Προφητικός Kurosawa

Μέρος της σπονδυλωτής ταινίας του Akira Kurosawa Όνειρα (έτος παραγωγής 1990, διάρκεια 119', έγχρωμη). Προφητική και σήμερα επίκαιρη όσο ποτέ. Δυστυχώς.

Aroma Δημ.Κωστελέτου στις παρυφές του Λυκαβηττού, το Σάββατο 19/3, στις 19:30

Ο αρχιτέκτων Δημήτρης Κωστελέτος (ΣΤ' Γυμνάσιο 1972), προσκεκλημένος του γλύπτη Αριστείδη Πατσόγλου, θα μιλήσει με θέμα: «Άρωμα», αναφορά στο έργο του Ισπανού γλύπτη Eduardo Chillida, το Σάββατο 19 Μαρτίου 2011, ώρα 7:30 μ.μ. στο χώρο ΤΕΧΝΗ ΛΟΓΟΣ, Συνεσίου Κυρήνης 8, Λυκαβηττός, 11471 Αθήνα, τηλ. 2106469550.

Η ομιλία θα αναφερθεί σε χαρακτηριστικές στιγμές του έργου του Ισπανού γλύπτη Eduardo Chillida. Θα συναντηθεί με την γλυπτική και αρχιτεκτονική διάσταση της σκέψης του με αναφορά κατά σειρά σε θέματα όπως :

Το Άγνωστο, Ρυθμός-Χρόνος-Σιωπή, Αντοχή, Νους, Συμμετρία ετερόδοξη, Χώρος, Ελευθερία, Πορεία, Βλέπειν, Δρόμοι.

Θα εντοπίσει κεντρικά θέματα για τον σημερινό προβληματισμό μας όπως:

• Το προ-γνωστικό άρωμα.
• Το άμορφο. «Αυτό που περνά ανάμεσα στις μορφές».
• Το συνεχές υφάδι του χωρο-χρόνου.
• Ύλη και χώρος σαν διαφορά ταχύτητας με χαρακτηριστικό το διάλογο στο όριό τους.
• Το όριο χαρακτηριστικός πρωταγωνιστής του χώρου της εμπειρίας μας.
• Το χωρίς διάσταση παρόν αληθινός πρωταγωνιστής της ζωής.
• Η σημασία της αντίληψης παρά της «συντηρητικής» εμπειρίας .
• Η ακολουθία των ερωτημάτων συνιστά το εύρος του ορίζοντά μας.

Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Το όριο είναι ο αληθινός πρωταγωνιστής του χώρου όπως το παρόν, άλλο όριο, είναι ο αληθινός πρωταγωνιστής της ζωής. Η μη-διάσταση του παρόντος καθιστά δυνατή τη ζωή όπως η μη-διάσταση του σημείου καθιστά δυνατή τη γεωμετρία».

- Θα γίνει προβολή διαφανειών με έργα του γλύπτη από προσωπικό αρχείο του ομιλητή.

- Θα ακολουθήσει συζήτηση.

- Είσοδος ελεύθερη.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΜΙΛΗΤΗ

Ο Δημήτριος Π. Κωστελέτος είναι διπλωματούχος αρχιτέκτων μηχανικός του Ε.Μ.Π. Από το 1980 μέχρι σήμερα διατηρεί αρχιτεκτονικό γραφείο στο κέντρο της Αθήνας επί της Λεωφόρου Αμαλίας. Το γραφείο του έχει εκπονήσει σειρά αρχιτεκτονικών έργων ποικίλων χρήσεων που συνοδεύτηκαν από ανάλογες δημοσιεύσεις.

Έχει κληθεί από διάφορους κοινωνικούς και πολιτιστικούς φορείς και εν συνεχεία οργανώσει σειρά διαλέξεων – ομιλιών σε θέματα σύγχρονης σκέψης, τέχνης και αρχιτεκτονικής. Επιχειρεί να αρθρώσει έναν ολικό λόγο που συνενώνει διαφορετικές περιοχές σκέψης και δημιουργίας. Οι επεξεργασίες του οι οποίες παρουσιάστηκαν στις ομιλίες-διαλέξεις του «Η σημασία του ομοιογενούς χώρου-υποβάθρου μέσα από το έργο τέχνης» (Πολεμικό Μουσείο, 2002), «Θέματα των μορφών» (Στοά του Βιβλίου, 22 Μαρτίου 2006), «Η αντιληπτική διαδικασία-περιοχή του ορίου» (Στοά του Βιβλίου, Απρίλιος 2007), «Σύγχρονο άνοιγμα στον αστερισμό της σκέψης» (Στοά του Βιβλίου, Απρίλιος 2008), «Έννοια και Λειτουργία του θραύσματος. Σχόλια με βάση την τέχνη, την αρχιτεκτονική, τη σύγχρονη σκέψη και την ψυχική ζωή» ( Βιβλιοπωλείο Έναστρον, Μάρτιος 2010), «Χάος εν-τάξει, αρχές δημιουργικής σύνθεσης» (Εναλλακτικός χώρος ΠΑΙΩΝΙΑ, Οκτώβριος 2010) και απευθύνθηκαν σε ευρύ κοινό, είναι ενδεικτικές και κομβικές στιγμές αυτής της προσπάθειας την τελευταία περίοδο.

Η ομιλία με τίτλο «Άρωμα» που θα πραγματοποιηθεί στις 19 Μαρτίου 2011 και ώρα 7:30μ.μ., στο χώρο ΤΕΧΝΗ ΛΟΓΟΣ, ύστερα από ευγενική πρόσκληση του γλύπτη Αριστείδη Πατσόγλου, θα διερευνήσει με αφετηρία το έργο του Ισπανού γλύπτη Eduardo Chillida ζητήματα του σύγχρονου προβληματισμού.

Το ομοιογενές υπόβαθρο του «σχεδόν τίποτε», το υφάδι της χρονικότητας, ο διάλογος στις περιοχές του ορίου, το χωρίς διάσταση παρόν, η διαδικασία της αντίληψης και η ακολουθία των ερωτημάτων είναι λέξεις και έννοιες χαρακτηριστικές για το ξεδίπλωμα της σκέψης που θα παρουσιαστεί.

