Τελευταία Παρασκευή του Σεπτέμβρη!

Ετήσιο ταΚΤικό συνέδριΟ (νεότερη ανάρτηση)

Ferdinand Bol, 1616-1680, Nationalmuseum, Stockholm
(φωτ. ekto1972 αποκλειστικά για το blog)

Αυτή την εβδομάδα η Τελευταία Παρασκευή του Σεπτέμβρη! Όπως κάθε χρόνο, κανονίστε έγκαιρα τις δουλειές σας. Πάρτε άδεια από τις "μονάδες" σας. Κάντε δίαιτα. Μην πιείτε τίποτα το προηγούμενο βράδυ. Ελάτε όπως είστε...

Παρασκευή, 24/9/2010, 9μμ
Ταβέρνα «η Κυρά», Ζεύξιδος 12,  τηλ: 2109221824

(απέναντι από το σχολείο)

Φέτος το συνέδριο είναι ανοικτό σε όλους τους φίλους του blog. 1970άρηδες, ΙΒ' Θηλέων, νέοι, παλιοί, σημερινοί, χθεσινοί του Έκτου και λοιποί νεοκοσμίτες με καλή διάθεση.

Δηλώσεις συμμετοχής στο:ekto1972@gmail.com

(Δεν είναι κι απαραίτητο αλλά αν μαζευτούμε πολλοί θα πρέπει να πούμε στον ταβερνιάρη να φέρει το νέο γιοματάρι).

Χρόνια Πολλά " Ιστορικέ "

Σεπτέμβριος 1890 - Σεπτέμβριος 2010

Όταν εσύ συμμετείχες σε Ολυμπιακούς Αγώνες, οι άλλοι δεν είχαν ακόμα ιδρυθεί! Η ζωντανή ιστορία του ελληνισμού, ένθεν κακείθεν του αρχιπελάγους, στο link:

http://www.panionios.gr/default.asp?pid=24&la=1

Μια ιστορική οικογένεια

Από την ελληνική επανάσταση του 1821 έως τους βαλκανικούς πολέμους και από τη μικρασιατική εκστρατεία έως το έπος του '40 και την εθνική αντίσταση, η μεγάλη μανιάτικη οικογένεια από την οποία προέρχεται ο συμμαθητής μας Γιάννης Τσαρπαλής, έχει επανηλλημένως και ποικιλοτρόπως υπηρετήσει την πατρίδα μας. Δεν είναι τυχαίο που ο Γιάννης είναι τόσο περήφανος για την καταγωγή του και τους προγόνους του. Τιμώντας λοιπόν την ιστορική αυτή οικογένεια, το καλαίσθητο περιοδικό Μάνη, στο τεύχος 42, έχει ειδική αφιέρωση την οποία μπορείτε να διαβάσετε σε μορφή pdf από το παρακάτω link:

http://www.mani-ekdoseis.gr/docs/thema_42.pdf

Σαν σήμερα "έφυγε" ο Μ.Καραγάτσης

Γεννήθηκα στην Αθήνα, σε ένα από τα τέσσερα γωνιακά σπίτια των οδών Ακαδημίας και Θεμιστοκλέους. Δεν σας λέω όμως σε ποιο. Και το κάνω επίτηδες αυτό, για να μπλέξω άγρια σε αυτό το αθηναϊκό σταυροδρόμι τους διάφορους «αρμοδίους», όταν έρθει η στιγμή να εντοιχισθεί η αναμνηστική πλάκα. Εγώ βέβαια θα τα έχω τινάξει προ πολλού, και θα σπάω κέφι καλά στον ουρανό, με τη μεταθανάτια φάρσα μου. Θα έχω παρέα τον Σολωμό, που θα μου λέει κουνώντας το κεφάλι: «Τράβα και συ Καραγάτση, όσα τράβηξα εγώ από τον Καιροφύλλα, τον Αποστολάκη και το Σπαταλά. Όπως βλέπετε το κυριότερο γνώρισμά μου είναι η μετριοφροσύνη...

Ο Μ. Καραγάτσης (1908-1960) ήταν πεζογράφος, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της λεγόμενης "Γενιάς του '30". Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1908. Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Ροδόπουλος.  Ο πατέρας του Γεώργιος Ροδόπουλος ήταν δικηγόρος και πολιτικός, με καταγωγή από την Πάτρα, αλλά εγκατεστημένος στη Λάρισα. Ο συγγραφέας ήταν το πέμπτο και τελευταίο παιδί της οικογένειας, με μεγάλη διαφορά ηλικίας από τα αδέρφια του (18 χρόνια από το πρώτο και 12 από το τέταρτο). Πέρασε την παιδική του ηλικία σε διάφορες πόλεις εξ αιτίας των μετακινήσεων της οικογένειάς του: το Δημοτικό το παρακολούθησε στη Λάρισα και το Γυμνάσιο το τελείωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου τον έστειλε ο πατέρας του ως τιμωρία, επειδή είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή του σε σχολικό έλεγχο. Μετά την ολοκλήρωση της βασικής εκπαίδευσης γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ, στη Γαλλία. Για οικονομικούς λόγους επέστρεψε στην Αθήνα, ένα χρόνο μετά, και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1930. Εκεί μάλιστα είχε συμφοιτητές και άλλους λογοτέχνες, όπως τους Οδ. Ελύτη, Αγγ. Τερζάκη, Γ. Θεοτοκά.

