Το σχόλιο της Παρασκευής

Πάνω από τα 120 το βαρέλι; Τα χιλιοτυπωμένα δολάρια θα φύγουν από την Κίνα για τη Σ.Αραβία.

ekto1972

Σαν αλκυόνα

Ένα υπέροχο τραγούδι από τον συμμαθητή μας Κώστα Παπαγιαννίδη (ΣΤ’ Γυμνάσιο 1970), ο οποίος είναι γνωστός πλέον κι ως Κώστας Μόνος. Οι πολύ όμορφοι στίχοι που δένουν με τη μουσική, η άψογη ενορχήστρωση και η ζεστή ερμηνεία, είναι του ιδίου.

Σαν αλκυόνα

Την κουβεντούλα μας ας κάνουμε κι απόψε.
Θα ‘ναι χαρούμενη, θλιμμένη, πώς θα βγει;
Άρχισε συ να λες και τη ρουτίνα κόψε
ν’ αδειάσει πάλι το μυαλό ως την αυγή.

Κι ακούγοντάς σε κάτι μέσα μου θ’ ανάβει
όλα τα φώτα της ψυχής μου για να δω
πως δώρο μού ‘κανε η ζωή μες στο χειμώνα
σαν αλκυόνα αγκαλιά να σε κρατώ.

Με τη σειρά μου θα σου πω και τα δικά μου
αφού τα μάτια που λατρεύω κι αγαπώ
ανοίγουν διάπλατα σαν πόρτα την καρδιά μου
και δεν φυλάγομαι γι΄ αυτά που θα σου πω.

Γιατί ‘σαι συ αυτή η δύναμη που ανάβει
όλα τα φώτα της ψυχής μου για να δω
πως δώρο μού ‘κανε η ζωή μες στο χειμώνα
σαν αλκυόνα αγκαλιά να σε κρατώ.

Κώστας Μόνος

Κωδικός: Αναζητώντας το παρελθόν

Θέλουμε να σας αναθέσουμε μια ειδική αποστολή. Ψάξτε στα σπίτια σας να βρείτε υλικό από εκδρομές, παρελάσεις ή άλλες εκδηλώσεις της τάξης μας. Εκτός από την πολυήμερη και πολυφωτογραφημένη εκδρομή της Ρόδου το ΄72, είχαμε επισκεφτεί άπειρες φορές διάφορα μέρη της Αττικής (Κάλαμος, Ωρωπός, Αμφιαράρειο, Πόρτο Ράφτη) και μια τουλάχιστον φορά τα νησιά του Αργοσαρωνικού, Ύδρα και Σπέτσες (ημερήσια εκδρομή - πρέπει να πηγαίναμε τότε στην Γ’ ή Δ’ Γυμνασίου). Περιττό να πούμε πόσες φορές πήγαμε με τα πόδια στου Φιλοπάππου. Για όλες αυτές τις εκδρομές, όλο και κάποιο υλικό θα υπάρχει.

Επίσης πιθανές φωτογραφίες από την καθημερινότητα στο σχολείο, τους εκκλησιασμούς σε Αη Γιάννη και Παντελεήμονα, ή ακόμη κι από βόλτες (κοπάνες) σε Εθν.Κήπο, Λυκαβηττό και θάλασσα. Μπορεί να βρείτε κάτι από τις «μάχες» στα γύρω γηπεδάκια, τις παιδικές χαρές

(Πρωτέα, Λεύκας, Κουκακίου), το γήπεδο του Φοίβου ή ακόμη κι από παράλληλες «εξωσχολικές» εκδηλώσεις πχ. αγγλικών Λιανού, Στρατηγάκη, Μπάσμπα(;), φροντιστηρίων Λιακάκου, Κόκοβα και Νίκου (Ιππώνακτος).

Μας ενδιαφέρουν όπως πάντα και οι φωτογραφίες της γειτονιάς γενικότερα. Υπάρχουν πολλά ξεχασμένη μέρη. Ανοίχτε τα κιτάπια σας. Ψάξτε στα πατάρια. Δεν μπορεί, όλο και κάποια παλιά φωτογραφία θα βρεθεί, αν όχι στο δικό σας, τουλάχιστον στο «σπίτι της μαμάς». Εκεί κάπου δίπλα από τις κούτες με τα ξεχασμένα Κλασσικά Εικονογραφημένα και τους Μικρούς Ήρωες.

