Τα δάκρυα του Θεού

Γεννήθηκες στην Αλεξάνδρεια...

Μεγάλωσες στην Αθήνα...

Ταξίδεψες στην Καππαδοκία...

Η ρίζα σου από τη Χίο, στο Αιγαίο Πέλαγος...

Μάζεψες αέρα της Μεσογείου με άμμο της ερήμου. Διάλεξες για τελευταία βόλτα της ζωής σου στην Αθήνα, στις 30 Αυγούστου του 2012, μια περατζάδα κάτω από την Ακρόπολη αποχαιρετώντας την.

Έψαξες τις μακρινές ρίζες της οικογένειάς μας στο Γκέλβερι της Καππαδοκίας, εκεί που οι παππούδες μας ήταν δάσκαλοι. Λάτρεψες τη μαστίχα της Χίου – τα δάκρυα του Θεού – κι’ αυτά αποζητούσες να σε δροσίσουν στο πρόσωπο τις τελευταίες ώρες της ζωής σου. Τα πήρες μαζί σου... 

Έζησες χρόνια στη Γερμανία, όπου μαζί με το λατρεμένο σου Eberhard έκανες τα παλικάρια σου, τον Μίνωα και τον Άλκη. Πέθανες εδώ όπου και θα "κοιμηθείς" για πάντα. Έδωσες λιονταρίσιο αγώνα για τη ζωή, πολεμώντας ενάντια στις όποιες προβλέψεις, στις όποιες "ιατρικές καταδίκες" που μέχρι την τελευταία στιγμή υπηρεσιακά σου δηλώνονταν... Πώς αλλιώς;

Πώς μπορούν να χωρέσουν σε τόσο στενά πλαίσια, η χαρά της ζωής, ο θαλασσινός αέρας του Αιγαίου, το απέραντο φως και ο ήλιος της Αττικής, η φινέτσα της Αλεξάνδρειας, το φεγγάρι πάνω από την Ακρόπολη, τα δάκρυα του Θεού της Χίου, το Αναστάσιμο Μήνυμα... Πέθανες όταν ΕΣΥ το διάλεξες!!!

Σου έφερα δώρα να σε συντροφέψουν στο ταξείδι σου. Λίγο χώμα από το σπίτι σου στη Γλυφάδα μαζί με την ευχή της Μάνας μας, λίγα γιασεμιά και δάφνη από τον κήπο μας, λάδι και κρασί από τον Μπλάνα, γυαλάκια που μάζεψα το καλοκαίρι από τη Φοινικούντα και βέβαια "δάκρυα του Θεού" μαστίχα από τη Χίο...

ΚΑΛΟ  ΤΑΞΕΙΔΙ  ΚΟΚΚΩΝΑ  ΜΟΥ!!!!

                                                                                                        Μάρω
Gerlingen 4-1-2013

------
Σημ. "Κοκκώνα" είναι, χαϊδευτικά, η μικρή κουκλίτσα και άλλοτε η γοργόνα στα ακρόπρωρα των μικρών καραβιών. Η μορφή της προέρχεται από τα Κυκλαδικά ειδώλια.

