Συνδιάσκεψη Φεβρουαρίου

Ωραία βραδιά. Ωραία περάσαμε. Χάλια το κρασί, χάλια και το κρέας αλλά η παρέα ήταν καλή. (Παπα-Γιώργη, λόγω σαρακοστής και δίαιτας, εγώ μια σαλατίτσα έφαγα μόνο. Οι άλλοι κατασπάραξαν τα παϊδάκια που φαίνονται στο τραπέζι). Μόνο να μην υπήρχε αυτή η εμμονή του Big Ear για τον ΑΓΠ. Μα τι στο καλό; Tόσα χρόνια πέρασαν. Aκόμα κι από 'κει που είναι, τον φοβάται η "δεξιά του Κυρίου"; Τέλος πάντων. Στην υγειά μας!

Αγορεύοντας! To ενδιαφέρον έκδηλο σε όλα τα πρόσωπα.

"Τι θέλετε κύριε; Αφήστε μας να κάνουμε τη δουλειά μας".

Βγάλαμε και μια "οικογενειακή" πόζα. Από πάνω μας ψηλά δεξιά στον τοίχο, υπήρχε ένα κάδρο με μια παλιά νεανική φωτογραφία της Βενετσάνου να μας παρακολουθεί. Δεν έχασε κουβέντα. (Δεν ξέρουμε ποια είναι η θεία της φωτογραφίας, αλλά εμάς για τη Βενετσάνου μας φάνηκε).

Και για να μη ξεχνιόμαστε, οι απόντες, στο επόμενο Συνέδριο να έρθετε με τους κηδεμόνες σας. Ειδικά αυτοί που δήλωσαν συμμετοχή και την κοπάνησαν. Δεν μπορούμε να υπομένουμε μόνοι μας το μαρτύριο των πολιτικών φαντασιώσεων του Big Ear κι εσείς να μην εμφανίζεστε. Την επόμενη φορά που θα την ξανακοπανήσετε, η τιμωρία θα είναι αμείλικτη. Θα πάρουμε τηλέφωνο τις γυναίκες σας!!!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν

To έχετε δει ξανά από μέσα; Ομολογώ ότι είχα να πάω από τότε. Από το 1972. Με την ευκαιρία της Συνδιάσκεψης, πετάχτηκα για λίγο απέναντι που ήταν εκείνη την ώρα ανοικτά λόγω του Νυχτερινού. Καλά, ο χώρος έχει αλλοιωθεί εντελώς. Μάλλον, δεν υπάρχει πια χώρος. Δεν υπάρχει προαύλιο. Εκείνη η φοβερή πολυεπίπεδη πλατεία στρωμένη με άσφαλτο (εμείς την προλάβαμε και με χώμα) δεν υπάρχει. Το κτίριο που ξέρατε γέννησε δυο τέρατα τα οποία όλα μαζί, αισθητικά και αρχιτεκτονικά, δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Απλά μπήκαν στο χώρο. Το ένα εκεί που ήταν το υπόστεγο του μπάσκετ, από τη μεριά της Πυθέου. Το άλλο μεσ' τη μέση του παλιού προαυλίου, σαν την μπερλίνα. Φανταστείτε τα τριπλάσια παιδιά στο 1/5 του προαυλίου. Τρόμαξα. Ποιος ήλιος και ποιο φως; Τώρα καταλαβαίνω και τον Δημητράκη που αν κι έχει εκεί την οργανική του, την κάνει συνέχεια για σχολεία του Κορινθιακού. Τέλος πάντων, τράβηξα μερικές φωτογραφίες του "δικού μας" κτιρίου, όσες μπόρεσα δηλαδή γιατί η τωρινή Μήτσαινα, μόλις είδε κάμερα, έβγαλε νύχια και δόντια. "Απαγορεύεται, φύγετε από 'δω". Σε μένα, που είχα γεννηθεί εκεί μέσα.

Η πόρτα εισόδου-εξόδου στο προαύλιο και το μπαλκόνι με το φως πίσω από τη σημαία. Εκεί κάποτε με είχε βάλει ο "Τζώνης" να σας πω την Ωδή στον Ιερό Λόχο του Κάλβου. Τα σημερινά σύμβολα της απόλυτης ελαφρότητας της σκέψης, συνδυάζονται τέλεια με την απόλυτη βρώμα στους τοίχους. Αυτές οι πατημασιές είναι δικές μας; Μπα, δεν μπορεί, θα το 'χουν ξαναβάψει.

Κοιτάζοντας προς τα δεξιά, το βλέμμα σταματάει στα κάγκελα που έχουν μπει. Για ποιο λόγο; Ποιος να ξέρει; Από εκεί βλέπαμε τη Λεωφ.Βουλιαγμένης και τη στάση του λεωφορείου από ψηλά. Α ναι, και το Α' Νεκροταφείο στο βάθος.