Τέλος, θερμοπαρακαλούνται όλοι οι φίλοι (ή και οι φίλες του ΙΒ΄) να μας ενημερώσουν αν έχουν υλικό από την περίφημη θεατρική μας παράσταση «Να ζη το Μεσολόγγι» του Βασίλη Ρώτα, που είχαμε ανεβάσει στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την 25η Μαρτίου, το 1971.

ekto1972

Intimate interviews

Σκοπεύουμε πολύ σύντομα να ζητήσουμε συνεντεύξεις από τους αγαπητούς μας καθηγητές κκ Μπενάκη, Ξένου και Λάγιο, για λογαριασμό των blogs. Οι ερωτήσεις θα αφορούν κυρίως την περίοδο που ήμασταν μαθητές, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν κι αυτοί ως νέοι άνθρωποι τότε στην αρχή της σταδιοδρομίας τους, το πλαίσιο λειτουργίας του σχολείου την περίοδο της χούντας κλπ., αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι θα εξαντληθούμε μόνο σε αυτά τα θέματα. Σε κάθε περίπτωση, στείλτε μας μέχρι την Τετάρτη 23/2, ένα Email με το τι θα θέλατε κι εσείς να τους ρωτήσετε, ούτως ώστε να συγκεντρώσουμε όλες τις ερωτήσεις και να τις ταξινομήσουμε έγκαιρα σε ενότητες. Επίσης αν θέλετε να συμμετάσχετε και προσωπικά στα interviews.

ekto1972

Το ταγκό του Φεβρουαρίου

του Σωτήρη Ροδόπουλου
(ΣΤ' Γυμνάσιο 1972)

Στην εποχή μας, η ξενόφερτη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου δεν ήταν ακόμη ευρέως γνωστή. Όσοι αλληλογραφούσαμε με κορίτσια του εξωτερικού - ιδίως με αυτά από την Καλιφόρνια που είχαμε γνωρίσει το καλοκαίρι του '69 μέσω των αγγλικών του Λιανού - λαμβάναμε με έκπληξη κάθε Φεβρουάριο κάτι κατακόκκινες κάρτες, με καρδούλες κλπ. Νομίζαμε ότι μας είχαν ερωτευτεί στα αλήθεια και έτσι επιδεικνύαμε τις κάρτες αυτές με καμάρι το βράδυ στα αγγλικά, κάνοντας τις πραγματικά ερωτευμένες μαζί μας συμμαθήτριές μας, να ζηλεύουν. Ζώντας τον μύθο μας, τρέχαμε λοιπόν κι εμείς να βρούμε αντίστοιχες κάρτες στου Πάλλη, στο Σύνταγμα και να τις στείλουμε στην Εσπερία, έστω και ετεροχρονισμένα.

Αργότερα κατάλαβα ότι η γιορτή αυτή είναι τόσο διαδεδομένη στη Β.Αμερική που όλος ο κόσμος, ακόμα και μικρά παιδιά, ανταλλάσσουν μεταξύ τους κάρτες και σοκολατάκια όπως επιβάλλει το έθιμο, χωρίς απαραίτητα να είναι όλοι αυτοί ερωτευμένοι μεταξύ τους. Είναι κάτι σαν γιορτή της εκτίμησης της αγάπης, με την ευρύτερη έννοια του όρου, χωρίς όμως να αναιρείται εντελώς ο Έρωτας. Ίσως αυτό να το επιδίωξε και το marketing των εταιριών, αυξάνοντας έτσι την πίτα των πωλήσεων των προϊόντων εκείνης της ημέρας. Μέσα στα πλαίσια αυτά, ήταν κάποτε μεγάλη η χαρά μου όταν η 3χρονη κόρη μιας φίλης μου, με ρώτησε με γλυκιά αθωότητα «Do you want to be my Valentine?» και μου χάρισε μια καρτούλα που είχε φτιάξει η ίδια. Ακόμη την έχω. Περιμένω τώρα που μεγάλωσε και παντρεύτηκε, να κάνει κι αυτή παιδιά και να τα ρωτήσω μόλις μεγαλώσουν λίγο, αν θέλουν να γίνουν «my Valentine», για να τους τη δώσω.

Σημασία έχει ότι η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, μάς κάνει πάντα να σκεπτόμαστε το άλλο μας μισό. Αυτό που έχουμε βρει, αυτό που είχαμε κάποτε βρει, αυτό που πάντα ψάχνουμε στο υποσυνείδητο, αυτό που τις περισσότερες φορές είναι εκεί δίπλα μας, ακόμα κι όταν το έχουμε πια μετά από τόσα χρόνια, τόσο πολύ συνηθίσει. Δυο εισιτήρια για το θέατρο, δυο φλυτζάνια καφέ στο νεροχύτη, οι οδοντόβουρτσες στο ποτηράκι του μπάνιου, οι παντόφλες στην άκρη του κρεβατιού, τα απλωμένα ρούχα στο πίσω μπαλκόνι που «πλύθηκαν μαζί κι έχουν γίνει ροζ». Η γλυκιά παρουσία του άλλου μας μισού γιορτάζει κάθε μέρα. Η ζεστή παρουσία του εμείς. Ιδιαίτερα τη σημερινή εποχή, κάτω από κρίσιμες και δύσκολες συγκυρίες, το ταγκό του Φεβρουαρίου επιβάλλεται.