------

Δημήτρη, συγχαρητήρια και πάντα τέτοια.

ekto1972

Οι άλλοι πρωταγωνιστές: "μια παρέα, μια ομάδα, μια γειτονιά..."

∆ηµήτρης Κυριακόπουλος: Αν είµαι µάγκας θα φτάσω τον Πρωτέα στο ΝBA...

Ο 25χρονος πρόεδρος του αθλητικού συλλόγου του Νέου Κόσµου µιλάει για τα όνειρα και τα σχέδιά του.

Του Σταύρου Θεοδωράκη από ΤΑ ΝΕΑ του Σαββάτου 12/3/2011

Η ξενάγησή µου έγινε νύχτα. Μπήκα στη Βουλιαγµένης και µετά τη διασταύρωση του Α’ Νεκροταφείου έκανα δεξιά. ∆εν ήξερα ότι ο Πρωτέας ήταν τόσο κοντά. Ένα σχολείο, ένα γήπεδο, ένα πάρκο. Στη σκιά ενός δέντρου ένα ζευγαράκι αντάλλασε φιλιά και υποσχέσεις. Στο βάθος φαινόταν η Ακρόπολη. Πιο κοντά όµως ήταν τα φώτα του νυχτερινού σχολείου. Ενα προαύλιο φυλακή. Σε αυτό τον λόφο, άλλωστε, κάποτε ήταν φυλακές. Στην αρχαιότητα γυµνάζονταν εδώ οι νόθοι Αθηναίοι. Ο ∆ηµήτρης Κυριακόπουλος θυµάται ακόµη τις µονοκατοικίες. Και είναι µόνο 25 ετών. Τώρα ο λόφος έχει τόσες πολυκατοικίες όσες και η Κυψέλη. Εκτός από τον ∆ηµήτρη, στην ξενάγησή µου συµµετέχει όλη η διοίκηση του Πρωτέα. Ο πιο µεγάλος 25 ετών, ο πιο µικρός 22. Μαζί και ο προπονητής των εφήβων. Η ιστορία τους είναι ασυνήθιστη. Ο Πρωτέας υπήρχε από το 1965. Το ‘80 µάλιστα νίκησε και τον ΠΑΟΚ, µε τον νεαρό τότε Παναγιώτη Φασούλα. Το φύλλο του θρυλικού αγώνα το έχουν σε κορνίζα στα γραφεία τους. Τα τελευταία χρόνια όµως ο σύλλογος είχε καταντήσει καφενείο συνταξιούχων. Ώσπου το καλοκαίρι ο ∆ηµήτρης αποφάσισε ότι δεν θέλει να ξυπνάει δυστυχής στη γειτονιά του. Να κλωτσάει σύριγγες, να ακούει ιστορίες µε τσαντάκηδες και να βλέπει τα παιδιά να σέρνονται από καφετέρια σε καφετέρια. Πήρε λοιπόν πραξικοπηµατικά τον σύλλογο, φώναξε δίπλα του τους παλιούς του φίλους και αποφάσισαν να γίνουν η εξαίρεση. Να φτιάξουν ξανά τη γειτονιά τους – για 100.000 κόσµο µιλάµε – µε κέντρο τον ιστορικό Πρωτέα. «Μια παρέα - µια οµάδα- µια γειτονιά», που λένε και οι νέες φανέλες της οµάδας. Ο σουβλατζής πλήρωσε τις εµφανίσεις. Το φροντιστήριο έβαλε τις φόρµες. Η καφετέρια πρόσφερε τις µπάλες. Η ταβέρνα κερνάει µετά τις νίκες. Οι«αλήτες» του λόφου αστάρωσαν και έβαψαν τα γήπεδα. Και ο ∆ηµήτρης και το ∆.Σ. του άνοιξαν τα ΚΑΦΑΟ της ∆ΕΗ και φώτισαν τα γήπεδα. Με χρονοδιακόπτη όµως – να µη γίνονται και σπατάλες. Μπάσκετ, τένις, βόλεϊ, σκάκι. Και τάβλι για τους γονείς που περιµένουν να τελειώσουν οι προπονήσεις, σε λίγες ηµέρες και αερόµπικ για τις µανάδες. Ένα «γαλατικό χωριό» στην έρηµο της Αθήνας.

Εδώ µεγάλωσες;

Εδώ γεννήθηκα, εδώ έπαιξα µπάσκετ, εδώ µένω. Επτά χρονών µε πήγε η µάνα µου και γράφτηκα στον σύλλογο. Ο Πρωτέας µάς µεγάλωσε όλους.

Από µπάσκετ µέχρι και έρωτες.

Όλα. «Πού πάµε για σχολείο», «στον Πρωτέα», «πού πάµε αγγλικά;», «στον Πρωτέα», «πού πάµε για καφέ;», «στον Πρωτέα».

...

Διαβάστε (κλικ) το άρθρο και όλη τη συνέντευξη του Δημήτρη Κυριακόπουλου στον Σταύρο Θεοδωράκη.

Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο και κάθε δυνατή βοήθεια στην προσπάθεια των νέων αυτών ανθρώπων. Από εμάς, θερμά συγχαρητήρια, καλή επιτυχία και είμαστε στη διάθεσή τους για ό,τι χρειαστούν.

Το link της ομάδας είναι: http://proteasabc.org

 

ekto1972

Υπενθύμιση: Τα παιδιά του Ξυνού ξανασυναντιούνται!

Η συνάντηση των «πιτσιρικιών» της περιόδου 1960-66 (πάνω-κάτω), του δημοτικού σχολείου του Ξυνού, θα γίνει την Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011, στις 11:30 πμ, στον επάνω όροφο της καφετέριας LOSTRE, Θ.Βρεσθένης και Δεινοστράτου 1, Νέος Κόσμος (Λεύκα), τηλ.2109215396.

Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στο Email:

 aspasiaalex2009@hotmail.com

Καλό Ξυνούnion!

Webcams παντού

Καλά, καλά, μη φωνάζετε. Ξαναβάζουμε τις κάμερες σε πιο επίκαιρη θέση. Κάντε και κανένα copy-paste στα links να τις έχετε. Ο φουκαράς ο Πικιώνης μόνο την πληρώνει γιατί ανεβοκατεβαίνει συνέχεια (πηγαίντε ε; η έκθεση έχει ενδιαφέρον).

------
Επειδή το blog μας είναι και ενημερωτικό (όχι σαν κάτι άλλα διπλανά), θα σας έχουμε σήμερα αυτή την ανάρτηση για να βλέπετε από τα γραφεία σας τι συμβαίνει εκεί έξω με τον καιρό και την κίνηση. Για λίγες ώρες μόνο, ε;

Στα Β.Προάστεια (Πολιτεία) το έστρωσε. Ορατότητα περιορισμένη:
Πολιτεία


Στην Πανεπιστημιούπολη, την ώρα της ανάρτησης, ψιλορίχνει. Δείτε:
Ζωγράφου


Στην Πύλη του Αδρειανού, όχι ακόμη και μάλλον δεν πρόκειται. Εκτός κι αν έχει αντίρρηση ο Χρόνης. Η κίνηση καλούτσικη:
Αδρειανού (η κάμερα αργεί λίγο να φορτώσει)


Η Ακρόπολη καλή φαίνεται, δεν την πουλήσαμε ακόμη, αλλά πάλι μην είστε σίγουροι γιατί δεν ξέρω αν δουλεύει σωστά η κάμερα:
Ακρόπολη


Στο Πασαλιμάνι, κρύο -1C:
Πειραιάς


Στον Αστέρα, την ώρα της ανάρτησης, ήλιος, αλλά δεν είναι και για μπάνιο. Ο Σαρωνικός κυματώδης:
Βουλιαγμένη


Άντε να σας πάω και μέχρι την Ύδρα. Ονειρευτείτε. Αρχή της εβδομάδας είναι ακόμη:
Ύδρα island

Μόνο στο ekto1972!

Ο ανταποκριτής του ekto1972 την ώρα του καθήκοντος για τη δική σας αποκλειστική, έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση!

Οι ειδήσεις είναι καταιγιστικές. Το ενημερωτικό τμήμα του blog μας, σας πληροφορεί διαρκώς και αδιαλείπτως και σας ενημερώνει κατ’ αποκλειστικότητα για τον καιρό κλπ ακριβώς για να είστε οι πιο ενημερωμένοι ektoσυμμαθητές (όχι σαν τους άλλους που μπαίνουν στα διπλανά blogs). Όπως μεταδίδει αυτή την ώρα ο ανταποκριτής μας στη Ville d’ Argent, χιονίζει ακατάπαυστα. Θα επανέλθουμε με νεότερα!

ekto1972

H τελευταία θεά

του Σωτήρη Ροδόπουλου
(ΣΤ' Γυμνάσιο 1972)

Επιτρέπονται οι προσωπικές στιγμές σε ένα blog συμμαθητών; Μάλλον επιτρέπονται όταν αυτές οι στιγμές αφορούν μια πραγματική θεά, που «έφυγε» σαν σήμερα 6/3, το 1994.

Σκηνή πρώτη: 1962, ταξίδι για την Τήνο, με τον «Παντελή». Θαλασσοπνίχτρα ολκής. Ο Σαρωνικός αγριεμένος. Άπειρα μποφόρ. Το καράβι γεμάτο κόσμο να κουνάει στο ρυθμό «γεια σου ψαράκι, γεια σου πουλάκι». Στο σαλόνι, οι θεούσες να έχουν βγάλει τα τάματα που πήγαιναν στη Μεγαλόχαρη φόρα-παρτίδα και να προσεύχονται. Ένας παπάς να ψέλνει δυνατά και κάπου-κάπου να διακόπτει λέγοντας «μας δοκιμάζει η χάρη Της». Εικόνες απείρου κάλλους αλλά κυρίως πρωτόγνωρες για ένα παιδάκι της Β’ Δημοτικού. Μετά δε το Κάβο-Κολώνες (Σούνιο) που άρχισε να βρίσκει το καράβι από το πλάι και ο Καβο-Ντόρος, έγινε ο τέλειος χαμός. Αναποδογύρισαν ποτήρια, έγειραν καρέκλες, οι θεούσες έπεσαν στο πλάι ξερνώντας σε όποια σακούλα έβρισκαν, ο παπάς για τον ίδιο λόγο έτρεξε έξω στην κουπαστή με τα ράσα να ανεμίζουν στον αέρα, γενικά δεν ήξερες αν πρέπει να γελάσεις ή να φοβηθείς κι εσύ. Σιγά-σιγά όλος ο κόσμος βγήκε έξω από τη δεξιά μεριά που δεν έβρισκε ο αέρας, ενώ από τα μεγάφωνα ακουγόντουσαν παροτρύνσεις «μη σκύβετε» ή «πηγαίνετε κι από την άλλη μεριά γιατί το καράβι γέρνει», αλλά ποιος άκουγε πια; Όλοι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων ήταν τόσο ζαλισμένοι από το κούνημα που δεν μπορούσαν ούτε τα μάτια τους να ανοίξουν. Είχα αποφασίσει να μη φοβηθώ. Μπήκα πάλι μέσα στο άδειο σαλόνι. Η νονά μου (που είχε έρθει από την Αμερική και το είχε βάλει τάμα, σώνει και καλά, να πάει στην Τήνο) και η γιαγιά μου, με τις οποίες συνταξίδευα, ήταν μια χαρά. Έκανα να πάω προς το μέρος τους και τότε από το βάθος του σαλονιού ακούστηκε ο ήχος ενός μπουζουκιού και η φωνή μιας γυναίκας που τραγούδαγε. Τα έχασα. Μέσα στο γενικό χαμό δεν είχα προσέξει μια μεγάλη παρέα που όλη αυτή την ώρα, έπινε, έτρωγε, γέλαγε, κυριολεκτικά το γλένταγε! Είχαν ανοίξει και μια πόρτα στο βοριά κι έμπαινε με φόρα ο θαλασσινός αέρας φρεσκάροντας όλο το σαλόνι. Αέρας γεμάτος υγεία, αγαιοπελαγίτικος, ελληνικός. Πλησίασα κοντά τους. Με κοίταξαν χαμογελώντας και συνέχισαν να τραγουδούν. Κοντοστάθηκα. Η Μελίνα φορούσε ριγέ πουκάμισο κι ένα στενό κρεμ παντελόνι «ψαράδικο». Σηκώθηκε, με πήρε αγκαλιά και με έβαλε να κάτσω στα γόνατά της. «Θα ήθελα να έχω ένα και δυο και τρία και τέσσερα παιδιά…». Γύρισα και κοίταξα το άδειο σαλόνι. Στην άλλη μεριά η νονά μου με τη γιαγιά μου έλεγαν τα δικά τους. Αριστερά έβλεπα από το παράθυρο τον κόσμο να πηγαινοέρχεται ζαλισμένος τρικλίζοντας στο κατάστρωμα. Από την άλλη, εκεί που ήταν η ανοικτή πόρτα του σαλονιού, εκτός από τον αέρα, έμπαινε τώρα κι ο ήλιος…