Προς τα αριστερά δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Αναμενόμενο. Ο πλαστικός πορτοκαλί κουβάς, κάποτε ήταν ένα μεγάλο μεταλικό σκουριασμένο βαρέλι με υπολείμματα από ασβέστη εσωτερικά, ξεχασμένο από το '60 όταν φτιάχτηκε το σχολείο ή από την απέναντι οικοδομή. Εκεί ο Μήτσος έκαιγε χαρτιά ή ο,τιδήποτε άλλο. Εμείς τα φοβερά βιβλία μας στο τέλος της χρονιάς.

Ο διάδρομος του ισογείου. Δεξιά οι πόρτες δεν είναι κελιά. Είναι οι αίθουσες που κάναμε μάθημα. Δεν μπόρεσα να μπω σε κάποια γιατί ήταν κλειδωμένες και η τωρινή Μήτσαινα όπως είπαμε ...γάβγιζε.

Αυτό που με τρέλανε ήταν ο "πίνακας ανακοινώσεων". Είναι ο ίδιος από την εποχή μας! Ναι, ναι, δεν έχει αλλάξει! Χρησιμοποιούν τον ίδιο. Δείτε τις φωτογραφίες. Σελοτέιπ και κατευθείαν στον τοίχο. Νομίζω σε εμάς έβαζαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων λίγο πιο ψηλά. Προς το άσπρο μέρος, αλλά δεν έχει και πολλή σημασία. Η μεθοδολογία 40 χρόνια αργότερα είναι ίδια. Για δες ρε πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν ο "Τζώνης"!

Δείτε κι άλλες φωτογραφίες του "πίνακα ανακοινώσεων". Είμαι πολύ περήφανος για την ανακάλυψή του.

Κλείνοντας, αυτή τη σύντομη περιήγηση στο χωροχρόνο, θέλω να κάνω μια ερώτηση προς όλους τους συμπλογκίτες: είναι βέβαιο ότι ο Μανώλης Ρασούλης δεν ήταν συμμαθητής μας;

Μπαίνουμε στον Υδροχόο
και θ' ανάψουνε φωτιές
οι καιροί νερό θα φέρουν
έτσι λεν αυτοί που ξέρουν
κι όμως θα καούν καρδιές

Όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι όλα τα ίδια μένουν
και μένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν

Μπαίνουμε στον Υδροχόο
και θα φύγουν οι Ιχθείς
Έτσι ήτανε γραμμένα
Μέσα στ' άστρα τα σβησμένα
Που 'χα δει στα μάτια της

Όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι όλα τα ίδια μένουν
και μένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Greece Signs Its National Suicide Pact

The High Priests of Fiscal Rectitude Win Again

"... this kind of deficit-bashing insanity is spreading like a cancer across the global economy. We all should know when the economy is in trouble. High unemployment; sluggish growth in output, productivity, wages; high inflation etc., these are all things which have meaning to us on an individual and collective basis.

A budget deficit, by contrast, is just a number. It’s akin to blaming the thermometer when it registers that someone has a flu bug. Any doctor would legitimately be called a quack if he proposed a cure for influenza by sticking the thermometer in a bucket of ice until we got the right “reading” that was deemed to be acceptable to him.

Yet this is exactly what the poor Greeks have now been blackmailed into signing up for. Heaven help the US if it begins to move further down that road, as many are now suggesting".

Marshall Auerback

(Η πάντα ενδιαφέρουσα άποψη της αμερικανικής κεντροαριστεράς).

Διαβάστε το πλήρες άρθρο στο link:
http://www.counterpunch.org/auerback02122010.html

"Καλημέρα Κύριε Μπενάκη"

Με πολλή συγκίνηση έχουμε πληροφορηθεί ότι το blog το επισκέπτεται και το διαβάζει ο καλύτερος δάσκαλος που είχαμε ποτέ, ο καταπληκτικός κος Λίνος Μπενάκης.

Πρέπει να ήταν γύρω στο 1970 όταν μέσα στη μούχλα της εκπαιδευτικής μας μοναξιάς, μας χτύπησε ξαφνικά την πόρτα η ευρωπαϊκή παιδεία και κουλτούρα ενός ξεχωριστού ανθρώπου. Ο κος Μπενάκης, νέος, ευγενικός, απλός, καλοπροαίρετος, γνώστης του αντικειμένου, έγινε το σημείο αναφοράς μιας γενιάς μαθητών, όχι μόνο για εκείνα τα χρόνια, αλλά και για τα χρόνια που ακολούθησαν. Δεν είναι τυχαίο ότι αν και έχει περάσει τόσος καιρός, όταν μαζευόμαστε στα «συνέδρια», ο κος Μπενάκης αναφέρεται στις συζητήσεις μας, πάντα θετικά και πάντα με μεγάλη δόση ειλικρινούς εκτίμησης.