Χρόνια μας Πολλά!

Σ.Ροδόπουλος

Φλεβάρης 2010

Για τη γιορτή του άλλου μας μισού, διαλέξαμε την καλύτερη ίσως μελωδία που γράφτηκε τα τελευταία 20 χρόνια, στον μακρινό και αγιοβαλεντινιασμένο Καναδά, το γνωστό «Tango to Evora» της σπουδαίας κελτοκαναδέζας, Loreena McKennitt. Μια μελωδία που έγινε πανέμορφο τραγούδι στην Ελλάδα από την -και- νεοκοσμίτισσα, Χαρούλα Αλεξίου. Εδώ ακούμε την αρχική ορχηστρική εκτέλεση που γράφτηκε στην πραγματικότητα για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ του National Film Board of Canada, το 1990.

ΕΚΤακτO Συνέδριο 28/1/2011 - Επίσημο video

Και το Δωδέκατο είναι εδώ!

Ένα νέο blog είναι έτοιμο εδώ και καιρό και καλεί τα κορίτσια του 12ου (του Έκτου επί Δυο, που λέει κι ο Αποστόλης) να βρεθούν μεταξύ τους. Να τις βοηθήσουμε όσο μπορούμε! Δεν μπορεί, όλο και κάποια σύζυγο, αδελφή, ξαδέλφη, φίλη θα έχουμε που πήγε στο ΙΒ' Θηλέων της Αθήνας, την ίδια περίπου εποχή με εμάς. Το blog τους είναι

http://ibthileon.blogspot.com

Έτσι και καταφέρουν και τα κορίτσια να οργανωθούν, προβλέπουμε σύντομα τη διοργάνωση ενός Φεστιβάλ «Νεολαίας» Seventies. Θα κλείσουμε εντελώς τον πεζόδρομο της Πυθέου και θα κάνουμε ένα ολοήμερο πάρτι, με βερμούτ και ξηρούς καρπούς, ενώ από μεγάφωνα θα ακούγονται τα τραγούδια που έπαιζαν τότε οι ερασιτεχνικοί σταθμοί («έλα, βγάζεις 8, με 10 τον αμερικάνικο»). Ταυτόχρονα, οι πιο θαρραλέοι, θα οργανώσουν τουρνουά ποδοσφαίρου στο γηπεδάκι πάνω στο λόφο Λαμπράκη, με μπάλες από οτιδήποτε, κάλτσες κλπ. (Για ευνόητους λόγους, δεν θα συμμετάσχουν μόνο οι γιατροί των blogs. Κάποιοι πρέπει να είναι διαθέσιμοι για τις πρώτες βοήθειες).

Στα κορίτσια μας λοιπόν, στη Μαρέλη, στη Μάγδα, στη Λίλιαν, στη Φλώρα, στην Άρτεμη που τελείωσαν το Δωδέκατο το 73-74 (πάνω-κάτω), στην παρέα της Βρεσθένης το χειμώνα του '71 και του '72, στη Βιβή του '70 και τα άλλα πανέμορφα κορίτσια που μας έκαναν να λιώνουμε έξω από τα αγγλικά του Λιανού τα καλοκαίρια, αλλά και σε όλα τα κορίτσια που γέμιζαν το προαύλιο του σχολείου μας και τους γύρω δρόμους με τους μπλε ποδιές τους (τι θέαμα κι αυτό!), εκτός από το "τραγούδι αυτής της εβδομάδας" που έχουμε πάντα στο blog, τους αφιερώνουμε και το παρακάτω που έπαιζαν τότε όλοι οι ερασιτεχνικοί της εποχής, με αφιερώσεις του τύπου «από τον … στην …» ή «από την … στον … » με πολλή-πολλή αγάπη…

------

Σημ. Παρακαλούνται οι συμπλογκίτες 1969 και 1970, να κάνουν γνωστό στις τάξεις τους, το blog των κοριτσιών μας.