Στην εφηβική του ηλικία έγραφε ποιήματα, σύντομα όμως εγκατέλειψε την ενασχόληση με την ποίηση και στράφηκε στην πεζογραφία. Ως πεζογράφος πρωτοεμφανίστηκε το 1927 με το διήγημα "Η κυρία Νίτσα", το οποίο υποβλήθηκε στον διαγωνισμό της Νέας Εστίας και πήρε τον 3ο έπαινο. Ήταν αυτοβιογραφικό διήγημα εμπνευσμένο από τον παιδικό του έρωτα για μια εικοσάχρονη δασκάλα του στο δημοτικό σχολείο στη Λάρισα. Το πρώτο του μυθιστόρημα ήταν "Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν", το 1933. Προηγουμένως είχε δημοσιεύσει πολλά διηγήματα, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως νομικός σύμβουλος σε εταιρεία ασφαλειών. Από το 1946 ανέλαβε τη θεατρική στήλη της εφημερίδας Βραδυνή και το 1952 άρχισε να εργάζεται σε διαφημιστική εταιρεία. Το 1956 και το 1958 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το κόμμα των Προοδευτικών του Σπ. Μαρκεζίνη. Δεν είχε κάνει καμία προεκλογική προετοιμασία και όπως ήταν φυσικό, απέτυχε και τις δύο φορές. Όταν κάποιος τον ρώτησε γιατί είχε θέσει υποψηφιότητα, απάντησε ότι το έκανε για να πάρει ψήφους από τον αδερφό του Τάκη Ροδόπουλο, υποψήφιο με την ΕΡΕ και μετέπειτα πρόεδρο της Βουλής.

Τα πιο γνωστά του μυθιστορήματα είναι: Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν, Η Μεγάλη Χίμαιρα, Γιούγκερμαν, Το χαμένο νησί, Ο κίτρινος φάκελος κλπ.

Εμείς σας συστήνουμε δυο όχι και τόσο γνωστά του έργα. Το "Ο κοτζάμπασης του Καστρόπυργου" (με κεντρικό ήρωα τον προπάππου του συγγραφέα), όπου βλέπουμε ανάγλυφη τη διαπλοκή του κλήρου και των προεστών κατά του επαναστατημένου λαού το 1821 και το "Σέργιος και Βάκχος" με την «αυστηρή κριτική της ιστορίας, όπως την έγραψαν οι άρχουσες τάξεις», ιστορία η οποία αρχίζει με την εγκαθίδρυση του Χριστιανισμού από τον Μέγα Κωνσταντίνο και φτάνει έως τις 29 Μαΐου 1951! Την τεράστια αυτή χρονική απόσταση ο Καραγάτσης την καλύπτει χάρις στο εύρημα του ύπνου των δύο ηρώων για αιώνες, ο οποίος διακόπτεται πάντοτε την ίδια μέρα (29 Μαΐου) και με την ίδια πάντοτε προσδοκία, ότι το ξύπνημα θα είναι οριστικό: οι δύο άγιοι θέλουν η Πόλη να ξαναγίνει ελληνική, ώστε να επιστρέψουν στο ναό τους, που βρίσκεται εκεί από την εποχή του Ιουστινιανού. Πρόκειται για βιβλίο αιρετικό, το οποίο «πότε μεταβάλλεται σε παραμύθι, πότε σε ευθυμογράφημα, πότε σε ιστορική πραγματεία, πότε σε σκετς επιθεωρησιακό, και πότε σε δοκίμιο κοινωνιολογίας και σεξουαλικής αγωγής», γράφει ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

Έγραψα πολλά και διάφορα, διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, έργα υψηλού ηθικοπλαστικού περιεχομένου, πολύ κατάλληλα για παρθεναγωγεία και βιβλιοθήκες οικογενειών με αυστηρά αστικά ήθη. Οι ήρωές μου Λιάπκιν, Μαρίνα Ρεζη και ιδίως Γιούγκερμαν είναι άνθρωποι αγνοί, αθώοι, ιδεολόγοι και στέκουν ψηλότερα από τις αθλιότητες του χαμερπούς υλισμού. Απορώ πώς το εκπαιδευτικό συμβούλιο δεν εισήγαγε ακόμα τα βιβλία μου για αναγνωστικά στα σχολεία του κράτους, εξίσταμαι πώς η Ακαδημία δεν μου έδωσε ακόμα το βραβείο Αρετής, πώς δεν με κάλεσε ακόμα να παρακαθίσω στους ενάρετους κόλπους της κοντά στον κ. Μελά.

Ο Μ.Καραγάτσης δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το τελευταίο του έργο "Το 10" για το οποίο κατέβαινε κάθε πρωί στις 5 στον Πειραιά και παρακολουθούσε τη ζωή του λιμανιού, συγκεντρώνοντας υλικό για το βιβλίο.

Αυγάτισε άξαφνα η καταχνιά σκέπασε με ασάφεια τα πάντα. Τα δεμένα φορτηγά στου Ξαβερίου και στη Ζώνη, πήραν μορφή ονειρική. Η καμπάνα του Αϊ Νικόλα άρχισε ν’ αργοσημαίνει τον Όρθρο. Καναδυό ευσεβείς σταυροκοπήθηκαν βιαστικά. Οι περισσότεροι δεν έδωσαν σημασία, δεν πίστευαν σε Θεό και Διάβολο, μόνοι τους έπρεπε να τα βγάλουν πέρα σε τούτη τη ζωή, άλλη ζωή δεν υπάρχει.

Πεθαίνει τα χαράματα της 14ης Σεπτεμβρίου 1960, μετά από πολύωρη κρίση ταχυκαρδίας. Τελευταία φράση που πρόλαβε να γράψει: «Ας γελάσω». Κάτι ανάλογο είχε πει και ο ήρωάς του Μίχαλος Ρούσης: «Ας γελάσω για όλα αυτά τα χάλια γιατί δε θέλω να κλάψω».

Δεν επείραξα ποτέ μου συνάδελφο και είμαι συμπαθέστατος στους λογοτεχνικούς κύκλους. Αυτό θα αποδειχθεί στην κηδεία μου όπου θα έρθει κόσμος και κοσμάκης να πεισθεί ιδίοις όμμασι ότι πέθανα, ότι θάφτηκα, ότι πήγα στο διάολο. Και θα φύγει από το νεκροταφείο ο κόσμος και ο κοσμάκης βγάζοντας στεναγμούς ανακούφισης. Είμαι βέβαιος πως ο Θεός θα με κατατάξει μεταξύ των αγίων στον Παράδεισο. Αμήν.