Σκηνή δεύτερη: 1972, δηλαδή δέκα χρόνια αργότερα. Μόντρεαλ, μπουλεβάρντ ντε Μεσονέβ, στη μεγάλη αίθουσα συνελεύσεων του Sir George Williams, στο πανεπιστήμιο Concordia, κόσμος πολύς. Η αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη. Δεκάδες είναι έξω μέχρι την είσοδο του κτηρίου. Σχεδόν έχουν κλείσει το δρόμο. Οι δημοσιογράφοι της καναδικής τηλεόρασης δεν μπορούν να πλησιάσουν. Τα παιδιά του ΠΑΚ απευθύνουν χαιρετισμό. Το βιβλίο «Γεννήθηκα Ελληνίδα» μεταφράστηκε στα γαλλικά και είναι στις προθήκες όλων των κεντρικών βιβλιοπωλείων. Στο εξώφυλλο δυο μεγάλα καστανόμαυρα μάτια κάτω από ένα χέρι που ξεκουράζεται στο μέτωπο κρατώντας ένα τσιγάρο. Η Μελίνα ξεκινά «Je suis née grecque…». Δυο δρόμους πιο πάνω. Στον τελευταίο όροφο ενός ψηλού κτιρίου της Σέρμπρουκ, οι χαφιέδες του προξενείου στέλνουν τις πρώτες τους αναφορές για την ανάρμοστη συγκέντρωση των «εχθρών της πατρίδος»…

Σκηνή τρίτη: 1986, καλοκαίρι, Επίδαυρος, αργά το βράδυ. Η παράσταση έχει τελειώσει και τα τελευταία αυτοκίνητα φεύγουν για την Αθήνα μέσα στη σκόνη που δημιουργείται από το μεγάλο χωμάτινο πάρκιν. Εμείς, μαζί με φίλους συντελεστές της παράστασης, έχουμε μείνει στο πετρόκτιστο καφενεδάκι του θεάτρου, για να μη συναντήσουμε κίνηση στο δρόμο αλλά και για να τσιμπήσουμε κάτι στο Λυγουριό με την ησυχία μας. Από πάνω γεμάτος αστέρια ο ουρανός. Καθώς είναι μεσάνυχτα, ένα ανεπαίσθητο αεράκι αρχίζει επιτέλους να μας δροσίζει. Κάθομαι σε μια χαμηλή πολυθρόνα και μπορώ να δω την πλαϊνή είσοδο με τις πέτρινες πλάκες. Λέμε να σηκωθούμε σιγά-σιγά και να πάμε προς το αυτοκίνητο όταν από την πλαϊνή είσοδο εμφανίζεται μια θεά. Φορούσε ένα μεγάλο καλοκαιρινό πρασινομπλέ φόρεμα τουνίκ, με φαρδιά μανίκια. Δεν κρατούσε τσάντα και είχε αφήσει τα μαλλιά της στους ώμους. Κοντοστάθηκε λίγο στην είσοδο σαν να έψαχνε κάποιον. Όταν τον είδε, αν και μισοσκόταδο, το χαμόγελό της φώτισε όλο το καφεναδάκι. Έτσι όπως καθόμουν χαμηλά μού φάνηκε ακόμη πιο ψηλή. Τεράστια. Πραγματική θεά! Περνώντας πίσω μου, γυρίζω και της λέω με έμφαση:

- Τα μάρμαρα!

Εκείνη την εποχή το θέμα είχε κάπως ατονήσει. Όχι για την ίδια, για τον Τύπο. Δεν προβαλλόταν πια όσο ήθελε και γνώριζα ότι την πείραζε. Ζώντας στο εξωτερικό μπορώ να πω ότι πιο πολύ ένοιαζε τους απανταχού Έλληνες, παρά τους εντός των τειχών.

- Τα μάρμαρα! της λέω.