Aephoria στη Ξάνθη

Από 4/2 έως 7/3/2011, διοργανώνεται στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης της Ξάνθης, εικαστική έκθεση 8 καλλιτεχνών, ενταγμένη στο πλαίσιο του γερμανικού DE-FORUM, με θέμα «Κλιματικές αλλαγές – Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας». Στην έκθεση, η οποία είναι υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη, συμμετέχει με έργα του και ο συμμαθητής μας Μανόλης Γιανναδάκης (ΣΤ Γυμνάσιο 1972), καθηγητής χαρακτικής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Όσοι βρεθείτε λοιπόν στην όμορφη Ξάνθη αυτό το διάστημα, ιδιαίτερα μάλιστα όσοι ζείτε εκεί κοντά, θα έχετε μια μοναδική ευκαιρία να επισκεφτείτε την πολύ ωραία αυτή έκθεση και να θαυμάσετε τα έργα του συμμαθητή μας.

Για τον Μανόλη, τι να πούμε;  Το ακαδημαϊκό του λειτούργημα και οι συνεχείς έπαινοι και βραβεύσεις για τα έργα του, μας έχουν κάνει τόσες πολλές φορές υπερήφανους που δεν έχουμε κάτι άλλο να προσθέσουμε. Ας θυμηθούμε μια παλαιότερη ανάρτηση που είχαμε κάνει τον Ιούνιο του 2009, λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη τότε του blog της τάξης μας. Ο τίτλος της ανάρτησης ήταν ΠεριΧαράξεις.

Γιώργος Μπίας



Με την τάξη του 1969, στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, 14/5/1966.

Μια σπάνια φωτογραφία του γυμναστή μας και προπονητή κολύμβησης του Εθνικού Αθηνών, στην Επίδαυρο το 1966, με συμμαθητές της τάξης του 1969. Ο Γιώργος Μπίας, ο οποίος δυστυχώς "έφυγε" κι αυτός πολύ νωρίς, ήταν ένας μοναδικός καθηγητής γυμναστικής. Θυμόμαστε τη βαριά βραχνή φωνή του να μπαίνει στην τάξη λέγοντας «Όρθιοι!!! Εις φάλαγγα κατ’ άντρα…» κι εμείς να προσπαθούμε να φορέσουμε γρήγορα-γρήγορα κάτι απαίσιες μπλε φόρμες γυμναστικής, μέσα σε μια αίθουσα γεμάτη με τη βαρβατίλα της ηλικίας μας. Αλλάζαμε βέβαια μέσα στην τάξη και οι πιο αργοί μπορεί να έπαιρναν απουσία. Εκτός κι αν έκανε καλό καιρό, οπότε χρησιμοποιήσουμε τα «υπαίθρια αποδυτήρια», τις κερκίδες δηλαδή του προαυλίου.

Ο Μπίας προσπάθησε να μας μάθει να ρίχνουμε ακόντιο, σφαίρα, δίσκο, να τρέξουμε σκυταλοδρομίες και γενικά να αγαπήσουμε τον κλασικό αθλητισμό. Το πιο αξέχαστο ήταν ο «ανώμαλος δρόμος» που τρέχαμε με κάτι ελβιέλες της πλάκας, στο λόφο γύρω-γύρω από τις διπλανές φυλακές. Στην επιστροφή καθόταν στην Πυθέου, έξω από την πλαϊνή πόρτα του σχολείου κι έβαζε το αυτί του στο στήθος μας για να ακούσει τους παλμούς της καρδιάς. Έψαχνε συνέχεια για ταλέντα. Άλλες φορές παίζαμε ένα περίεργο μπάσκετ δυο-δυο, τρεις-τρεις, με μια περιφερόμενη στο προαύλιο στεφάνη που ήταν στηριγμένη σε ένα στύλο, χωρίς ταμπλό. Πού να μπει καλάθι; Και μάλιστα «ασάλιοτο». Kάνoντας τζαμπ-σουτ, αλληθώριζες να βρεις στόχο.

Όταν έβρεχε και το υπόστεγο το είχε κάποιο άλλο τμήμα, ο Μπίας είχε επινοήσει μια παγκόσμια πρωτοτυπία: τα γραπτά διαγωνίσματα γυμναστικής! Βγάζαμε μια κόλα χαρτί και μας ρώταγε κάτι απίθανα πράγματα που έκανε τους ποδοσφαιρόφιλους και τους μπασκετόφιλους της τάξης να ψάχνονται. Πχ. ποια είναι τα αθλήματα του υγρού στίβου ή να ονομάσουμε τις πόλεις που είχαν διοργανώσει χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες. Είχε φάει κι ένα κώλυμα με το Sapporo που θα διοργάνωνε τους αγώνες του 1972 ή με τη Grenoble που είχε διοργανώσει τους προηγούμενους.