Στοιχεία από το site του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (http://karagatsis.ekebi.gr/) και την Wikipedia.

------
Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε για το blog http://filoi4gym.blogspot.com/

Ετήσιο ταΚΤικό συνέδριΟ

Ferdinand Bol, 1616-1680, Nationalmuseum, Stockholm
(φωτ. ekto1972 αποκλειστικά για το blog)

Σε λιγότερο από δυο εβδομάδες η Τελευταία Παρασκευή του Σεπτέμβρη! Κανονίστε έγκαιρα τις δουλειές σας. Πάρτε άδεια από τις "μονάδες" σας. Κάντε δίαιτα. Μην πιείτε τίποτα το προηγούμενο βράδυ. Ελάτε όπως είστε...

Παρασκευή, 24/9/2010, 9μμ

Φέτος το συνέδριο είναι ανοικτό σε όλους τους φίλους του blog. 1970άρηδες, ΙΒ' Θηλέων, νέοι, παλιοί, σημερινοί, χθεσινοί του Έκτου και λοιποί νεοκοσμίτες με καλή διάθεση. Ο χώρος θα είναι μάλλον ο ίδιος όπως κάθε χρόνο αλλά θα επιβεβαιωθεί και σε προσεχή ανάρτηση.

Δηλώσεις συμμετοχής στο:  ekto1972@gmail.com

(Δεν είναι κι απαραίτητο αλλά αν μαζευτούμε πολλοί θα πρέπει να πούμε στον ταβερνιάρη να φέρει το νέο γιοματάρι).

Επικαιρότητα Σεπτεμβρίου

Όπως την είδαν οι Κ.Μητρόπουλος και Δ.Χαντζόπουλος  στα ΤΑ ΝΕΑ

Συνέντευξη Γιάννη Τσαρπαλή

Ο συμμαθητής μας Γιάννης Τσαρπαλής είναι υποψήφιος δήμαρχος "Αργυρούπολης - Ελληνικού". Η συνέντευξη δόθηκε στην τοπική εφημερίδα "Παλμός της Γλυφάδας".

1. Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγκρουση μεταξύ δύο συνδυασμών που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να δοθεί το χρίσμα σε κάποιον που δεν το περίμενε;

Δε θα ήθελα να το σχολιάσω. Θέλω μόνο να υπενθυμίσω τη λαϊκή ρήση «αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννούν οι κότες». Το μόνο που θα ήθελα να πω είναι ότι στήριξη προερχόμενη από το κυβερνητικό κόμμα δεν είναι και η πιο ασφαλής μέθοδος για τη συσπείρωση των ψηφοφόρων που ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές το κόμμα του ΠΑΣΟΚ. Στις εκλογές οι πολίτες θα στείλουν σίγουρα πολιτικά μηνύματα.

2. Αν η Νέα Δημοκρατία σας δώσει τη στήριξη θα τη δεχθείτε;

Όλοι ξέρουν τις πολιτικές μου καταβολές. Όλοι οι πολίτες ξέρουν ότι κέρδισα το Δήμο της Αργυρούπολης, επικεφαλής της Ανεξάρτητης Δημοτικής Κίνησης με την ονομασία «Αναγέννηση». Συνεχίζω να είμαι ανεξάρτητος. Και όποιος κομματικός συνδυασμός επιθυμεί να με στηρίξει το θεωρώ και τιμή μου και την στήριξη ευπρόσδεκτη. Σας υπενθυμίζω ότι στις εκλογές του 2002, το μόνο κόμμα που είχε στηρίξει την υποψηφιότητά μου ήταν το ΔΙΚΚΗ του κ. Τσοβόλα. Και μια και μιλάμε για λαϊκές ρήσεις, θα σας απαντήσω με τη χριστιανική ρήση «όποιος θέλει οπίσω μου ελθείν». Ήμουν, είμαι και θα είμαι η μόνη ανεξάρτητη υποψηφιότητα στο νέου διευρυμένου Δήμο Ελληνικού - Αργυρούπολης.

3. Πώς κρίνεται το έργο της απερχόμενης Δημοτικής Αρχής;

Το Δήμο αυτή η Δημοτική Αρχή τον κέρδισε το 2006 με πολλές υποσχέσεις. Υποσχέσεις όμως που δεν τηρήθηκαν ούτε στο ελάχιστο. Τη θητεία της Δημοτικής Αρχής την χαρακτηρίζει, δυστυχώς για την πόλη μας, η αδράνεια. Και με την απόφαση του Δημάρχου, του κ. Ευσταθιάδη, να συνταξιοδοτηθεί βρέθηκε μια ακόμα δικαιολογία γι’ αυτόν και την ομάδα του να αδρανήσουν. Το βλέπουν όλοι οι Αργυρουπολίτες. Το ρολόι στην Αργυρούπολη σταμάτησε το 2006. Είναι καιρός να ξαναπάρει μπροστά.

4. Τι έχετε να πείτε για τον «περίεργο και αλλοπρόσαλλο» τρόπο που δόθηκε το δαχτυλίδι διαδοχής στον κ. Πασβαντίδη;

Είναι γεγονός ότι ο Δήμαρχος λειτούργησε πίσω από κλειστές πόρτες, με αδιαφανείς διαδικασίες και περίεργες συμφωνίες. Το μόνο που κατάφερε, το μόνο που καταφέρνουν τέτοιου είδους πρακτικές, είναι να δοθεί ένα «θολό», ένα «θαμπό» δαχτυλίδι σε έναν υποψήφιο που στη συνέχεια δεν κατάφερε να πάρει ούτε τη στήριξη του κόμματος, στο οποίο ο κ. Ευσταθιάδης διετέλεσε υψηλόβαθμο στέλεχος. Και τώρα ο Δήμαρχος κινεί «γη και ουρανό», και με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, προσπαθεί να σώσει τον εκλεκτό του. Η επερχόμενη ήττα όμως είναι κάτι παραπάνω από ορατή.