Τον θυμόμαστε καλοχτενισμένο και καλοντυμένο, με γραβάτα, να μη βγάζει το κασκόλ πάνω από το καφέ καρό σακάκι του και να είναι πάντα ευδιάθετος για μάθημα και συζήτηση ή καλύτερα για ένα μάθημα συζήτησης. Την εποχή της έλλειψης του λόγου. Οι Γότθοι και οι Οστρογότθοι έπαυαν να είναι γραμμές στοιβαγμένες στις σελίδες ενός βιβλίου και ξεπηδούσαν για να μας χαιρετίσουν μέσα από τους σκούρους πρασινομπλέ τοίχους μια κρύας αίθουσας ενός δημόσιου σχολείου. Παρακολουθούσαμε από κοντά τις δολοπλοκίες αρχικά του Μακιαβέλι κι αργότερα του Μέτερνιχ, την αριστοκρατική επαναστατικότητα της σκέψης του Μοντεσκιέ και του Ντιντερό. Είδαμε τα ποτάμια αίματος του φεουδαρχισμού. Συμμετείχαμε ενεργά στον ανασχεδιασμό της Ευρώπης του Καρόλου. Ακούσαμε τους αλαλαγμούς των αλόγων των ιπποτών στην Γ’ Σταυροφορία και τους βλέπαμε να προσπερνούν τα θρανία μας. Θρηνήσαμε μαζί την πτώση της Πόλης, όχι του 1453 αλλά της πραγματικής. Αυτής του 1204 που μας είχαν κρύψει τόσοι και τόσοι άλλοι.

Ο κος Μπενάκης μας σεβάστηκε. Μας αντιμετώπισε όπως πραγματικά ήμασταν. Η νέα γενιά. Οι νέοι Άνθρωποι. Το μέλλον αυτού του τόπου. Αξέχαστη η στιγμή που παράτησε το επίσημο βιβλίο και άρχισε να μας διαβάζει από γερμανικό κείμενο, μεταφράζοντας ταυτόχρονα στα ελληνικά, μέσα στην τάξη. Η απόλυτη συνωμοσία της ελεύθερης σκέψης. «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» της οδού Ζεύξιδος. Το άνοιγμα της χαραμάδας προς τα έξω. Ο φρέσκος αέρας της φιλοσοφίας της κεντρικής Ευρώπης. Η σημειολογία της διανόησης 20 χρόνια πριν από τον Έκο. Ο δρόμος είχε πια ανοίξει. Όσοι τον είδαν, κατάλαβαν.

Χάρη σε εσάς κύριε Μπενάκη διαβάσαμε Ιστορία. Όχι στα μαθητικά χρόνια. Αργότερα. Όταν αρχίσαμε να βλέπουμε τον πραγματικό κόσμο γύρω μας και έπρεπε να στηριχτούμε, να πιαστούμε από κάπου. Να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε σαν άτομα.

Σας ευχαριστούμε!

ekto1972

-----

Ο κος Λίνος Μπενάκης, σύζυγος της πρώην προέδρου της Βουλής κας Άννας Ψαρούδα-Μπενάκη, γεννήθηκε στην Kέρκυρα το 1928 και είναι βυζαντινολόγος και ιστορικός της Eλληνικής Φιλοσοφίας. Σπούδασε κλασική φιλολογία και φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης και της Κολωνίας, όπου ανακηρύχθηκε αριστούχος διδάκτωρ της φιλοσοφίας. Υπηρέτησε στην εκπαίδευση στο Υπουργείο Παιδείας και στην Ακαδημία Αθηνών. Δίδαξε, ως επισκέπτης καθηγητής σε Πανεπιστήμια των Η.Π.Α. και της Γερμανίας καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης. Έλαβε μέρος σε πολλά συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι μέλος πολλών Επιστημονικών Εταιριών με πλούσιο συγγραφικό και ερευνητικό έργο, (πάνω από 120 δημοσιεύματα ως σήμερα). Έχει διατελέσει διευθυντής του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών, είναι εκδότης της Eπετηρίδος του Kέντρου Φιλοσοφία (τόμοι 1-12) και Eπιστημονικός Συνεργάτης της Aκαδημίας Aθηνών, υπεύθυνος για την «Φιλοσοφική Bιβλιοθήκη του Kληροδοτήματος “Έλλης Λαμπρίδη”» και για τις Σειρές κριτικών εκδόσεων των Bυζαντινών Φιλοσόφων και των Bυζαντινών Σχολιαστών του Aριστοτέλους. Έχει γράψει και επιμεληθεί δεκάδες τίτλους γύρω από την Ιστορία της Aρχαίας Eλληνικής, της Bυζαντινής και της Mεταβυζαντινής Φιλοσοφίας.