Τον Μπία τον θυμήθηκα άπειρες φορές όταν αργότερα το 1976, φοιτητής, εργάστηκα στα συστήματα υπολογιστών των Ολυμπιακών Αγώνων του Μόντρεαλ. Το 15μερο του στίβου, το γραφείο της ομάδας μου ήταν μέσα στο καινούργιο ολυμπιακό στάδιο, το “big O” όπως το λέγαμε, δίπλα από τα booths της τηλεόρασης. Μαζί με τη δουλειά, χόρτασα θέαμα. Το στάδιο γέμιζε κι άδειαζε τρεις φορές την ημέρα (προκριματικοί το πρωί, σειρές το απόγευμα, τελικοί το βράδυ) και τα αυτιά μου είχαν μόνιμα τις ιαχές των θεατών ακόμη κι όταν πήγαινα το βράδυ για ύπνο. Ένα ατέλειωτο μωσαϊκό ανθρώπων, θεατών, τεχνικών, αθλητών, περνούσε μέσα από τον υπολογιστή μου. Ό,τι είχα ακούσει από τον Μπία για τις διοργανώσεις αυτές, το έβλεπα μπροστά μου. Ήταν κι αυτός "εκεί". Με παρακολουθούσε από μια γωνιά με τα μεταλλικά γυαλιά του, φορώντας τη σκούρα βυσσινί φόρμα του. Διάβαζε με προσοχή τα δελτία αποτελεσμάτων στους εκτυπωτές. Ίσως προετοίμαζε το επόμενο γραπτό διαγώνισμα γυμναστικής, της νέας χρονιάς. Ποιος ξέρει; Πού και πού, όταν η ομάδα των τεχνικών μας χαλάρωνε λίγο, πεταγόταν και…

«Όρθιοι!!! Εις φάλαγγα κατ’ άντρα…»

Σωτ.Ροδόπουλος

ekto1972

Πηγή Φωτ. Δ.Αναργύρου (1969) στο ektoapofoitoi

------

Διαβάστε το σχόλιο του Κ.Κορωναίου(1972) στα σχόλια της παρούσας ανάρτησης, όπως και την καταπληκτική  "Επικίνδυνη Ευθεία" στην ανάρτηση "Τετραλογία", από τη σειρά "Ταινίες Μικρού Μήκους" που είχαμε παλαιότερα και που θα συνεχίσουμε σύντομα.

Απώλειες γονιών

Συλλυπητήρια στον Κώστα Καλόσσακα(1970) για την απώλεια του πατέρα του Θόδωρου. Ο Κώστας είναι συνάδελφος του δικού μας Θέμη Παπαϊωάννου και ζει κι αυτός στο εξωτερικό, όπως και ο Θέμης. Αυτές είναι ίσως από τις πιο δύσκολες στιγμές όταν ζεις μακρυά.  Φίλε Κώστα, καλό κουράγιο.

Από το ekto1969, μάθαμε ότι "έφυγε" προ ημερών και ο πατέρας του συμμαθητή μας Θανάση Γιαννακάκη(1969), Γεώργιος. Ειλικρινή Συλλυπητήρια, επίσης.

Μετά το δυσάρεστο και με τον πατέρα των αδελφών Νταλαχάνη, προσυπογράφουμε κι εμείς αυτό που έγραψε ο Α.Λιάπης στο ekto1970, ότι δηλαδή αυτές οι απώλειες  "επισκίασαν όλα τα όμορφα συναισθήματα των προηγούμενων ημερών, θυμίζοντάς μας πως η γενιά που μας γέννησε, μας μεγάλωσε, μας στήριξε, σιγά-σιγά μας αποχαιρετά. Καλοί μας φίλοι παλιοί μας συμμαθητές η τάξη μας είναι δίπλα σας και σας εκφράζει από καρδιάς τα συλλυπητήριά της".

ekto1972

"Έφυγε" ο Αριστείδης Νταλαχάνης

Ένα δυσάρεστο αγαπητοί συμμαθητές και φίλοι. Ο πατέρας των συμμαθητών μας Ντίνου(1970) και Σταύρου(1972) αναπαύθηκε μετά από μακρόχρονη ασθένεια. Η κηδεία θα γίνει στο χωριό του εκλιπόντος, "Κόκλα" Μεσσηνίας, τη Δευτέρα 31/1, στις 14:00 και θα υπάρξει παρουσία από την τάξη του 1970. Ενημερώστε μας στο τηλ. 6981475511, αν μπορεί κάποιος και από τη δική μας τάξη να συμπαρασταθεί στους οικείους του ή να συμβάλει με ό,τι άλλο προβλέπεται και είναι επιθυμητό από την οικογένεια.