5. Ποιο είναι το έργο που έχετε να προτάξετε στους δημότες για να σας επιλέξουν και πάλι, ως την καλύτερη λύση για τον τόπο;

Θέλω να πιστεύω ότι η θητεία μου στο Δήμο Αργυρούπολης ξεχωρίζει γιατί αποδείξαμε έμπρακτα ότι μπορούμε να είμαστε «Δυνατοί στα δύσκολα, αποτελεσματικοί στα έργα». Σε αντίθεση με την τελευταία τετραετία του κ. Ευσταθιάδη, εμείς δε δουλέψαμε σε κομματικά καλούπια. Κάναμε έργο, δεν τεμπελιάσαμε. Σας αναφέρω ενδεικτικά τα σημαντικά έργα στο Λόφο Τρουμπάρι, του Καλού Σαμαρείτη, του εμπορικού κέντρου, του βρεφονηπιακού σταθμού στην οδό Χανίων, τα γήπεδα, το ΚΑΠΗ, τις παιδικές χαρές.

Νοικοκυρέψαμε το Δήμο και οι Αργυρουπολίτες μας το αναγνωρίζουν. Εστιάσαμε στην καθαριότητα, τις κοινωνικές υπηρεσίες, το περιβάλλον. Βάλαμε σε τάξη το κυκλοφοριακό, βάλαμε σε σειρά καίριες δράσεις για την καταπολέμηση της ανεργίας και τη νεολαία. Και το σημαντικότερο- ενώ βρήκαμε το ταμείο μείον, αξιοποιώντας την περιουσία του Δήμου κατορθώσαμε να διασφαλίσουμε ως το τέλος της θητείας μας ένα σημαντικό πλεόνασμα. Αφήσαμε γεμάτα τα ταμεία.

Τώρα, με τη διεύρυνση του Δήμου μας, η νέα πραγματικότητα και αρμοδιότητες που θα δοθούν με τον «Καλλικράτη», επιβάλουν να προσφέρουμε την εμπειρία μας στη διοίκηση του Δήμου ώστε να πετύχει το εγχείρημα της Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Στη δύσκολη περίοδο που διανύουμε ως χώρα, ο τόπος μας χρειάζεται έμπειρα και ικανά στελέχη για να ενισχύσουν τα καλά στοιχεία του Δήμου μας και να μας φέρουν σε τροχιά ανάπτυξης ουσιαστικής και πολύπλευρης. Καθοδηγητής της νέας πορείας του διευρυμένου Δήμου πρέπει να είναι ένα πρόσωπο με ικανότητες ανταπόκρισης σε μεγάλες προκλήσεις, με αποδεδειγμένες ικανότητες διαχείρισης σοβαρών προβλημάτων.

6. Ποια είναι, σε γενικές γραμμές, τα σχέδιά σας για Ελληνικό, εκεί που οι πολίτες δε θα στηρίξουν την ψήφο τους στο έργο που έγινε στην Αργυρούπολη;

Η πρόκληση δεν είναι απλή. Απαιτείται σοβαρή διαχείριση ώστε Ελληνικό και Αργυρούπολη να μπορέσουν σε όσο το δυνατό πιο σύντομο χρονικό διάστημα να αποτελέσουν έναν ουσιαστικά ενιαίο Δήμο. Και η οικονομική κρίση κάνει ακόμα πιο απαιτητική την αποστολή μας.

Την υποψηφιότητά μου χαρακτηρίζουν δυνατές διεκδικήσεις για το Ελληνικό. Συγκεκριμένα, διεκδικήσεις όπως η οικονομική εξυγίανση και διοικητική οργάνωση του Δήμου, καθώς και η αξιοποίηση της περιουσίας του Δήμου προς όφελος των δημοτών. Χρειαζόμαστε στοχευμένες κοινωνικές πολιτικές, χρειαζόμαστε χώρους πρασίνου. Καλούμαστε να αναπτύξουμε τα μεταφορικά μέσα εντός της πόλης, να διεκδικήσουμε την άμεση υλοποίηση του Πάρκου στο πρώην αεροδρόμιο. Θέτουμε στο επίκεντρο της πολιτικής μας στην προστασία της παραλίας μας. Διεκδικούμε παραλίες ανοιχτές στους Δημότες. Και πάνω από όλα, δίνουμε έμφαση στη διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας και της πολιτιστικής παράδοσης των πόλεων μας. Αυτές οι διεκδικήσεις θα αποτελέσουν αύριο έργα πνοής για το Ελληνικό.

7. Αισθάνεστε ότι έχετε την αντοχή και τα ψυχικά αποθέματα για να αντεπεξέλθετε στη νέα «Καλλικράτεια» εποχή;

Όχι μόνο έχω τα ψυχικά αποθέματα αλλά είναι και χρέος μου απέναντι στους συμπολίτες μου να δώσω το παρών για τη διεκδίκηση του νέου μας Δήμου. Την μπαγκέτα της ορχήστρας πρέπει να την κρατούν έμπειρα χέρια, σε αυτή την πρώτη πρόβα για τον «Καλλικράτη», για να αποφευχθούν οι όποιες παραφωνίες.

Εξάλλου, έχω μάθει στα δύσκολα. Είμαι γεννημένος Αυτοδιοικητικός και έχω αγαπήσει κάθε γωνιά αυτού του τόπου. Είμαι έτοιμος, λοιπόν, ναι. Έχω την εμπειρία και την όρεξη να παλέψω για τη βέλτιστη λειτουργία του διευρυμένου πλέον Δήμου μας, για τα συμφέροντα όλων ανεξαιρέτου των δημοτών με σεβασμό στη διαφορετικότητα και τις ανάγκες κάθε περιοχής.

