Το θεϊκό μυστήριο της Ελευθερίας

«Σταύρωση», Αγ.Αικατερίνη Σινά, 8ος αι.

του π. Γεώργιου Αναγνωστόπουλου

ΣΤ' Γυμνάσιο 1972

Ομιλία στην Ι. Μητρόπολη Σισανίου & Σιατίστης

Σάββατο του Λαζάρου, 8 Απριλίου 2017

Βρισκόμαστε προ της Μ. Εβδομάδος. Αλλά ήδη σήμερα ψάλλουμε: «Την κοινήν Ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος». Ενώ βρισκόμαστε προ του Πάθους, εορτάζουμε την Ανάσταση. Εορτάζουμε μάλιστα τον τελικό σκοπό και αποτέλεσμα της Αναστάσεως του Κυρίου, που είναι η ανάσταση του ανθρώπου. Η δική μας ανάσταση: αυτό σημαίνει «Την κοινήν Ανάστασιν… πιστούμενος». Με τη ανάσταση του Λαζάρου ο Κύριος διαβεβαιώνει –«πιστούμενος»- την κοινή ανάσταση, δηλαδή την γενική ανάσταση του ανθρωπίνου γένους. Την οποίαν πραγματοποιεί με την δική Του Θυσία και Ανάσταση.

Όταν ο Σεβασμιότατος που πρότεινε να έλθω εδώ,  σήμερα Σάββατο του Λαζάρου, και να κάνω μια επίκαιρη ομιλία, αρχικά ήμουν αμήχανος. Τι να πεί κανείς σήμερα, που έχει τελειώσει η Σαρακοστή και έχουν λεχθεί σχεδόν όλα τα περί πνευματικής προετοιμασίας, και από την άλλη πλευρά ακολουθεί η Μεγάλη Εβδομάδα με πολυάριθμα ιερά γεγονότα και αναγνώσματα; Και, ενώ, ταυτόχρονα -σε μια φαινομενική αντίθεση-, σήμερα και αύριο, οι ημέρες είναι αναστάσιμες: σήμερα η Ανάσταση του Λαζάρου και αύριο - και ή ίδια ημέρα Κυριακή είναι αναστάσιμη- και η βασιλική είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα;

Μια θολή μνήμη αναζητά πληρεξούσιο ektΟμιλητή

«Με τις άδειες καρέκλες, τι άδειες στιγμές της ζωής μας, αυτά, που δεν ζήσαμε, τα κενά της ύπαρξής μας, που είναι πηγή φαντασίωσης και λόγος αυτοχειρίας, ο Ιονέσκο θα σημειώσει εμφατικά το σύνολο σχεδόν των προβληματικών ζητημάτων της νεωτερικής συνθήκης, που αφορούν τον άνθρωπο.

 

Η ιστορία ως δυνάστης - νομοτέλεια ή παράδειγμα - ο εσχατολογικός λόγος για μία γη της επαγγελίας, οι μύθοι για τη σωτηρία του Κόσμου, οι εξαγγελίες των μεγάλων σκοπών – σημασιών, μηνυμάτων, αποστολών και ιδανικών, ο κανονιστικός – εργαλειακός λόγος οδηγιών, που επιδιώκει υποταγή, οι κοινωνικές φιλοδοξίες, οι μνησικακίες και τα τσακώματα, οι φαντασιώσεις, οι ενοχές, τα προσχήματα, οι μεγάλες απώλειες, τα παράπονα, η απελπισία, το κενό του νοήματος.

Όλα αυτά, κάτω από το βάρος του αδυσώπητου χρόνου, το παιχνίδι των ρόλων, το βλέμμα του Άλλου, την βαθειά ανάγκη για προστασία και τελικά τη δυσκολία να φέρουμε τα πράγματα και τα αισθήματα , τις επιθυμίες και τις ανάγκες, στο λόγο, μία αδυναμία να ονομάσουμε, που επιτείνει η θολή μνήμη και οδηγεί στην εγκαθίδρυση του «διαμεσολαβητή», ενός πληρεξούσιου ομιλητή, που θα μιλήσει στη θέση μας, αντί για εμάς και για εμάς, ενός ομιλητή, που είναι το άλλο όνομα για την αυτοχειρία».

 

Δημήτρης Κωστελέτος

http://dk-arch.blogspot.com

ektoΕπιμελής Μ.Γιανναδάκης

"Good Night, and Good Luck"

Ιατρική, Ναζισμός και Ολοκαύτωμα

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017, 9:00 μμ 

Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ.210-3228839 

Ο Τζων Καλέφ-Εζρά (ΣΤ' Γυμνάσιο 1970), καθηγητής Ιατρικής Φυσικής, Ιατρικό Τμήμα, Πανεπ. Ιωαννίνων, διερευνά αυτό που συνέβη στο μισό του 20ου αιώνα όπου πολλοί γιατροί μεταστράφηκαν από θεραπευτές του ασθενούς σε θεραπευτές του έθνους. Τα εν λόγω προγράμματα, που σχεδιάστηκαν και προτάθηκαν από διάσημους πανεπιστημιακούς δασκάλους, απoτέλεσαν τη βάση για τη μεγαλύτερη γενοκτονία που έγινε ποτέ, τη Σσοά (Ολοκαύτωμα). Μια συζήτηση-μνήμης.

Στα κάγκελα!