Ντίνο και Σταύρο,

Συλλυπητήρια και να είστε καλά όλοι σας, να τον θυμάστε.

ekto1972

Τα slides μιας καταπληκτικής βραδιάς

"Καλημέρα Κύριε Μπενάκη" (16/2/2010)

Πριν από έναν περίπου χρόνο, κάποιος συμμαθητής μάς πληροφόρησε -εσφαλμένα ή όχι, δεν έχει σημασία- ότι ενδεχομένως το blog να επισκέπτεται ο κ. Μπενάκης. Πέρα από τη συγκίνηση και τη χαρά που νιώσαμε, κάναμε τότε μια ανάρτηση προς τιμήν του.

Επειδή πλέον είμαστε πια βέβαιοι ότι μετά τη χθεσινοβραδινή συνεστίαση ο κ. Μπενάκης θα επισκεφτεί αργά ή γρήγορα όλα τα ektoblogs, ας θυμηθούμε το πολύ μικρό αυτό αφιέρωμα, ως ένα ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης και εκτίμησης στο σπουδαίο Δάσκαλό μας.

Δείτε εδώ την ανάρτηση της 16/2/2010

ekto1972

Πρώτο ρεπορτάζ από το EKTακτΟ Παγκόσμιο Συνέδριο

Φωτογραφία με τρεις σπουδαίους δασκάλους που μας έκαναν τη μεγάλη τιμή να παραβρεθούν στη συνεστίαση, στο βάθος από αριστερά οι κ.κ. Γιώργος Λάγιος, Λίνος Μπενάκης και Ειρήνη Ξένου. Διακρίνονται επίσης δυο εκπρόσωποι των τάξεών μας, αριστερά ο Βασίλης Δημητρόπουλος (1970) και δεξιά ο Οδυσσέας Κουτσοποδιώτης (1972).

Λόγω του προχωρημένου της ώρας δημοσιεύουμε μόνο δυο φωτογραφίες από το ΕΚΤακτΟ Παγκόσμιο Συνέδριο. Θα ακολουθήσει νέο πλήρες φωτορεπορτάζ πολύ σύντομα.



Η τάξη του 1972 εν μέσω ευθυμίας.



Απουσίες «δικαιολογημένες»

Οι παρακάτω συμμαθητές μας έχουν ήδη φέρει «χαρτί» για να σβήσει ο Γιώργος Παπανδρέου τις απουσίες τους από το Παγκόσμιο. Οι υπόλοιποι αλλοίμονό σας...

------

Αγαπητέ Σωτήρη,

Έλαβα το μήνυμα σχετικά με το ραντεβού της Παρασκευής και σ΄ευχαριστώ. Δυστυχώς θα απουσιάσω. Σκέπτομαι με νοσταλγία τα όμορφα χρόνια μας στο Έκτο Γυμνάσιο, τους συμμαθητές, τους καθηγητές μας. Πολλούς χαιρετισμούς σε όλα τα παιδιά!

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Νίκος Πολίτης

------

Αγαπητέ Σωτήρη,

Ευχαριστούμε και συγχαίρουμε για τις πρωτοβουλίες σου. Πολύ θα ήθελα να ήμουν στην Συνεστίαση, αλλά προγραμματισμένα ταξίδια δεν το επιτρέπουν.

Καλή επιτυχία

π. Γιώργης Αναγνωστόπουλος

------

ΑΓΑΠΗΤΕ ΣΩΤΗΡΗ,

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΥΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥΣ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΜΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕ ΦΕΡΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ. ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΜΩΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ.

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΝ Κο ΜΠΕΝΑΚΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΖΑΜΑΛΟΥΚΑ, ΑΡΚΕΤΕΣ ΦΟΡΕΣ EΡΧΕΤΑΙ Η ΦΙΓΟΥΡΑ ΤΟΥΣ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ.

ΦΙΛΙΚΟΤΑΤΑ

ΜΑΝΟΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗΣ

------

και από την άσπλαχνη ξενιτιά...

Βίγκο, Ισπανία, Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011

Αγαπητέ κ.Καθηγητά,

Αγαπητοί συμμαθητές,

Δυστυχώς δεν θα μπορέσω να παραβρεθώ στο αυριανό Παγκόσμιο Συνέδριο σας. Σας μεταφέρω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς μου για καλή επιτυχία, καλή διασκέδαση και κάθε καλό σε όλους τους παρευρισκόμενους. Από εκεί που θα βρίσκομαι αύριο βράδυ, θα πιω ένα ποτήρι στην υγεία όλων σας και να ξέρετε ότι νοερά θα υπάρχω ανάμεσα σας.