8. Από το 2006, τι αλλαγές έχουν λάβει χώρα στην ομάδα που σας ακολουθεί;

Η “ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ” εξακολουθεί να είναι εδώ, στις επάλξεις. Με συνέπεια και σύστημα αντιπολιτευτήκαμε, τα 4 τελευταία χρόνια, αθόρυβα αλλά εποικοδομητικά και αποτελεσματικά, την διοίκηση Ευσταθιάδη, και αποτρέψαμε πολλές φορές την εμπλοκή του Δήμου μας σε σοβαρά προβλήματα.

Καταφέραμε να αποδείξουμε ότι όσα οι αντίπαλοί μας χρησιμοποίησαν ως δήθεν επιχειρήματα εναντίον μας ουσιαστικά αποτέλεσαν σπουδαίες επιτυχίες της “ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ” οι οποίες όχι μόνο στήριξαν το Δήμο μας (λ.χ. η οικονομική εισφορά του Carrefour) αλλά έγιναν και αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ίδιους τους επικριτές μας.

Όπως καταλαβαίνετε, η ομάδα και οι επιλογές μας δικαιώθηκαν. Πρόκειται για μια ομάδα δυνατή, η οποία όμως θα ωφεληθεί από ανανέωση προσώπων και ιδεών. Άλλωστε, τα νέα δεδομένα, οι νέες αρμοδιότητες που μεταφέρονται στους Δήμους με τον «Καλλικράτη» απαιτούν τεχνογνωσία και αφοσίωση. Διότι οι θεσμοί, όσο νέοι και πρωτοποριακοί και αν είναι, παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τους ανθρώπους που τους υπηρετούν. Είναι λοιπόν προφανές ότι μια συσπείρωση των πολιτών, μια πολυσυλλεκτική παράταξη με πίστη στη συνεργασία, μια μαζική αντίδραση που δεν θα υποκινείται από κομματικό βηματοδότη, μπορεί πράγματι να δώσει προοπτική και λύσεις.

Η ομάδα, το σύνολο των ανθρώπων, που θα με στηρίξουν σε αυτή την προσπάθεια, θέλω να προέρχεται από όλους τους ιδεολογικούς χώρους, από διαφορετικές ειδικότητες και εξειδικευμένα επαγγέλματα για να μπορεί να προσφέρει ουσιαστικά στη χρηστή λειτουργία του Δήμου αύριο.

9. Λέτε ότι το ρολόι στην Αργυρούπολη σταμάτησε το 2006. Πώς θα ξαναπάρει μπροστά;

Στόχος μου είναι να δώσουμε στο συνδυασμό μας, στην Αναγέννηση Ελληνικού - Αργυρούπολης, έναν κινηματικό χαρακτήρα, να απελευθερώσουμε τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας μας. Θέλουμε ενεργούς πολίτες, όχι πολιτικούς, να μας στηρίξουν στο έργο μας. Θέλουμε στην ομάδα μας ανθρώπους ικανούς, κατηρτισμένους, ανιδιοτελείς, με όρεξη να προσφέρουν στον τόπο μας. Μόνο εάν προσπαθήσεις να αλλάξεις το σύστημα εκ των έσω θα καταφέρουμε να πάμε μπροστά.

Θέλω να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα. Δεν διεκδικούμε το αλάθητο. Δεν υποσχόμαστε το τέλειο. Υποσχόμαστε όμως συνέπεια, πολλή δουλειά, συνεργατικότητα και ρεαλισμό. Θα διοικήσουμε το νέο Δήμο με βάση την κοινή λογική, που φαίνεται να έχει εκλείψει από την πολιτική τον τελευταίο καιρό.

Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από ιστορικές προκλήσεις και δυσκολίες που για να αντιμετωπιστούν με επιτυχία, η τοπική κοινωνία οφείλει να λειτουργήσει ενωμένη, παρατάσσοντας στην πρώτη γραμμή το καλύτερο διαθέσιμο έμψυχο δυναμικό της. Και αυτό ακριβώς σκοπεύουμε να κάνουμε.

------

Γιάννη, καλή επιτυχία!

ekto1972

Ξανανοίξαμε και σας περιμένουμε

Edvard Munch, Munch Museet, Oslo (φωτ. ekto1972 αποκλειστικά για το blog).

Το καλοκαίρι που αντιστέκεται, το καλοκαίρι που είναι ακόμα εδώ. Εμείς πάντως ήδη ανοίξαμε ξανά  την αίθουσα και σας περιμένουμε. Το Σεπτέμβριο θα έχουμε αρκετή δουλίτσα. Είναι και το τακτικό συνέδριο βλέπετε για το οποίο μπήκε ήδη countdown. Το πολύ-πολύ να πάμε σε καμιά παραλία εδώ παρακάτω και να περιμένουμε την "πρώτη σταγόνα της βροχής" για να γίνει κι αυτό το καλοκαίρι μια ανάμνηση.

Καλό Φθινόπωρο, Φίλες και Φίλοι.

ekto1972

------

Ανάμεσα στα πολλά που μεσολάβησαν από τότε που φύγαμε για διακοπές, θα σταθούμε λίγο στο προχθεσινό άρθρο του Όλι Ρεν (είναι αυτός που ήθελε "να μας πάρει τα Καγιέν") στη WSJ.  Όταν ο καθ'ύλην αρμόδιος Kοινοτικός στέλνει μήνυμα στα απανταχού καλόπαιδα της Wall (και όχι μόνο), ότι τώρα τελευταία έχουμε γίνει πολύ καλά παιδιά και άρα ότι θα πρέπει να μας ξαναεμπιστευτούν με χαμηλότερα επιτόκια (για να μην αδιάζει μόνο το ταμείο της Κομισιόν), εμείς θα πρέπει να χαιρόμαστε ή να ανησυχούμε; Χα!