Και τότε συνέβη το αναπάντεχο. Η θεά σταμάτησε. Γύρισε προς το μέρος μου, έσκυψε επάνω μου και με αγκάλιασε ολόκληρο με τα τεράστια μανίκια του τουνίκ της. Έκατσε έτσι μαζί μου πολλή ώρα. Καθώς με είχε πνίξει μέσα στις φτερούγες της δεν μπορούσα καν να δω τι έκαναν οι άλλοι. Φαντάζομαι όλο το καφενεδάκι εμάς θα κοίταζε. Στο τέλος σηκώθηκε, με φίλησε ζεστά και χωρίς να πει το παραμικρό συνέχισε προς τα κει που ήθελε να πάει. Άνοιξα τα μάτια μου. Η παρέα μου είχε μείνει αποσβολωμένη. Τι αερικό ήταν αυτό; Tι μαγισσάκι και τι νεράιδα; Όπως είπαν αργότερα, «η τελευταία Ελληνίδα θεά»…

Θα ήθελα να γράψω κι άλλες δυο σκηνές. Η μία με την ίδια να περπατά ξυπόλητη στο γραφείο της στο Υπ.Πολιτισμού ενώ οι εφημερίδες είχαν ήδη αρχίσει να γράφουν για το σκάνδαλο Κοσκωτά και η άλλη για τον Τζούλη της, όταν φτιάχτηκε το «Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη». Θα μου επιτρέψετε όπως να σας τις αφηγηθώ κάποια άλλη στιγμή, ίσως όταν βρεθούμε και πάλι για κανένα κρασάκι…

"Η Ελλάδα είναι ο πολιτισμός της. Αν το χάσουμε αυτό, δεν είμαστε τίποτα".
Μελίνα Μερκούρη

Επίκαιρος ΚΥΡ

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Κούλουμα

Ο φίλος του blog Χρόνης Κ. είπε ότι ο Καιρός την Καθαρή Δευτέρα θα είναι χάλια. Ο Χρόνης είναι ένας ερασιτέχνης μετεωρολόγος που έχει βάλει όμως επανειλημμένως τα γυαλιά στους επαγγελματίες. Υποψιάζομαι ότι στην ΕΜΥ, καλού-κακού, όλοι έχουν το κινητό του Χρόνη. Πάντα μια τελευταία επιβεβαίωση πριν την ανακοίνωση των προβλέψεων, δεν είναι κακή ιδέα.

Χάλια λοιπόν ο Καιρός. Αλλά μήπως δεν είναι χάλια οι καιροί; Για δείτε λίγο την κατήφεια γύρω σας. Μιλήστε με τους διπλανούς σας. Διαβάστε τις πραγματικές ειδήσεις. Δείτε την καθημερινότητα. Σκεφτείτε τα δυο παλικάρια που σκοτώθηκαν προχθές. Πώς να γιορτάσεις τα κούλουμα κάτω από αυτές τις συνθήκες; Και να θέλεις να είσαι αισιόδοξος σε καθηλώνει η λογική. Σε υποτάσσει το άγνωστο στον ορίζοντα. Σε φοβίζει η έλλειψη προοπτικής.

Και καλά, η τάξη μας κλείνει σιγά-σιγά τον κύκλο της. Ό,τι κατάφερε, κατάφερε. Στάθηκε ίσως τυχερή και κουτσά-στραβά, τα βόλεψε. Τι θα συμβούλευε όμως αυτούς που έρχονται. Τι λέω «έρχονται»; Ήρθαν! Είναι εδώ! Τι θα έλεγε λοιπόν στους νέους; Τι θα συμβούλευε τα παιδιά του σημερινού Έκτου; Με τι κουράγιο θα φτιάξει φέτος χαρταετό; Πού θα βρει τα κατάλληλα υλικά; Κόλλες γλασέ, ξυλάκια, καλάμια, σπάγκους, καλούμπες, ξυραφάκια; Κι αν τα ετοιμάσει όλα αυτά από την Κυριακή το βράδυ, σε ποιους ορίζοντες θα πετάξει ο χαρταετός τη Δευτέρα; Σε ποιoν συννεφιασμένο ουρανό; Ο καιρός θα είναι χάλια. Το ΄πε κι ο Χρόνης!

ekto1972

Οδός Ζεύξιδος αρ. ...28/6/1954

Δίπλα από τη διαφήμιση του αφροδισιολόγου Παρίση με τον 5ψήφιο αριθμό τηλεφώνου (o οποίος μάλιστα δεχόταν από τις 7 το πρωί), αλλά και του πλαστικού χειρουργού Μπέσκου, τέως assistant (sic) αγνώστου νοσοκομείου της ΝΥ, υπάρχει η είδηση που ανακάλυψαν τα σημερινά παιδιά του Έκτου, για τη θεμελίωση του νέου τότε διδακτηρίου του φοβερού ΣΤ' Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών, στο φύλλο της 28/6 της εφημερίδας «ΕΘΝΟΣ», του σωτηρίου έτους 1954, δηλ. του έτους που γεννηθήκαμε! Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά. Όταν γεννιόμασταν άρχισε να χτίζεται και το σχολείο το οποίο χρειαστήκαμε 12 χρόνια αργότερα. (Ευτυχώς, όχι και τους Παρίση και Μπέσκο).

Διαβάζουμε ότι παρόντες στη θεμελίωση εκτός από τους παράγοντες του σχολείου, το Γυμνασιάρχη Στεργιόπουλο κλπ., ήταν o δήμαρχος Αθηναίων Νικολόπουλος, ο υπουργός Παιδείας Γεροκωστόπουλος (κυβέρνηση Παπάγου;), αλλά και ο μητροπολίτης Αργυροκάστρου(!). Για το έργο ύψους 2,5δις παλαιών δραχμών (το 1954, η αναλογία παλιάς δραχμής προς νέα, ήταν 1000:1) είχε ήδη συγκεντρωθεί το 10%, δηλ. 250εκ.

Στην τελετή θεμελίωσης «ωμίλησεν» ο Γυμνασιάρχης Στεργιόπουλος ο οποίος ευχαρίστησε τους «Φίλους του ΣΤ’ Γυμνασίου». Οι Φίλοι ήταν ένας σύλλογος που είχε δημιουργηθεί ακριβώς για το έργο του νέου διδακτηρίου και στον οποίο συμμετείχαν ο σύλλογος γονέων, ιερείς των γύρω εκκλησιών, επιχειρηματίες της περιοχής κλπ. Ως γνωστόν, τα χρήματα της ανέγερσης δόθηκαν από τους γονείς μας μέσω του συλλόγου και από εράνους που έγιναν τη δεκαετία του ’50 στις γύρω περιοχές, στις εκκλησίες κ.ο.κ. Το οικόπεδο είχε παραχωρηθεί από το Δήμο της Αθήνας. Θα ήταν ενδιαφέρον να ξέραμε τι μπορεί να είχε υποσχεθεί στη δική του ομιλία του ο Γεροκωστόπουλος, δηλ. το επίσημο κράτος, για το νέο διδακτήριο.

