισιτήρια είχαν 50 δραχμές τα αριθμημένα, 30 τα κοινά και 15 τα λεγόμενα φοράκια (φοιτητικά, στρατιωτικά κλπ). Ως μέτρο σύγκρισης με το σήμερα, μια εφημερίδα είχε τότε 1,5 δραχμή και το σινεμά ξεκίναγε από τις 3,5.

Ο Θρίαμβος ήταν από τις πιο ισχυρές ομάδες στα πρωταθλήματα της Αθήνας, με πάρα πολύ κόσμο και μάλιστα μια Κυριακή απόγευμα γύρω στο 1968-69, διεκδίκησε την άνοδό του στη Β΄ Εθνική (Γ' και Δ΄ Εθνική δεν υπήρχαν τότε) σε αγώνα μπαράζ με το Κορωπί, στο ουδέτερο γήπεδο των Τραχώνων, το οποίο παρακολούθησαν τουλάχιστον 15 χιλιάδες φίλαθλοι. Το Κορωπί προηγήθηκε 2-0, ο Θρίαμβος ισοφάρισε 2-2 και πίεζε για τρίτο γκολ, αλλά τελικά έχασε 3-2 λόγω της διαιτησίας κάποιου Μίχα, διαιτητή τότε Α' Εθνικής, που σφύριξε ανύπαρκτο πέναλτι. Οι κακές γλώσσες μάλιστα είχαν πει ότι οι Κορωπιώτες είχαν αλλάξει το όνομα της ομάδας τους σε "ΑΟ 21η Απριλίου" και γι αυτό ευνοήθηκαν. Το μπαράζ πάντως αυτό είχε απασχολήσει πολύ τα (κρατικά) μέσα ενημέρωσης της εποχής και το βράδυ η (μαυρόασπρη) Αθλητική Κυριακή, είχε δείξει φάσεις. Την ίδια μέρα μάλιστα, στην Α' Εθνική, υπήρχε το ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός και είχε έρθει 0-0. Πριν τον αγώνα, ο Γ.Σιδέρης, ο μεγάλος αυτός σέντερ-φορ του Ολυμπιακού, είχε δηλώσει ότι αν δεν υπήρχε το ντέρμπι, θα ήθελε να πήγαινε να δει το μπαράζ.

Δεν θυμόμαστε πολλούς από τους παίκτες εκείνης της εποχής. Ο Κελεπούρης έπαιζε σέντερ-μπακ με το 5 στην πλάτη κι εκτελούσε όλα τα πέναλτι, ο Θεοχάρης έπαιζε 10άρι, οι αδελφοι Αβαγιανέληδες (ο μικρός με καριέρα αργότερα στην Α' Εθνική με τον Φωστήρα) ήταν χαφ, τον σκορερ της ομάδας πρέπει να τον έλεγαν Βασιλόπουλο, αυτά. Ας βοηθήσουν και οι άλλοι φίλοι. Τον "Κελέπουρα" πάντως τον βλέπουμε συχνά και σήμερα στο γήπεδο του Πανιωνίου, να παρακολουθεί κάποιον αγώνα. Στο Θρίαμβο αγωνίστηκαν για λίγο, στη δύση της καριέρας τους, ο καταπληκτικός Θ.Μπέμπης, 6αρι του Ολυμπιακού και ο Θ.Σαραβάκος που επέστρεψε από τον Πανιώνιο.

Αγώνες του Θριάμβου βλέπαμε σχεδόν κάθε Κυριακή. Πολλές φορές με το ίδιο εισιτήριο βλέπαμε κι άλλες ομάδες που είχαν έδρα το ίδιο γήπεδο, όπως την Αρμενική ή την ομάδα των Κωφών. Πηγαίναμε επίσης συχνά και στα εκτός έδρας, πχ. στην μακρινά μαγευτική για εμάς Νήαρ Ηστ, για το ντέρμπι με τον Αρίωνα. Συχνά, στη δική μας ιαγχή "Θρι-Θρι-Θρίαμβος", οι αντίπαλοι που κάθονταν παραδίπλα μας (σιγά μην είμασταν χωριστά) είχαν μάθει και απαντούσαν "Θρι-Θρι-Θρύψαλα" που ήταν πολύ προσβλητικό και απαξιωτικό. 'Αλλες εποχές, άλλα ήθη. Ξύλο έπεφτε που-και-που, αλλά σε αντίθεση με το σήμερα, πιο πολύ μεταξύ των παικτών(!), παρά μεταξύ των θεατών.