Διαβάστε το πλήρες άρθρο στη WSJ

Summertime

Είμαστε ήδη πολύ μακρυά και πολύ βόρεια (πιο βόρεια δεν γίνεται) απολαμβάνοντας φέτος ένα κάπως διαφορετικό καλοκαίρι. Δεν ξεχνάμε όμως το blog και την ανάρτηση με "το τραγούδι αυτής της εβδομάδας" που το αφιερώνουμε όπως πάντα σε όλους εσάς. Αυτή την εβδομάδα μάλιστα έχουμε ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά τραγούδια jazz που έχουν γραφτεί ποτέ και που πάντα μας γοήτευε.

Το Summertime μπορεί να προηγήθηκε της δικής μας εποχής (η πρώτη εκτέλεση ήταν πολύ παλιά, το 1936, με τη Billie Holliday) αλλά η ερμηνεία της μεγάλης Ella Fitzgerald και του Louis Armstrong που αναρτήσαμε, ήταν αυτή που η δική μας γενιά άκουγε στο ραδιόφωνο της δεκαετίας του '60. Καλό Summertime λοιπόν και καθώς εδώ που είμαστε δεν έχουμε εύκολη πρόσβαση στο internet, θα περάσουν μερικές μέρες μέχρι να τα ξαναπούμε, από την Αθήνα πια.

ekto1972

Μια μικρή αναρτησούλα και... φύγαμε!

του Κώστα Κορωναίου

(ΣΤ' Γυμνάσιο 1972)

Καλοκαιράκι. Ξεμείναμε από θέματα, λιγόστεψαν οι αναρτήσεις μας. Έτσι συνέβαινε και τότε. Μόλις έμπαινε το καλοκαίρι, εξαφανιζόμασταν. Όχι για διακοπές σε νησάκια εξωτικά, σε κοσμοπολίτικες παραλίες του Αιγαίου ή του Ιονίου. Στα χωριά μας και στους τόπους καταγωγής πηγαίναμε. Τη Σαντορίνη και τη Μύκονο, μόνο από την Πατριδογνωσία τις ξέραμε. Όλα τα νησιά τότε, μια άγονη γραμμή ήτανε. Εξαφανιζόμασταν λοιπόν. Ούτε ένα γεια δεν προλαβαίναμε να πούμε. Διάβασμα, εξετάσεις μέσα στο κατακαλόκαιρο, ύστερα αναμονή για τ’ αποτελέσματα, παίζοντας μπάσκετ στις παιδικές χαρές και ποδόσφαιρο στις αλάνες. Κι ύστερα, κάποιο πρωί (ή μεσημεράκι), εκεί στα τέλη του Ιούνη, το μαντάτο κυκλοφορούσε στις γειτονιές από στόμα σε στόμα: «βγήκανε». Και παίρναμε τρέχοντας την ανηφόρα της Αγκύλης ή της Βρεσθένης, άλλοι με φτερά στα πόδια κι άλλοι με βήματα βαριά, με αγωνία μεγάλη, να δούμε τους αναρτημένους πίνακες (αυτές ήτανε αναρτήσεις, όχι σήμερα στα blogs...). Ποιοί προάγονται και ποιοί μένουν μετεξεταστέοι (ή μεταξιταστέοι). Ανεβαίναμε τρέχοντας τις σκάλες για να βρούμε σε ποιό διάδομο μας είχανε κρεμάσει. Βιαστικό σκανάρισμα των καταλόγων, με το στόμα στεγνό από την αγωνία. Και μετά ο θρίαμβος για τους πολλούς και η πίκρα για τους λιγότερους. Για κάποιους – ελάχιστους – δεν υπήρχε δεύτερη ευκαιρία: «απορρίπτονται». Κι ύστερα... χανόμασταν. Ούτ’ ένα γεια. Ούτε ξέραμε τι θα κάνει ο καθένας. Αυτά τ’ αφήναμε για τον Σεπτέμβριο. Τότε που θα ‘χαμε πολύ καιρό μπροστά μας να διηγηθούμε τις λεπτομέρειες. Τώρα βιαζόμασταν. Ιδίως οι «νικητές» της χρονιάς. Γρήγορα στο σπίτι για την αναγγελία των ευχάριστων αποτελεσμάτων. Δεν υπήρχαν κινητά τότε. Ως σύγχρονοι Φειδιππίδηδες, τρέχαμε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι ν’ αναγγείλουμε το «νενικήκαμεν». Κι ύστερα... Λούηδες. Σε βουνά και παραλίες. Σε θάλασσες και σε στεριές. Για τρεις σχεδόν ολόκληρους μήνες. Δικαιωματικά όμως. Το είχαμε κερδίσει! Μερικοί, παίρναμε και κανένα βιβλίο, δήθεν τάχα μου για καμιά επανάληψη όπου είμασταν αδύνατοι. Διότι, τι είναι η επανάληψη; Μήτηρ πάσης μαθήσεως! Καρατσεκαρισμένο αυτό. Αλλοίμονο, όμως, στους μεταξιταστέους. Βάσανο μεγάλο τους περίμενε. Άκου τώρα, να είσαι σε μια παραλία, παρέα με τον Μάζη και τη Φυσική του. Κι ύστερα, από αρχές Αυγούστου, πίσω στο κλεινόν άστυ, για φροντιστήρια κι άλλα τέτοια μεσαιωνικά βασανιστήρια. Ήμουν τυχερός. Δεν τα δοκίμασα ποτέ. Καθάριζα πάντα από τον Ιούνιο. Αργότερα, βέβαια, σαν φοιτητής, μπήκα κι εγώ στη διαδικασία του «μεταξιταστέου». Αλλά, δεν ήταν το ίδιο. Εκεί απλώς κουβαλούσες κάποια μαθήματα, έως ότου πείσμωνες κι αποφάσιζες να τα ξεφορτωθείς.