Στο δημοσίευμα αναφέρεται ο διπλανός λόφος Λαμπράκη ως «ύψωμα της παλαιάς Πυριτιδαποθήκης». Πιθανώς οι φυλακές ανηλίκων που ξέραμε δεν ήταν εξαρχής φυλακές αλλά μπαρουτάδικο (ή μπορεί να έγιναν έτσι για λίγο λόγω του πολέμου και μετά ξαναέγιναν φυλακές). Δε θυμόμαστε πάντως τους νεοκοσμίτες παππούδες και γιαγιάδες μας να αναφέρουν κάτι σχετικό (όποιος θυμάται καλύτερα, ας βοηθήσει στο σημείο αυτό).

Θα σταθούμε βεβαίως για λίγο στον αρχιτέκτονα Ορέστη Φυντικάκη και στον πολ.μηχανικό Δ. Απέγιτο που αναφέρονται στο δημοσίευμα. Δεν ξέρουμε αν ζουν σήμερα αυτοί οι άνθρωποι αλλά τους αξίζουν συγχαρητήρια για το αισθητικό και λειτουργικό αποτέλεσμα. Οι συμμαθητές μας αρχιτέκτονες και μηχανικοί είναι πιο ειδικοί για να κρίνουν, αλλά πιστεύουμε ότι το σχολείο μας ήταν από τα ωραιότερα που φτιάχτηκαν ποτέ στην Ελλάδα και ανεξάρτητα από το τι έγινε μετά, οι άνθρωποι αυτοί είχαν προβλέψει ειδικές αίθουσες δραστηριοτήτων, εργαστήρια κλπ. που την εποχή εκείνη ήταν περίπου άγνωστες λέξεις στα δημόσια σχολεία και όχι μόνο. Το κτήριο ήταν επίσης για την εποχή του προηγμένο τεχνικά (αντισεισμικό) ενώ και η διαμόρφωση του χώρου είχε μελετηθεί με μεράκι (θυμηθείτε το διπλού επιπέδου προαύλιο, την εξέδρα στον απέναντι βράχο, το υπόστεγο κλπ). Θα περιμένουμε ασφαλώς και τα δικά σας σχόλια, ειδικά των πιο «ειδικών» όπως είπαμε αρχιτεκτόνων και πολ.μηχανικών των blogs.

ekto1972

Πηγή: Κυνόσαργες

Αξίζει ένα πολύ μεγάλο μπράβο στα παιδιά του σημερινού Έκτου για την έρευνα και την καταπληκτική δουλειά που έχουν κάνει.

Το σχόλιο της Παρασκευής

Πάνω από τα 120 το βαρέλι; Τα χιλιοτυπωμένα δολάρια θα φύγουν από την Κίνα για τη Σ.Αραβία.

ekto1972

Σαν αλκυόνα

Ένα υπέροχο τραγούδι από τον συμμαθητή μας Κώστα Παπαγιαννίδη (ΣΤ’ Γυμνάσιο 1970), ο οποίος είναι γνωστός πλέον κι ως Κώστας Μόνος. Οι πολύ όμορφοι στίχοι που δένουν με τη μουσική, η άψογη ενορχήστρωση και η ζεστή ερμηνεία, είναι του ιδίου.

Σαν αλκυόνα

Την κουβεντούλα μας ας κάνουμε κι απόψε.
Θα ‘ναι χαρούμενη, θλιμμένη, πώς θα βγει;
Άρχισε συ να λες και τη ρουτίνα κόψε
ν’ αδειάσει πάλι το μυαλό ως την αυγή.

Κι ακούγοντάς σε κάτι μέσα μου θ’ ανάβει
όλα τα φώτα της ψυχής μου για να δω
πως δώρο μού ‘κανε η ζωή μες στο χειμώνα
σαν αλκυόνα αγκαλιά να σε κρατώ.

Με τη σειρά μου θα σου πω και τα δικά μου
αφού τα μάτια που λατρεύω κι αγαπώ
ανοίγουν διάπλατα σαν πόρτα την καρδιά μου
και δεν φυλάγομαι γι΄ αυτά που θα σου πω.

Γιατί ‘σαι συ αυτή η δύναμη που ανάβει
όλα τα φώτα της ψυχής μου για να δω
πως δώρο μού ‘κανε η ζωή μες στο χειμώνα
σαν αλκυόνα αγκαλιά να σε κρατώ.

Κώστας Μόνος

Κωδικός: Αναζητώντας το παρελθόν

Θέλουμε να σας αναθέσουμε μια ειδική αποστολή. Ψάξτε στα σπίτια σας να βρείτε υλικό από εκδρομές, παρελάσεις ή άλλες εκδηλώσεις της τάξης μας. Εκτός από την πολυήμερη και πολυφωτογραφημένη εκδρομή της Ρόδου το ΄72, είχαμε επισκεφτεί άπειρες φορές διάφορα μέρη της Αττικής (Κάλαμος, Ωρωπός, Αμφιαράρειο, Πόρτο Ράφτη) και μια τουλάχιστον φορά τα νησιά του Αργοσαρωνικού, Ύδρα και Σπέτσες (ημερήσια εκδρομή - πρέπει να πηγαίναμε τότε στην Γ’ ή Δ’ Γυμνασίου). Περιττό να πούμε πόσες φορές πήγαμε με τα πόδια στου Φιλοπάππου. Για όλες αυτές τις εκδρομές, όλο και κάποιο υλικό θα υπάρχει.