Στη μνήμη της Μυρτώς

Ένα κορίτσι από το ΙΒ΄ Θηλέων……το ’σκασε

Πήγε στου Ξυνού το 1965, στην πρώτη τάξη. ‘Ξενάκι’ λίγο, αφού είχε έρθει με την οικογένειά της το 1961, από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και είχε γεννηθεί (30-5-1959). Έμενε στην Εκαταίου 17, απέναντι από το μπακάλικο του Ντίκου και δίπλα από το τσαγκαράδικο του Κυρ Ηλία, ένα μαγαζάκι ένα επί ένα που έκοβε τη Γεωμέτρου στη μέση, από τα χρόνια που ο Νέος Κόσμος δεν είχε ακόμα πολεοδομικές γραμμές. Μετά έμενε στην Ευδόξου, πάνω από το ζαχαροπλαστείο του ‘Θέμη’, όπως το λέγαμε, παρότι ο ιδιοκτήτης του ήθελε για επωνυμία το δικανικό καθαρευουσιάνικο ‘Θέμις’. Παιδάκι χαρούμενο, μεγάλωσε σε ένα ευτυχισμένο σπίτι που προσπαθούσε να προσαρμόσει τη φινέτσα και τον κοσμοπολιτισμό της Αλεξάνδρειας με την άγουρη Αθήνα εκείνης της δεκαετίας, με τη χωμάτινη ακόμα Εκαταίου, το καταβρεχτήρι του Δήμου που πέρναγε κάθε μέρα τα καλοκαίρια, και την γλυκιά ‘παγοπώλισσα’ με τις κολώνες του πάγου πιασμένες ‘οδυνηρά’ από τη δαγκάνα πάνω στο τσουβάλι. Κλασσικά, στου Στρατηγάκη (Αγκύλης και Βουλιαγμένης) για Αγγλικά με τον Κούζο και βέβαια στη συνέχεια, το 1971, στο ΙΒ΄ Θηλέων. Αγαπητή, σοβαρή, ισορροπημένη – με την έννοια ότι τις επαναστάσεις της εποχής τις έκρυβε αποτελεσματικά, προδομένη μόνο από τα σβησμένα τσιγάρα στο τασάκι κάτω από το κρεββάτι της. Καλή μαθήτρια, πολύ καλή μάλλον, θα σπουδάσει στη Γεωπονική Σχολή Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το νυν Γεωπονικό Πανεπιστήμιο), θα φύγει, μετά από έρωτα, στη Γερμανία όπου θα ζήσει κάνοντας οικογένεια. Φεύγοντας, εκτός άλλων, άφησε πίσω πολλούς ανθρώπους που την αγαπούσαν αλλά κυρίως τις ‘Φιλενάδες’. Πραγματικά επτά Χάριτες!!! Την Κατερίνα, την Ελένη, την ΄Αννα, την Παυλίνα, τη Λία, την ΄Αντα, τη Βάσω. Αυτές οι ‘Χάριτες’, θα ταξιδέψουν μεθαύριο στη Γερμανία να συνοδέψουν την όγδοη φιλενάδα τους στο τελευταίο της ταξείδι… Μάλλον την αγαπούσαν πολύ και θα τους λείψει… Τι να πει κανείς για το κορίτσι του ΙΒ΄ Θηλέων, που το ’σκασε τόσο πρόωρα, ταξιδιάρικα και πάνω απ’ όλα γενναία, παλεύοντας λιονταρίσια για τη ζωή; Ήταν η Μυρτώ Ανδρεάδου – γνήσια Ελληνίδα, όπως είναι όλοι οι άνθρωποι της Διασποράς ανά τον κόσμο. Ένωσε τον αέρα της Μεσογείου, τη φινέτσα και τον κοσμοπολιτισμό της Αλεξάνδρειας, τον εκτυφλωτικό ήλιο του Αιγαίου- αφού οι ρίζες ήταν από τη Χίο - το ροζ χρώμα της Αττικής και τα μεταλαμπάδευσε – με το πνεύμα, το μυαλό και την ψυχή της – στη χώρα που έζησε πολλά χρόνια. Θα ‘κοιμηθεί’ στο Νεκροταφείο του Gerlingen στη Στουτγάρδη Γερμανίας. Νομίζω όμως ότι σαν ‘ ταξιδιάρα ψυχή’ που είναι δεν θα της είναι αρκετός ο τόπος εκείνος και πάλι θα …το ‘σκάσει και θα είναι μαζί μας!!!!! 

 Με οδύνη 

 Μαρία 

(ΙΒ΄ Θηλέων 1971)

As time goes by

Το σχόλιο της Παρασκευής

Για όλα φταίει η Γαλλίδα! Πού πας και στέλνεις έτσι κυρά μου τη λίστα; Κράτα την στην τσάντα σου. Πήγαινέ την μια βόλτα στη Μονμάρτρη. Κέρασέ την ένα καφέ στην Coupole. Στην τελική, ένα βράδυ με αεράκι, άσε την αδιάφορα σε μια banque de la Seine μπας και την πάρει το ποτάμι.

Στο Έκτο, στο Δωδέκατο και σε όλους τους φίλους

Από τους δημοσιογράφους, τους σχολιαστές
τους ανταποκριτές στο εξωτερικό
τους φωτορεπόρτερ
τους τεχνικούς
και όλο το προσωπικό του
ekto1972®

6+1 τραγούδια από το Έκτο με την αλλαγή του χρόνου.

Και εις Έτη Πολλά

Αφιερωμένο στο Γιώργο Πιστοφίδη (ΣΤ'Γυμνάσιο 1972), Χρόνη Κοϊμτσίδη (Γυμνάσιο Καλλιθέας 1969), Γρηγόρη Αζαριάδη (ΣΤ'Γυμνάσιο 1969) και Αθηνά Ταγίδου (Τορόντο). 

Καλά Χριστούγεννα και εις Έτη Πολλά σε όλο το Έκτο! Ιδιαίτερες ευχές στους εορτάζοντες Χρήστο Ορσόπουλο, Μανώλη Πρατικάκη, Μανώλη Γιανναδάκη, Χρήστο Μαυρομάτη, καθώς και στο Θέμη Παπαϊωάννου που γιόρταζε προχθές.

Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία

Μανώλης

Θα ήθελα να μεταφέρω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο συμμαθητή μας Γιώργο Ανδρουλάκη ο οποίος πραγματοποίησε επέμβαση στην σπονδυλική μου στήλη την περασμένη εβδομάδα. Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν για την ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα που μου έδειξε, από εμένα και την οικογένεια μου.

Γιώργος

Ο Γιώργος εκτός από συμμαθητής και φίλος είναι ένας αξιέπαινος επιστήμονας αλλά πάνω απ' όλα ένας εξαίρετος άνθρωπος.

Καλές γιορτές σε όλους!

Μανώλης Πρατικάκης

------

Αδέρφια, αυτή είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της Τάξης μας! Μανώλη, σιδερένιος, να χαίρεσαι παιδιά κι εγγόνια και Χρόνια Πολλά και για τη γιορτή σου μεθαύριο. Γιώργο, για άλλη μια φορά ανέδειξες τις βαθύτερες αξίες της γενιάς μας κι έκανες πράξη τα πιστεύω σου, όπως κάνεις πάντα. Η πραγματική φιλία άλλωστε είναι αυτή που αναδεικνύεται μέσα από την ίδια ζωή. Να ΄σαι πάντα καλά, γερός και δυνατός και να μας κάνεις καλά όταν χρειάζεται. Είμαστε πολύ περήφανοι και για τους δυο σας και σας ευχαριστούμε για αυτή την όμορφη και συγκινητική Χριστουγεννιάτικη Ιστορία. 

ekto1972 

Χριστούγεννα 2012

Διπλανάκικες ευχές

Σε όλους τους φίλους και συμμαθητές, τις θερμότερες ευχές μου για Καλά Χριστούγεννα και κάθε ευτυχία για το 2013!

Γιάννης Ρήγας

Δημαρχιακές ευχές

Χριστούγεννα

Πηγή: Δημ.Χατζόπουλος ΤΑ ΝΕΑ

Γυμνασμένες Ευχές

Σε όλους τους απανταχού Εκταίους,

Καλά Χριστούγεννα κι Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος!

Με τις καλύτερες ευχές μου, 

Ν. Πολίτης

Σήμερα το τέλος του κόσμου!

"We'll meet again"

Πρώτες ευχές

Merry Christmas and a very Happy New Year 2013!

Themis  Papaioannou

Φοιτητές του Μανόλη στους Γόννους Λάρισας

Καλημέρα σας,

Σε μια άλλη πρόσκληση, για μια άλλη παρουσίαση της Χαρακτικής, σας προσκαλούμε! Δεν έχει σημασία, αν φυσικά δεν είναι δυνατόν να έρθετε. Σημασία έχει η ετοιμότητα και η ανταποκρισιμότητα μας, σε τέτοιους είδους προσκλήσεις και η παρουσία μας εκεί, μακρυά από τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Μ. Γιανναδάκης
(Καθηγητής ΑΣΚΤ Παν.Θεσ/κης - ΣΤ' Γυμνάσιο 1972)

Οκτώ Δεκεμβρίου

All you need is Love

Ο Κος Θ.

Ήταν περίπου οκτώ παρά είκοσι το πρωί, όταν το τηλέφωνο του Κου Α., φίλου του Κου Θ., χτύπησε. Όταν Ο Κος Α. είδε στην οθόνη του, τα στοιχεία του Κου Θ., ανησύχησε ξέροντας ότι ο φίλος του ποτέ δεν θα ενοχλούσε σε ακατάλληλη ώρα. Σήκωσε βιαστικά το ακουστικό και άκουσε τον Κο Θ. να λέει: 

 - Φίλε μου με συγχωρείς για την ακατάλληλη ώρα, αλλά πρέπει να σου πω ότι μόλις πριν λίγο, ...είμαι θύμα ληστείας. 

Ο ενεστώτας χρόνος στη φωνή του Κου Θ., δημιούργησε μία στιγμιαία αμηχανία στον Κο Α. που γεμάτος αγωνία για την κατάσταση του φίλου του, ρώτησε:

- Μα, εννοείς ότι οι ληστές είναι εκεί αυτή τη στιγμή; 

- Ακριβώς αυτό εννοώ, απάντησε ο Κος Θ., ενώ ο Κος Α. είχε μείνει έκπληκτος από την ολύμπια ψυχραιμία του φίλου του. 

- Και τι κάνουν; 

- Μα τι άλλο φίλε μου; Ψάχνουν για λεφτά. 

- Κι εσύ τι κάνεις; 

- Ε, τι να κάνω; Ψάχνω κι εγώ μαζί τους.

Πηγή εικόνας: 12o Νηπιαγωγείο Χαλανδρίου