Άντε και καλές διακοπές. Δυό βδομαδούλες και πολύ μας είναι! «Ραντεβού το Σεπτέμβρη» όπως λέγανε και τα χειμερινά σινεμά, που εκεί, κατά το Μάη μήνα, κατέβαζαν τα ρολλά.

Κώστας Κορωναίος

Αύγουστος 2010

Τα πρώτα θετικά τα σχόλια των ξένων για την ελληνική οικονομία

Έγχρωμος (σπάνιος) Κώστας Μητρόπουλος. Από ΤΑ ΝΕΑ της 7/8/2010.

Κική Δημουλά

Από πρόσφατη συνέντευξη στο
www.bookpress.gr

Πώς αισθάνεστε που η σημερινή Ελλάδα εμφανίζεται ως χώρα χρεοκοπημένη, αποτυχημένη, λίκνο απατεώνων και τεμπέληδων; Μας αδικεί αυτή η εικόνα ή μήπως θα ήταν ωφέλιμο ένα ναρκισσιστικό σοκ για να «πάμε μπροστά»;

Πώς να αισθάνομαι; Σαν όλους εκείνους που ναυάγησαν στην ύστατη, συνταξιούχο ξηρά της εντιμότητά τους…. Ας σοβαρευτώ. Απάνθρωποι οι χαρακτηρισμοί που μας λιθοβολούν, ως ακραίοι. Η δε γενίκευσή τους, όχι απλώς είναι άδικη και βάρβαρη αλλά εμπαθώς και επιμελώς, θα έλεγα, απερίσκεπτη. Δεν φτάνει δηλαδή που κοντά στα «ξερά» κάηκαν και τα «χλωρά», πρέπει κι από πάνω να τιμωρούνται τα χλωρά που κάηκαν…

Με τι να «πάμε μπροστά»; Το επίδομα των ψευδαισθήσεων, όπως ξέρετε, κόπηκε κι αυτό. Εκτός πια αν μας δώσει κανένα δάνειο η ελπίδα. Αλλά κι αυτή έχει κατακλέψει την αλήθεια…

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη στο link

http://www.bookpress.gr/sinenteuxeis/ellines/kiki-dimoula

Τρισδιάστατο Έκτο

Μετά τον Παρθενώνα, το Έκτο!

Κυρίες και Κύριοι, Αγαπητοί Φίλοι,

Το περίφημο Google Earth, μας έχει κάνει την τιμή να απεικονίζει πια το σχολείο μας σε τρεις διαστάσεις(!) όπως δηλαδή κάνει με όλα τα άξια λόγου κτίσματα ανά τον κόσμο.  Με άλλα λόγια η παγκόσμια αναγνώριση δεν μας χτυπάει απλά την πόρτα. Είναι ήδη εδώ!

Άντε με το καλό και "Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς" της UNESCO.

ekto1972

Αύριο είναι Κυριακή

Πηγή: The Montreal Gazette

PSA

Δεν μας έπιασε τίποτα καλοκαιριάτικα αλλά η ενημέρωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Αχρείαστες λοιπόν να είναι, αλλά ρίξτε κι εσείς μια ματιά στις ειδήσεις των παρακάτω links. Και μη ξεχνάτε, από εδώ και πέρα θα πρέπει όλοι να κάνουμε ένα μικρό τσεκ-απ (PSA) τουλάχιστον μια φορά το χρόνο.  Δεν είναι τίποτα, ε;

http://www.skai.gr/news/health/article/145123/anakoinothike-sunduasmeni-theraneia-tou-karkinou-tou-nrostati

http://health.in.gr/news/article.asp?lngArticleID=164107

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artId=340507&dt=29/06/2010

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82

Χρυσοπράσινο φύλλο

Ο τρομερός μήνας Ιούλιος

του Σωτήρη Ροδόπουλου

(ΣΤ' Γυμνάσιο 1972)

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς αγαπητοί φίλοι για το μήνα Ιούλιο. Τα "Ιουλιανά" του '65 που οδήγησαν στη χούντα και την τραγωδία της Κύπρου; Την ίδια την τραγωδία της Κύπρου; Την επιστροφή της Δημοκρατίας στη χώρα μας;  Και διεθνώς, την πτώση της Βαστίλης;  Την αμερικανική ανεξαρτησία και την ανεξαρτησία των κρατών (μετρήστε) Σομαλίας, Λευκορωσίας, Βελγίου, Φιλιππίνων, Βενεζουέλας, Αλγερίας, Αργεντινής, Περού, Μπαχαμών, Κολομβίας, Μαλδιβών, Πουέρτο Ρίκο, Βανουάτου (εκεί θα ήθελα κάποτε να πάω) και Αιγύπτου; Tην ίδρυση ενός από τα πιο προοδευτικά κράτη του κόσμου, του Καναδά;  Μα όλα τον Ιούλιο διάλεξαν; Δεν μπορεί, επίτηδες το έκαναν για να μπορούν να το γιορτάζουν κατακαλόκαιρο. Τέλος, μην ξεχνάμε το Euro 2004. Στις 4 Ιουλίου ήταν κι αυτό και είμαι ο μοναδικός Έλληνας ποδοσφαιρόφιλος που δεν το είδε live γιατί ποτέ δεν πίστεψα ότι θα προχωρούσαμε τόσο πολύ και είχα ήδη κανονίσει να επισκεφτούμε το San Diego Zoo με την οικογένεια. Εδώ δίπλα δηλαδή. Άκουσα όμως τον τελικό μέσω κινητού. Οι άλλοι επισκέπτες αντί να φωτογραφίζουν τα ζωάκια, φωτογράφιζαν εμένα που πανηγύριζα μπροστά από τους γορίλες με το κινητό κολλημένο στο αυτί. Φοβερή εικόνα. Ο γιος μου ακόμα γελάει.