Ο χιονάνθρωπος του Έκτου

​

«...Γιατί εσύ δεν ήσουν άνθρωπος

γιατί εσύ ήσουν χιονάνθρωπος

που λίγο-λίγο τέλειωνες

εγώ σε ζέσταινα
κι εσύ μου έλιωνες...»

K.Kor.

Χ Ε Ρ Ι Α

του Αργύρη Χιόνη

Οι άνθρωποι το πιο συχνά

δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν –τάχα χαιρετώντας– σ’ άλλους

Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή –το χειρότερο– τα ρίχνουνε στις τσέπες τους

και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.

(Από τη συλλογή Λεκτικά Tοπία, 1983)

------ 

«΄Ετσι, για τον Καινούργιο Χρόνο...», έγραψε η Μάρω που μας το έστειλε.

"My dad's story"

Ευχές

Πάει ο παλιός ο χρόνος

ας γιορτάσουμε παιδιά 

και του 6ου οι αναμνήσεις 

ας κοιμούνται στην καρδιά! 

Καλή χρονιά - χρόνια πολλά!

Βασίλης Δημητρόπουλος

ekto1970

2017!

Ο Πρόεδρος και το Δ.Σ., το επιστημονικό και διοικητικό προσωπικό, οι δημοσιογράφοι, οι συγγραφείς, οι σχολιαστές, οι συνεργάτες, οι φωτορεπόρτερ, οι τεχνικοί και, -ιδιαίτερα- οι ανταποκριτές εξωτερικού

του ekto1972®

σας εύχονται

Καλή Χρονιά!

ekto1972®

«To πρωτοποριακό blog του ΣΤ' Γυμνασίου Αρρένων Αθήνας!»©

As time goes by

Classic

A year in review

Εικόνες από 12 ειδησεογραφικά sites για τη χρονιά που φεύγει

ANSA

BBC

CNN

euronews

in.gr

Le Monde

LIFO.gr

skyTG24

Spiegel

Time magazine

The Globe and Mail

The New York Times

Let it snow

Χρόνια Πολλά!

Καλά Χριστούγεννα κι ένα ειρηνικό και εποικοδομητικό 2017!

Χριστός γεννέθεν, χαρά σον κόσμον

Χριστός γεννέθεν, χαρά σον κόσμον

χα, καλή ώρα, καλή σ' ημέρα

Χα, καλόν παιδίν οψές γεννέθεν

οψές γεννέθεν, το βράδ' αργάτε.

Το εγέννεσεν η Παναΐα

Το ανάθρεψεν αεί Παρθένος.

Εκαβάλκεψεν χρυσόν πουλάρι

εκατήβεν σο σταυροδρόμι.

Η μιάμιση δραχμή

του Γιώργου Βορρόπουλου

ΣΤ' Γυμνάσιο 1972

Μια μικρή ιστορία που διαδραματίστηκε όταν ήμουν φοιτητής το 1975, στα λημέρια του Γυμνασίου μας.  Μήνα δε θυμάμαι ακριβώς, πάντως έκανε ψυχρούλα, βράδυ 8-9 η ώρα περίπου.

Μετά από ένα βραδινό μάθημα στο πανεπιστήμιο στη Σόλωνος, πήρα το δρόμο επιστροφής για το σπίτι μου στο Μπραχάμι. Δεν έπαιρνα ποτέ την "περιμετρική" λόγω συνωστισμού και έτσι με τα πόδια ανέβηκα τη Σόλωνος με κατεύθυνση το Ζάππειο, όπου ήταν και η αφετηρία του λεωφορείου μου, 109 τότε "Αγ. Δημήτριος".

Μπαίνοντας στο λεωφορείο διαπίστωσα ότι είχα μόνο μία δραχμή για το εισιτήριο και όχι την απαιτούμενη 1,50 δρχ. Οπότε κατέβηκα και αποφάσισα να γυρίσω με τα πόδια, μιάμιση ώρα ποδαρόδρομο, μιας και ντρεπόμουν να ζητήσω από άλλους. Άλλωστε είχα ξανακάνει την ίδια διαδρομή με τα πόδια άλλη φορά και δε με τρόμαζε. Φτάνοντας έξω από το κολυμβητήριο με σταματάει ένα νεαρό παιδί 17 ή 18 χρονών.

- Φίλε, έχεις να μου δώσεις μια δραχμή γιατί έχω μόνο ένα πενηνταράκι και θέλω να πάρω το λεωφορείο για τον Νέο Κόσμο;

Γέλασα από το τρομερό αυτό παιχνίδι που μας έπαιζε η θεωρία των πιθανοτήτων και μετά του είπα ότι κι εγώ έμεινα από ένα πενηνταράκι και πάω στο Μπραχάμι με τα πόδια. Και προσφέρθηκα λοιπόν να του δώσω τη μια δραχμή μου. Όμως το παιδί δεν δέχτηκε.

- Ρε φίλε, εσύ πας πιο μακριά, πάρε λοιπόν το πενηνταράκι, εγώ θα πάω με τα πόδια.

Δέχτηκα λοιπόν το πενηνταράκι, τον χαιρέτησα και πήγα στη στάση έξω από το Γυμνάσιό μας όπου και πήρα το 109.

Ας είναι καλά το παιδί αυτό όπου κι αν είναι τώρα.

Η ιστορία είναι 100% αληθινή και με κάνει πολλές φορές να σκέπτομαι τη καλοσύνη πού χουμε όλοι μέσα μας και τη καταπιέζουμε...

Γιώργος Βορρόπουλος

Δεκ.2016