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ, ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

Με εκτίμηση

Θέμης Παπαϊωάννου

Υγ. Επιτρέψατε μου να χαιρετίσω και την τάξη του 1972, του 12ου Θηλέων!

Έτοιμοι καθ' ολοκληρίαν!

Έτοιμοι για το Παγκόσμιο Συνέδριο της Παρασκευής, «καθ' ολοκληρίαν». Θα είμαστε πάνω από 50 άτομα. Έγινε επόπτευση του χώρου. Διαμορφώθηκε το μενού. Βρέθηκε λύση και για όσους έρθουν τελευταία στιγμή και θέλουν να συμμετάσχουν. Τέλος καλό, όλα καλά. Το κόστος θα είναι μόλις 20 Ευρώ το άτομο και θα συμπεριλαμβάνει τα πάντα εκτός από κακή διάθεση. Συνεπώς, στην υγειά μας, «καθ' ολοκληρίαν»!

Ένα «παιδί» του Έκτου που κοιτάζει τον ουρανό

Η «Δήμητρα» πάνω από την Ελλάδα

Στην πρόσφατη ανάρτηση  Ένα d'Oro για όλους εσάς (*), γράφαμε «…Το Έκτο έβγαλε σπουδαίους ανθρώπους. Στο Έκτο δίδαξαν σπουδαίοι άνθρωποι. Όχι όλοι. Αρκετοί πάντως για να το κάνουν ένα ξεχωριστό σχολείο… Πόσοι γνωρίζετε ότι απόφοιτοι του Έκτου είναι σημαντικά στελέχη της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου; Πόσοι ξέρετε ότι μεγαλώσαμε δίπλα σε συμμαθητές μας που είναι καθηγητές πανεπιστημίων σήμερα, ότι κάτσαμε στο ίδιο θρανίο με πολύ σπουδαίους γιατρούς και δικηγόρους, ότι παίξαμε μπάσκετ στο υπόστεγο με φίλους μας που διαπρέπουν εντός και εκτός Ελλάδας;…».

O συμμαθητής μας π.Γεώργιος Αναγνωστόπουλος (ΣΤ' Γυμνάσιο 1972), Αναπληρωτής Καθηγητής στον τομέα Τηλεπικοινωνιών και Διαστημικής, στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, είναι ένα «παιδί» του Έκτου που όχι μόνο επιβεβαιώνει την πιο πάνω εκτίμηση, αλλά μας έχει κάνει όλους πάρα πολύ υπερήφανους για την τεράστια προσφορά του στον επιστημονικό κόσμο της πατρίδας μας και όχι μόνο.

Ο π.Γεώργιος κοιτάζει τον ουρανό και μετράει μια-μια τις σταγόνες μιας βροχής. Μιας διαστημικής βροχής ηλεκτρονίων που όταν κοπάζει έχει αντίκτυπο στη ζωή όλων μας.  Συγκεκριμένα, στο εργαστήριο Ηλεκτρομαγνητισμού και Διαστημικής στο οποίο προΐστανται, ομάδα επιστημόνων με τη βοήθεια του γαλλικού δορυφόρου «Δήμητρα», παρατήρησε ότι όταν μια «βροχή ηλεκτρονίων» στο διάστημα χάνει σταδιακά την έντασή της και σταματά, μετά από λίγο ακολουθεί σεισμός στη Γη! Η έρευνα βέβαια δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, αλλά τα μέχρις στιγμής αποτελέσματα αυτό δείχνουν. H στατιστική μάλιστα ανάλυση δίνει τη βεβαιότητα στους ερευνητές ότι βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο!

Όπως λέει ο ίδιος σε συνέντευξή του στο Greek American News Agency, «Η εργασία μας παρουσίασε μια πρωτότυπη μέθοδο χρονικής εξέλιξης ηλεκτρομαγνητικών σημάτων, που καταγράφουν δορυφόροι στο κοντινό διάστημα, πριν από μεγάλους σεισμούς (π.χ. μεγαλύτερους από 6,5R). Σε πολλές περιπτώσεις το φαινόμενο που παρατηρείται μοιάζει σαν μια «βροχή» ηλεκτρονίων, που αρχίζει με αυξανόμενη ένταση αρκετές ημέρες πριν από τον σεισμό και στη συνέχεια γίνεται ηπιότερη, μέχρι που σταματάει απότομα. Μετά ακολουθεί ο σεισμός. Χρειαζόμαστε ακόμη πολλή έρευνα σ' αυτό τον νέο επιστημονικό χώρο, για να κατανοήσουμε αρκετά ερωτήματα που τίθενται».