Αργότερα, στη δεκαετία του '80, όταν πια οι πιο πολλοί από εμάς είχαν φύγει από τον Νέο Κόσμο, ο Θρίαμβος ανέβηκε μέχρι τη Γ' Εθνική όπου έπαιξε 7-8 χρόνια. Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος ήταν μέσα στην επικαιρότητα, εμφανιζόταν συχνά στα δελτία ΠΡΟ-ΠΟ και μας έκανε να νιώθουμε περηφάνια και νοσταλγία ταυτόχρονα. Ακόμα και σήμερα όμως, κάπως έτσι νιώθουμε για την ομάδα αυτή κι ας έχουμε πάρα πολλά χρόνια να την δούμε να παίζει. Δεν ξέρουμε πού αγωνίζεται, δεν ξέρουμε ποιος την έχει, δεν θα πάψει όμως ποτέ να είναι η ομάδα της γειτονιάς των παιδικών μας χρόνων. Αν δεν υπήρχε η αστυφιλία και η άναρχη ανοικοδόμηση της Αθήνας, ο Θρίαμβος θα είχε ακόμη το γήπεδό του και πιθανότατα να είχε γίνει υπολογίσιμη δύναμη στα ποδοσφαιρικά τεκταινόμενα.

Η wikipedia δεν λέει και πολλά για τον Θρίαμβο

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0.%CE%91.%CE%9F._%CE%98%CF%81%CE%AF%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CF%8E%CE%BD

Περιμένουμε από τον Μιχάλη Τ. που ήταν για χρόνια έφορος, να μας στείλει υλικό.

Από τον Μιχάλη έχουμε μάθει πάντως ότι δημιουργήθηκαν μετά από την εποχή μας και τμήματα μπάσκετ, ανδρών και γυναικών, καθώς και handball. Στο μπάσκετ, που μόλις τότε ιδρύθηκε (γύρω στο '72), πρέπει να έπαιξε για λίγο ο μέγας Παραλίκας. Τα ματς του πρωταθλήματος αυτού, γινόντουσαν σε παιδικές χαρές. Σήμερα το τμήμα μπάσκετ του Θριάμβου έχει ενωθεί με αυτό του Πρωτέα, την άλλη μεγάλη αθλητική κυψέλη της γειτονιάς, αλλά για αυτά όλα θα υπάρξει νέο post στο blog.

Τέλος να πούμε ότι σε διάφορα sites, ο Θρίαμβος αναφέρεται σαν κυανόλευκος. Δεν ξέρουμε αν καταργήθηκε το πράσινο από τα χρώματα του συλλόγου. Θα ήταν κρίμα πάντως γιατί έτσι χάνεται ένα μέρος της ιστορίας του.

Επικαιρότητα Αυγούστου

Από ΤΑ ΝΕΑ

Παναγιά η Δροσιανή

Δεκαπενταύγουστος!

Σχετικό Link:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1_%CE%B7_%CE%94%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AE

Μια συμβουλή στο παλικάρι...

Λάβαμε το παρακάτω Email:

"Χρειάζομαι τη συμβουλή σας για κάτι τρομερά σημαντικό. Εδώ και λίγο καιρό υποψιάζομαι πως η γυναίκα μου με απατά. Βλέπω όλα τα "κλασικά" σημάδια:

- Χτυπάει το τηλέφωνο και όταν το σηκώνω εγώ το κλείνουν.

- Aρχισε να βγαίνει συχνά έξω "με τα κορίτσια" και όταν τη ρωτήσω με ποιά κορίτσια, μου απαντά "κάτι φίλες από τη δουλειά, δεν τις ξέρεις".

- Όταν επιστρέφει έχω πάντα το νου μου για να δω αν έρχεται με ταξί ή με κάποιον άλλο αλλά πάντα κατεβαίνει στην προηγούμενη γωνία και έρχεται με τα πόδια.

- Μια φορά έπιασα το κινητό της για να δω τι ώρα είναι και μου το άρπαξε αμέσως από τα χέρια φωνάζοντας πως δεν είναι σωστό να ψαχουλεύω τα πράγματα των άλλων.

Μέχρι τώρα δεν της μίλησα ποτέ ανοιχτά γι' αυτές μου τις υποψίες. Ίσως βαθιά μέσα μου δεν θέλω να μάθω την αλήθεια. Χθες όμως, ξαναβγήκε "με τις φίλες της" και δεν κρατήθηκα. Αποφάσισα να την ελέγξω. Λίγο πριν την ώρα που μου είχε πει πως θα επέστρεφε, βγήκα στο δρόμο και πήγα και κρύφηκα πίσω από το αυτοκίνητό μου για να δω αν θα γύρναγε με ταξί ή αν θα την έφερνε κάποιος άλλος.

Εκεί λοιπόν που καθόμουν σκυφτός και περίμενα, παρατήρησα πως έχει πιάσει σκουριά μέσα στο θόλο της πίσω δεξιά ρόδας μου. Γι' αυτό λοιπόν θέλω τη συμβουλή σας: να το πάω σε φαναρτζή ή να πάρω τίποτα από το Πράκτικερ και να το φτιάξω μόνος μου;"

Απέραθος

Mamma Mia!