Επίσης πιθανές φωτογραφίες από την καθημερινότητα στο σχολείο, τους εκκλησιασμούς σε Αη Γιάννη και Παντελεήμονα, ή ακόμη κι από βόλτες (κοπάνες) σε Εθν.Κήπο, Λυκαβηττό και θάλασσα. Μπορεί να βρείτε κάτι από τις «μάχες» στα γύρω γηπεδάκια, τις παιδικές χαρές

(Πρωτέα, Λεύκας, Κουκακίου), το γήπεδο του Φοίβου ή ακόμη κι από παράλληλες «εξωσχολικές» εκδηλώσεις πχ. αγγλικών Λιανού, Στρατηγάκη, Μπάσμπα(;), φροντιστηρίων Λιακάκου, Κόκοβα και Νίκου (Ιππώνακτος).

Μας ενδιαφέρουν όπως πάντα και οι φωτογραφίες της γειτονιάς γενικότερα. Υπάρχουν πολλά ξεχασμένη μέρη. Ανοίχτε τα κιτάπια σας. Ψάξτε στα πατάρια. Δεν μπορεί, όλο και κάποια παλιά φωτογραφία θα βρεθεί, αν όχι στο δικό σας, τουλάχιστον στο «σπίτι της μαμάς». Εκεί κάπου δίπλα από τις κούτες με τα ξεχασμένα Κλασσικά Εικονογραφημένα και τους Μικρούς Ήρωες.

Τέλος, θερμοπαρακαλούνται όλοι οι φίλοι (ή και οι φίλες του ΙΒ΄) να μας ενημερώσουν αν έχουν υλικό από την περίφημη θεατρική μας παράσταση «Να ζη το Μεσολόγγι» του Βασίλη Ρώτα, που είχαμε ανεβάσει στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την 25η Μαρτίου, το 1971.

ekto1972

Intimate interviews

Σκοπεύουμε πολύ σύντομα να ζητήσουμε συνεντεύξεις από τους αγαπητούς μας καθηγητές κκ Μπενάκη, Ξένου και Λάγιο, για λογαριασμό των blogs. Οι ερωτήσεις θα αφορούν κυρίως την περίοδο που ήμασταν μαθητές, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν κι αυτοί ως νέοι άνθρωποι τότε στην αρχή της σταδιοδρομίας τους, το πλαίσιο λειτουργίας του σχολείου την περίοδο της χούντας κλπ., αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι θα εξαντληθούμε μόνο σε αυτά τα θέματα. Σε κάθε περίπτωση, στείλτε μας μέχρι την Τετάρτη 23/2, ένα Email με το τι θα θέλατε κι εσείς να τους ρωτήσετε, ούτως ώστε να συγκεντρώσουμε όλες τις ερωτήσεις και να τις ταξινομήσουμε έγκαιρα σε ενότητες. Επίσης αν θέλετε να συμμετάσχετε και προσωπικά στα interviews.

ekto1972

Το ταγκό του Φεβρουαρίου

του Σωτήρη Ροδόπουλου
(ΣΤ' Γυμνάσιο 1972)

Στην εποχή μας, η ξενόφερτη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου δεν ήταν ακόμη ευρέως γνωστή. Όσοι αλληλογραφούσαμε με κορίτσια του εξωτερικού - ιδίως με αυτά από την Καλιφόρνια που είχαμε γνωρίσει το καλοκαίρι του '69 μέσω των αγγλικών του Λιανού - λαμβάναμε με έκπληξη κάθε Φεβρουάριο κάτι κατακόκκινες κάρτες, με καρδούλες κλπ. Νομίζαμε ότι μας είχαν ερωτευτεί στα αλήθεια και έτσι επιδεικνύαμε τις κάρτες αυτές με καμάρι το βράδυ στα αγγλικά, κάνοντας τις πραγματικά ερωτευμένες μαζί μας συμμαθήτριές μας, να ζηλεύουν. Ζώντας τον μύθο μας, τρέχαμε λοιπόν κι εμείς να βρούμε αντίστοιχες κάρτες στου Πάλλη, στο Σύνταγμα και να τις στείλουμε στην Εσπερία, έστω και ετεροχρονισμένα.

Αργότερα κατάλαβα ότι η γιορτή αυτή είναι τόσο διαδεδομένη στη Β.Αμερική που όλος ο κόσμος, ακόμα και μικρά παιδιά, ανταλλάσσουν μεταξύ τους κάρτες και σοκολατάκια όπως επιβάλλει το έθιμο, χωρίς απαραίτητα να είναι όλοι αυτοί ερωτευμένοι μεταξύ τους. Είναι κάτι σαν γιορτή της εκτίμησης της αγάπης, με την ευρύτερη έννοια του όρου, χωρίς όμως να αναιρείται εντελώς ο Έρωτας. Ίσως αυτό να το επιδίωξε και το marketing των εταιριών, αυξάνοντας έτσι την πίτα των πωλήσεων των προϊόντων εκείνης της ημέρας. Μέσα στα πλαίσια αυτά, ήταν κάποτε μεγάλη η χαρά μου όταν η 3χρονη κόρη μιας φίλης μου, με ρώτησε με γλυκιά αθωότητα «Do you want to be my Valentine?» και μου χάρισε μια καρτούλα που είχε φτιάξει η ίδια. Ακόμη την έχω. Περιμένω τώρα που μεγάλωσε και παντρεύτηκε, να κάνει κι αυτή παιδιά και να τα ρωτήσω μόλις μεγαλώσουν λίγο, αν θέλουν να γίνουν «my Valentine», για να τους τη δώσω.

