του Δρ. Νίκου Σ. Χριστοδουλάκη (ΣΤ' Γυμνάσιο 1972)
Αγαπητοί φίλοι και φίλες,
Φαίνεται ότι η ιδέα του Σωτήρη "εμβολίασε" αρχικά ικανό αριθμό συμμαθητών αλλά, στη συνέχεια, ξεπερνώντας τη φυσιολογική της δράση, μάζεψε πολλούς γύρω από το blog και τώρα έχει απλωθεί σαν επιδημία σε παλαιότερους και νεότερους άρρενες του ΣΤ΄ Γυμνασίου ενώ "προσέβαλε" και τις ομόσταυλες μαθήτριες του ΙΒ΄ Γυμνασίου Θηλέων. Να ΄σαι πάντα καλά φίλε μας Σωτήρη (ευχαριστώ για τις ευχές σου).
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολλά να θυμόμαστε. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ, εκτός από τον Τζαμαλούκα (τον καημό μου έχω!!!), ατέλειωτες χαρές και πλάκες έχω να θυμάμαι. Βιβλίο θα μπορούσα να γράψω με τα γέλια γύρω από τον Μουτζούρη, την αποθέωση του Χατζόπουλου με τις ιπτάμενες πίτες από τα σουβλάκια, τα "ηχούντα θρανία" στον Μπακάλη (Λυμπερόπουλο), το μαγικό μπαλάκι και τον βάτραχο στον Καράτε (Μαρκάτο), η ξεχαρβαλωμένη έδρα και ο ξετσίπωτος συνωστισμός στη μεσαία σειρά στην Θεοδωράκη, το «φύτα την τσίχλα» της ανεκδιήγητης Ρισβά που η οκτάχρονη κόρη της ήταν τόσο ικανή ώστε διόρθωνε τις εκθέσεις μας (!!!), το «σ’ έχω ζωγραφίσει…» του Απάτσι, η επιδρομή με τα αεροβόλα στα κοτόπουλα του Παππού (Παπαβασιλείου) που η βαθμολογία του εξέπληξε ακόμα και τον Τζανόγλου και τόσα άλλα τα οποία αν στήνονταν σε ένα βιβλίο θα αποτελούσαν ανάγνωσμα, μάλλον φανταστικό ή απίθανο για πολλούς, σίγουρα αληθινό για ‘μας και πάντως εύθυμο αν όχι ξεκαρδιστικό.