Χτυπάει το τηλέφωνο. Η Ελληνίδα Mάνα το σηκώνει κι ακολουθεί ο εξής διάλογος:

Ελληνίδα Μάνα: Ναι;
Κόρη: Γεια σου μαμά. Μπορείς να μου κρατήσεις τα παιδιά απόψε;

Ελληνίδα Μάνα: Θα βγεις;
Κόρη: Ναι.

Ελληνίδα Μάνα: Με ποιον;
Κόρη: Μ' ένα φίλο.

Ελληνίδα Μάνα: Ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω γιατί άφησες τον άντρα σου. Τόσο καλό παιδί!
Κόρη: Δεν τον άφησα εγώ, ΑΥΤΟΣ με άφησε!

Ελληνίδα Μάνα: Τον άφησες να σε αφήσει και τώρα βγαίνεις έξω με τον καθένα.
Κόρη: Δε βγαίνω με τον καθένα. Μπορώ να σου φέρω τα παιδιά;

Ελληνίδα Μάνα: Εγώ δε σ' άφησα ποτέ για να βγω έξω με κανέναν άλλο, παρά μόνο με τον πατέρα σου.
Κόρη: Ναι, αλλά έκανες ένα σωρό πράγματα που δεν τα κάνω εγώ.

Ελληνίδα Μάνα: Τώρα τι υπονοείς;
Κόρη: Τίποτα. Θέλω απλά να μου πεις αν μπορείς να κρατήσεις τα παιδιά απόψε.

Ελληνίδα Μάνα: Θα περάσεις τη νύχτα μαζί του; Τι θα πει ο άντρας σου άμα το μάθει;
Κόρη: Ο ΠΡΩΗΝ άντρας μου εννοείς! Δε νομίζω πως θα τον νοιάξει. Από τότε που έφυγε από το σπίτι, αμφιβάλλω αν κοιμήθηκε ποτέ μόνος!

Ελληνίδα Μάνα: Άρα λοιπόν θα κοιμηθείς στο σπίτι αυτουνού του χαμένου;
Κόρη: Δεν είναι χαμένος.

Ελληνίδα Μάνα: Όποιος άντρας βγαίνει με μια χωρισμένη με παιδιά είναι χαμένος και παράσιτο.
Κόρη: Κοίτα, δε θα το συζητήσω. Να τα φέρω τα παιδιά από κει ή όχι;

Ελληνίδα Μάνα: Άμοιρα παιδάκια μου με τέτοια μάνα.
Κόρη: Τι εννοείς με ΤΕΤΟΙΑ μάνα;;;

Ελληνίδα Μάνα: Χωρίς σταθερότητα. Εμ, γι' αυτό έφυγε ο άντρας σου.
Κόρη: Μα ακούς τι λες; Είσαι απαράδεκτη! Δε ντρέπεσαι!

Ελληνίδα Μάνα: Μη μου φωνάζεις εμένα! Πάω στοίχημα ότι κι αυτουνού του χαμένου έτσι του φωνάζεις!
Κόρη: Μπα, τώρα ανησυχείς για τον χαμένο;

Ελληνίδα Μάνα: Ααα, βλέπεις που το παραδέχεσαι πως είναι χαμένος; Το ήξερα εγώ!
Κόρη: Μαμά κλείνω.

Ελληνίδα Μάνα: Κάτσε παιδί μου! Μη κλείνεις! Τι ώρα θα μου φέρεις τα παιδιά;
Κόρη: Ούτε θα σου τα φέρω, ούτε θα βγω έτσι που μ' έσκασες!

Ελληνίδα Μάνα: Μα βρε παιδάκι μου, άμα δε βγαίνεις ποτέ έξω, πώς θα γνωρίσεις κανένα καλό παιδί;...

Ο τοίχος είναι τση Μαρίας του Πάντελου

Ο Μήτσος...

Γίνεται ένα φεμινιστικό συνέδριο. Πρώτη παίρνει τον λόγο μια Γερμανίδα.

- Εγώ, γυρίζω στο σπίτι και λέω στον Χανς: Χανς, από σήμερα τέρμα αυτά που ήξερες!! Από σήμερα, θα μαγειρεύεις εσύ! Εγώ θα αράζω στον καναπέ να πίνω τον καφέ μου! Την πρώτη μέρα κορίτσια, δεν είδα τίποτα! Την δεύτερη τίποτα. Από την τρίτη μέρα άρχισα να βλέπω καμιά σαλάτα, κανένα τυρί και μετά από καιρό ο Χανς είχε υποταχτεί!

Χειροκροτήματα, χαμός από το κοινό. Δεύτερη παίρνει τον λόγο μια Γαλλίδα.