Για το ίδιο θέμα σχετικό άρθρο στην εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» στο φύλλο της 22/5/2010, αναφέρει «...Η μελέτη των σημάτων μέχρι στιγμής έχει δείξει ότι η βροχή ηλεκτρονίων εμφανίζεται αυξανόμενη, κορυφώνεται και πέφτει σταδιακά σε χρονικό διάστημα από περίπου πέντε έως δεκαπέντε ημέρες. Αντίστοιχα την ημέρα που γίνεται ο σεισμός η παύση της ηλεκτρονικής «βροχής» σημειώνεται λίγες ώρες πριν το γεγονός. Ο κρίσιμος χρόνος της παύσης, που θα μπορούσε να είναι μια «τελευταία προειδοποίηση», κυμαίνεται από περίπου 2 έως αρκετές ώρες πριν από τον σεισμό...».

Ευχόμαστε στο συμμαθητή μας και την ομάδα του καλή επιτυχία στην έρευνά τους, το αντίκτυπο της οποίας, αν επαληθευτούν οι προβλέψεις, θα είναι ασφαλώς τεράστιο. Φανταστείτε μόνο πόσες ανθρώπινες ζωές, σε προσεχείς μεγάλους σεισμούς, θα καταστεί δυνατόν να σωθούν παγκοσμίως!

Όμως εδώ δεν εξαντλείται η πολυσχιδής προσωπικότητα του συμμαθητή μας. Μιλήσαμε για το επιστημονικό του έργο αλλά δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για την άλλη του ιδιότητα, αυτή του Ιερωμένου και του έργου του στον «πνευματικό» τομέα. Ο ίδιος από σεμνότητα δεν μας έχει στείλει καμία απολύτως πληροφορία. Όμως όταν στο Google πατώντας «π. Γ» (μόλις δηλαδή την αρχή του ονόματός του) εμφανίζεται στις πρώτες επιλογές αναζήτησης, καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για μια από τις πιο γνωστές και καλλιεργημένες προσωπικότητες στο χώρο της Εκκλησίας.

Διαβάζοντας ένα άρθρο του στο Ορθόδοξο Παρατηρητήριο σχετικά με την "Κάρτα του Πολίτη" και ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τη προσέγγιση που κάνει στο συγκεκριμένο θέμα, δεν μπορεί να μη σταθεί στη παρατήρησή του ότι «...Η ΚΠ, μαζί με τις θετικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει αν εφαρμοσθεί, θα δημιουργήσει και τις προϋποθέσεις μιας πλήρους υποταγής στην οικονομική ολιγαρχία που κατευθύνει τις πολιτικές επιλογές μέσα στο περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης...».

Ασφαλώς και θα επανέλθουμε προσεχώς σε κάποια άλλη ανάρτηση-αφιέρωμα στον τόσο σημαντικό συμμαθητή μας. Προς το παρόν του ευχόμαστε υγεία, καλή δύναμη και καλή συνέχεια στο τόσο σπουδαίο και πολυσύνθετο έργο του.

Παρακολουθείστε ένα video με 50λεπτη ομιλία του στον Πύργο το 2009, με θέμα «Επιστημονική και Ευχαριστιακή Γνωσιολογία». Στην εισαγωγή, θα ακούσετε στοιχεία του βιογραφικού του: ομιλία π.Γ.Αναγνωστόπουλου.

ekto1972

------

(*) Επισκεφτείτε την Επετηρίδα του Έκτου. Αναμένουμε τα βιογραφικά όσων επιθυμούν να συμπεριληφθούν στις ειδικές σελίδες. Ήδη έχουν αναρτηθεί τα πρώτα (κάντε κλικ σε όσα ονόματα υπάρχει μπλε ή κόκκινο χρώμα).

Γράμμα από την Ισπανία

O συμμαθητής μας Θέμης Παπαϊωάννου που ζει κι εργάζεται στο Vigo, μας έστειλε το Email του και το τηλέφωνό του, τα οποία είναι στη διάθεσή σας για όποιον ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει μαζί του. Μας έκρυβε επίσης μια πολύ μεγάλη έκπληξη που λέγεται Jacob-Charles και είναι ο εγγονός του!!!!!!

Θέμη, να τον χαίρεσαι, όπως και όλη την οικογένεια και θα περιμένουμε να σας δούμε όλους από κοντά σε πρώτη ευκαιρία.

ekto1972