Μήνα Ιούλιο όμως έγινε και κάτι που πιστεύω άλλαξε για πάντα πολλά από την καθημερινότητά μας. Όσο και να φαίνεται απίστευτο, αγαπητοί φίλοι, η τεχνολογία του διαστήματος δεν έχει μόνο αλλάξει όλες τις άλλες επιστήμες, την τεχνολογία, τις επικοινωνίες, την πληροφορική, τη φυσική, τα μαθηματικά, τη βιολογία, τη χημεία, τη μεταλλουργία, την ιατρική κ.ο.κ. Έχει αλλάξει την ίδια μας τη ζωή, τις συσκευές που χρησιμοποιούμε,  όλα τα μέσα που ταξιδεύουμε, τα αυτοκίνητά μας, τα σπίτια που μένουμε,  ακόμα κι αυτά τα ρούχα μας, τον τρόπο που μαγειρεύουμε και τις ίδιες τις τροφές που τρώμε. Στις 20 Ιουλίου 1969,  μεσημέρι, βρισκόμουν σε ξενοδοχείο της οδού Σταδίου (υπάρχει ακόμα) όπου ψηλά στο μπαρ μια μικρή μαυρόασπρη τηλεόραση μετέδιδε το "That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind". Το lobby του ξενοδοχείο ήταν γεμάτο κόσμο, κυρίως αμερικανοί τουρίστες, αλλά και πολλοί Έλληνες νέοι, που έπιναν τον καφέ τους στη δροσιά του aircondition. Βαλίτσες και τσάντες εδώ κι εκεί, πάρα πολλοί όρθιοι, όλοι με το βλέμα καρφωμένο στην μικρή -κυριολεκτικά-οθόνη. Παρά τον πολύ κόσμο είχε μια περίεργη ησυχία. Δεν ακουγόταν παρά μόνο η φωνή του εκφωνητή και όταν ανακοινώθηκε ότι έγινε η προσελήνωση ο κόσμος χειροκρότησε. Βρισκόμουν εκεί για να συναντήσω ένα γκρουπ παιδιών της ηλικίας μου, αγόρια και κορίτσια, που είχε έρθει από το Lakewood του Λος Άντζελες μέσω του προγράμματος People to People και να πάμε όλοι μαζί μια εκδρομή στο Σούνιο. Στο πρόγραμμα αυτό συμμετείχε και το ινστιτούτο (έτσι το λέγαμε τότε) Αγγλικών του Λιανού που πήγαινα. [Αν κάποιος φίλος έχει κάποια πληροφορία για τον Βαγγέλη το Λιανό, ας μας στείλει ένα Email]. Ενδιαφέρουσα εμπειρία. Λύθηκε η γλώσσα που λέμε. Με πολλά από τα παιδιά αυτά κρατήσαμε αλληλογραφία για αρκετά χρόνια. Ιδίως με τα κορίτσια με τα οποία είχαμε τη ψευδαίσθηση ότι "τα είχαμε".  Έτσι λύθηκε και το χέρι να γράφει με άνεση τη ξένη γλώσσα, πράγμα που βοήθησε αφάνταστα πολλούς από 'μας στις σπουδές μας αργότερα. Ας είναι καλά ο Βαγγέλης ο Λιανός, όπου κι αν είναι. Το βράδυ γυρνώντας από τον Ναό του Ποσειδώνα, είχε βγει ένα υπέροχο φεγγάρι κι ένα από τα παιδιά, εν μέσω γενικής ευθυμίας, είπε -ομολογώ όμως χωρίς καμία απολύτως αλαζονεία- "it's ours now". Αυτή τη φράση θα μπορούσε εύκολα ένας μη-αμερικανός να την παρεξηγήσει. Τον κοίταξα κάπως αυστηρά και του είπα με τα αγγλικά που ήξερα τότε, ότι "εμείς οι Έλληνες ζούμε πάνω σε αυτά τα βράχια που μόλις επισκεφτήκαμε, πάνω από 5.000 χρόνια κι ακόμα παλεύουμε να τα  κάνουμε δικά μας". Με κοίταξε με απορία αλλά ποτέ δεν ξέχασε αυτό που του είπα. Σήμερα είναι καθηγητής ελληνικής ιστορίας σε γνωστό πανεπιστήμιο και φανατικός φιλέλληνας. Πού και πού,  μου στέλνει καμιά αξιόλογη εργασία φοιτητών του. Πάντα τη συνοδεύει με το σχόλιο "it's ours now" και δίπλα σχεδιάζει ένα γελαστό φεγγαράκι. Κάποτε η μικρή του κόρη, αρχαιολόγος σήμερα, όταν γύρισε από ένα ταξίδι στην Ελλάδα με το δικό της σχολείο, τον ρώτησε "μπαμπά, γιατί στην Ελλάδα μισούν τόσο τους αμερικανούς;". Κι εκείνος τη ρώτησε με τη σειρά του "δεν ξέρεις;". "Όχι" είπε η μικρή. "Ε ακριβώς για αυτόν το λόγο!" της απάντησε εκείνος.

Σας ζάλισα όμως με τη φλυαρία μου. Ένα τελευταίο για τον μήνα Ιούλιο. Λόγω της αποστολής του Apollo 11, το "τραγούδι αυτής της εβδομάδας" που έχουμε τώρα στο blog, έγινε παγκόσμιο hit το 1969, την ίδια ακριβώς εβδομάδα που διανύουμε τώρα. Είμαι σίγουρος ότι θα το θυμηθείτε κι εσείς.

Καλή διασκέδαση. Καλή ανάμνηση.

Σ.Ροδόπουλος

Ιούλιος 2010