- Μια μέρα που γύρισε ο Ρενέ από την δουλειά του, του λέω: Ρενέ, τέρμα αυτά που ήξερες!! Από σήμερα θα ξεσκονίζεις εσύ και εγώ θα πηγαίνω για ψώνια με τις φίλες μου! Την πρώτη μέρα δεν είδα τίποτα! Την δεύτερη μέρα, κορίτσια, δεν είδα τίποτα. Από την τρίτη μέρα, έκανε λίγο την τηλεόραση, λίγο σκούπα. Μετά από λίγες μέρες ο Ρενέ υπηρέτης μου!!

Χειροκροτήματα, φασαρία, επευφημίες για την Γαλλίδα. Τρίτη παίρνει τον λόγο μια Ελληνίδα.

- Εγώ περίμενα στο σπίτι και μόλις γυρίζει ο Μήτσος από το καφενείο του λέω: Από σήμερα τέρμα αυτά που ήξερες! Δεν είμαι η δούλα σου! Θα κάνεις ΕΣΥ όλες τις δουλειές του σπιτιού, θα μαγειρεύεις, θα πηγαίνεις τα παιδιά στα φροντιστήρια και θα μου κάθεσαι όποτε έχω όρεξη ΕΓΩ!!! Την πρώτη μέρα δεν είδα τίποτα. Την δεύτερη μέρα δεν είδα τίποτα. Από την τρίτη μέρα άρχισα να βλέπω λίγο από το δεξί μάτι!

The Party

Καταπληκτική κωμωδία με τον Peter Sellers να μας θυμίζει την "κληρονομιά" που άφησε ο Buster Keaton στο σινεμά. Την είχαμε δει στο Πίκολο, το υπόγειο της Λ.Συγγρού. Το Πίκολο, ο Πρωτέας και το Πανελλήνιο, ήταν από τα πιο δημοφιλή σινεμά. Kαθώς βρίσκονταν ανάμεσα στη Λεύκα, που είμασταν εμείς, και το Κουκάκι με τα φροντιστήρια και την Γαλλική Ακαδημία, βόλευαν τις κοπάνες. Μάλιστα ο Πρωτέας υπερτερούσε γιατί ήταν στην ήσυχη οδό Φαλήρου και δεν κινδύνευες να σε δει κανένα μάτι. Το Πίκολο έβαζε ταινίες Α' προβολής και νωρίς το μεσημέρι είχε πιο φθηνό εισιτήριο. Δεν ξέρουμε αν λειτουργεί ακόμα (πριν μερικά χρόνια είχε ξεπέσει σε "τσοντάδικο"). Σίγουρα δεν υπάρχει ο Πρωτέας. Ο καλοκαιρινός επί της Ζίννη έγινε νωρίς-νωρίς parking και ο διπλανός χειμερινός, super market. Όπως super market έγινε κι ένα άλλο χειμερινό σινεμά της περιοχής. Το Ερέχθειο, που βρισκόταν στην οδό ...Ερεχθείου. Το Πανελλήνιο με την τεράστια αίθουσα, αρχικά συρρικνώθηκε σε μικρότερο, μετά σε ακόμα πιο μικρό και στο τέλος εξαφανίστηκε. Σαν τα εμέτρητα fade out που είχε προβάλει...

Επικαιρότητα Ιουλίου

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Από το ΕΘΝΟΣ





Από ΤΑ ΝΕΑ

Διάλειμμα για να πιείτε Ταμ-Ταμ.

Η αίθουσα θα επιστρέψει μετά τις διακοπές ανανεωμένη, με καινούργια καθίσματα, έγχρωμο σινεμασκόπ, ήχο Dolby Stereo και όπως πάντα με τις καλύτερες ταινίες της παγκόσμιας κινηματογραφικής παραγωγής.

Καλό Καλοκαίρι και μη ξεχνάτε "Ραντεβού τον Σεπτέμβριο"!!!

Οι γλάροι

Ξεκινάμε, πάμε μακριά
σ' άλλες χώρες, σ' άγνωστα νερά
στο μουράγιο μένεις μόνη εσύ
πάντα ο νους μου θα 'ναι στο νησί.

Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει
κι από τα μάτια σβήνει η στεριά
μες στα κατάρτια πετούνε οι γλάροι
κι εγώ σου λέω «έχε γεια».

Γύρω γύρω η θάλασσα γυαλί
μα η σκέψις μου έγινε θολή
λάμπει ο ήλιος τώρα από ψηλά
στο μυαλό μου έρχονται πολλά.

Πέλαγος θα σκίσω μακρινό
θάλασσα θα βλέπω κι ουρανό
μα η συντροφιά μου θα 'σαι εσύ
πάντα ο νους μου θα 'ναι στο νησί.