Σημασία έχει ότι η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, μάς κάνει πάντα να σκεπτόμαστε το άλλο μας μισό. Αυτό που έχουμε βρει, αυτό που είχαμε κάποτε βρει, αυτό που πάντα ψάχνουμε στο υποσυνείδητο, αυτό που τις περισσότερες φορές είναι εκεί δίπλα μας, ακόμα κι όταν το έχουμε πια μετά από τόσα χρόνια, τόσο πολύ συνηθίσει. Δυο εισιτήρια για το θέατρο, δυο φλυτζάνια καφέ στο νεροχύτη, οι οδοντόβουρτσες στο ποτηράκι του μπάνιου, οι παντόφλες στην άκρη του κρεβατιού, τα απλωμένα ρούχα στο πίσω μπαλκόνι που «πλύθηκαν μαζί κι έχουν γίνει ροζ». Η γλυκιά παρουσία του άλλου μας μισού γιορτάζει κάθε μέρα. Η ζεστή παρουσία του εμείς. Ιδιαίτερα τη σημερινή εποχή, κάτω από κρίσιμες και δύσκολες συγκυρίες, το ταγκό του Φεβρουαρίου επιβάλλεται.

Χρόνια μας Πολλά!

Σ.Ροδόπουλος

Φλεβάρης 2010

Για τη γιορτή του άλλου μας μισού, διαλέξαμε την καλύτερη ίσως μελωδία που γράφτηκε τα τελευταία 20 χρόνια, στον μακρινό και αγιοβαλεντινιασμένο Καναδά, το γνωστό «Tango to Evora» της σπουδαίας κελτοκαναδέζας, Loreena McKennitt. Μια μελωδία που έγινε πανέμορφο τραγούδι στην Ελλάδα από την -και- νεοκοσμίτισσα, Χαρούλα Αλεξίου. Εδώ ακούμε την αρχική ορχηστρική εκτέλεση που γράφτηκε στην πραγματικότητα για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ του National Film Board of Canada, το 1990.

ΕΚΤακτO Συνέδριο 28/1/2011 - Επίσημο video

Και το Δωδέκατο είναι εδώ!

Ένα νέο blog είναι έτοιμο εδώ και καιρό και καλεί τα κορίτσια του 12ου (του Έκτου επί Δυο, που λέει κι ο Αποστόλης) να βρεθούν μεταξύ τους. Να τις βοηθήσουμε όσο μπορούμε! Δεν μπορεί, όλο και κάποια σύζυγο, αδελφή, ξαδέλφη, φίλη θα έχουμε που πήγε στο ΙΒ' Θηλέων της Αθήνας, την ίδια περίπου εποχή με εμάς. Το blog τους είναι

http://ibthileon.blogspot.com

Έτσι και καταφέρουν και τα κορίτσια να οργανωθούν, προβλέπουμε σύντομα τη διοργάνωση ενός Φεστιβάλ «Νεολαίας» Seventies. Θα κλείσουμε εντελώς τον πεζόδρομο της Πυθέου και θα κάνουμε ένα ολοήμερο πάρτι, με βερμούτ και ξηρούς καρπούς, ενώ από μεγάφωνα θα ακούγονται τα τραγούδια που έπαιζαν τότε οι ερασιτεχνικοί σταθμοί («έλα, βγάζεις 8, με 10 τον αμερικάνικο»). Ταυτόχρονα, οι πιο θαρραλέοι, θα οργανώσουν τουρνουά ποδοσφαίρου στο γηπεδάκι πάνω στο λόφο Λαμπράκη, με μπάλες από οτιδήποτε, κάλτσες κλπ. (Για ευνόητους λόγους, δεν θα συμμετάσχουν μόνο οι γιατροί των blogs. Κάποιοι πρέπει να είναι διαθέσιμοι για τις πρώτες βοήθειες).

Στα κορίτσια μας λοιπόν, στη Μαρέλη, στη Μάγδα, στη Λίλιαν, στη Φλώρα, στην Άρτεμη που τελείωσαν το Δωδέκατο το 73-74 (πάνω-κάτω), στην παρέα της Βρεσθένης το χειμώνα του '71 και του '72, στη Βιβή του '70 και τα άλλα πανέμορφα κορίτσια που μας έκαναν να λιώνουμε έξω από τα αγγλικά του Λιανού τα καλοκαίρια, αλλά και σε όλα τα κορίτσια που γέμιζαν το προαύλιο του σχολείου μας και τους γύρω δρόμους με τους μπλε ποδιές τους (τι θέαμα κι αυτό!), εκτός από το "τραγούδι αυτής της εβδομάδας" που έχουμε πάντα στο blog, τους αφιερώνουμε και το παρακάτω που έπαιζαν τότε όλοι οι ερασιτεχνικοί της εποχής, με αφιερώσεις του τύπου «από τον … στην …» ή «από την … στον … » με πολλή-πολλή αγάπη…

------

Σημ. Παρακαλούνται οι συμπλογκίτες 1969 και 1970, να κάνουν γνωστό στις τάξεις τους, το blog των κοριτσιών μας.

Aephoria στη Ξάνθη

Από 4/2 έως 7/3/2011, διοργανώνεται στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης της Ξάνθης, εικαστική έκθεση 8 καλλιτεχνών, ενταγμένη στο πλαίσιο του γερμανικού DE-FORUM, με θέμα «Κλιματικές αλλαγές – Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας». Στην έκθεση, η οποία είναι υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη, συμμετέχει με έργα του και ο συμμαθητής μας Μανόλης Γιανναδάκης (ΣΤ Γυμνάσιο 1972), καθηγητής χαρακτικής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Όσοι βρεθείτε λοιπόν στην όμορφη Ξάνθη αυτό το διάστημα, ιδιαίτερα μάλιστα όσοι ζείτε εκεί κοντά, θα έχετε μια μοναδική ευκαιρία να επισκεφτείτε την πολύ ωραία αυτή έκθεση και να θαυμάσετε τα έργα του συμμαθητή μας.

Για τον Μανόλη, τι να πούμε;  Το ακαδημαϊκό του λειτούργημα και οι συνεχείς έπαινοι και βραβεύσεις για τα έργα του, μας έχουν κάνει τόσες πολλές φορές υπερήφανους που δεν έχουμε κάτι άλλο να προσθέσουμε. Ας θυμηθούμε μια παλαιότερη ανάρτηση που είχαμε κάνει τον Ιούνιο του 2009, λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη τότε του blog της τάξης μας. Ο τίτλος της ανάρτησης ήταν ΠεριΧαράξεις.