(Πηγή: Εθνικό Κέντρο Βιβλίου www.ekebi.gr)

Καλί Σαρακκωστή

Από το www.topontiki.gr

Αθανασία

του Χρυσόστομου Κύργιου
(ΣΤ' Γυμνάστιο 1972)

Δεν το χωρά ο νους

Δεν γίνεται, πρέπει να ’ναι ψέμα

Αποκλείεται, κάποιος κάνει πλάκα μαζί μας

Δεν μπορεί, κάπου σταματά το κακό όνειρο.

Θέλω να ξυπνήσω

Δεν αντέχω άλλο η ψυχή μου γονάτισε,

Λύγισε αλλά περιμένει την Ανάσταση όπου όλα θα είναι αναστημένα.

Κι εσύ πλάι μας για ν’ αντηχήσει πάλι το γέλιο και η χαρά

Είσαι μαζί μας

Πάντα ήσουν

Ποτέ δεν έφυγες

Μαζί πορευόμαστε στο δρόμο της σιωπής

Προς την ΑΘΑΝΑΣΙΑ.

Χρυσόστομος Κύργιος

14-2-2010

Και τι να γράψω;

Έρχονται στιγμές που η σιωπή είναι η καλύτερη λύση. Δε λες τίποτα, δε γράφεις τίποτα. Αφήνεις στους άλλους να λένε και να γράφουν γιατί όσα έχεις μέσα σου δε μεταφέρονται, δε λέγονται, δε γράφονται. Ειδικά όταν ο άλλος δεν ξέρει πρόσωπα και πράγματα. Τι να γράψεις δηλαδή για το Θόδωρο; O Θόδωρος ήταν ο φίλος μου, ο σύμβουλός μου, ο αδελφός μου, ο δικηγόρος μου, ο «αντίπαλός» μου στα ποδοσφαιρικά, ο «αντίπαλός» μου στα πολιτικά (μακάρι όλοι οι αντίπαλοί μου να είχαν την ψυχούλα του Θόδωρου). O Θόδωρος ήταν το πρώτο τηλεφώνημα κάθε φορά που ερχόμουν Ελλάδα, το πρώτο τσιγάρο, ο πρώτος καφές στο κέντρο, το πρώτο ανέκδοτο που δεν είχε ακόμη κυκλοφορήσει στους πολλούς, η πρώτη τσάρκα το βράδυ που είχε ήδη κανονιστεί με τον «μπέμπη» από το πρωί. Τρεις μαντραχαλαίοι στο βυσσινί Autobianchi του Γιώργου. Πώς χωράγαμε ρε γαμώτο; «Εσύ κάτσε μπροστά γιατί ήρθες τώρα και σου λείπει η Αθήνα».

Μαζί από την έκτη δημοτικού, το 1965-6. Τότε που η οικογένεια η δική μου επέστρεψε στις ρίζες της από το εξωτικό Π.Φάληρο που είχε ξενιτευτεί από το ’60 και την παραμυθένια τότε παραλία του Φλοίσβου (ναι, το ομολογώ, έχω παίξει μπάλα στην τεράστια αλάνα που σήμερα λέγεται Λεωφ. Αμφιθέας). Ήταν το πρώτο παιδί που με καλωσόρισε όταν ανέβηκα τα σκαλιά για τον επάνω όροφο του δημοτικού της οδού Σπινθάρου. Ένα παμπάλαιο αρχοντόσπιτο, εντελώς ακατάλληλο για σχολείο, με υποψία αυλής, με μια τεράστια απότομη εξωτερική σκάλα για την «πέμπτη και την έκτη». Αργότερα έγινε ταβέρνα(!). Ο Θόδωρος ή καλύτερα ο «Λούλης» ή «Τίμης» (δε θυμάμαι αν του είχαμε δώσει κι άλλα ονόματα αλλά αυτά ήταν τα επικρατέστερα) ήταν το πρώτο παιδί που μου μίλησε. Κι εγώ ψαρωμένος ακόμα από το νέο περιβάλλον, κατάλαβα αμέσως ότι βρήκα ένα φίλο. Κατά ένα περίεργο τρόπο δεν θυμάμαι ποιοί άλλοι ήταν μαζί μας. Σίγουρα ο Ντίνος ο Χριστόπουλος που έμενε Χερσίφρονος(;). Θυμάμαι όμως δυο κορίτσια. Τη Μυλ. που ήταν μελαγχρινή και την Κική Σμ. που ήταν ψηλή και είχε ένα ανοικτό καθαρό πρόσωπο χωρίς σκιές (μιλάω φωτογραφικά, ο «κατατρεγμένος» καταλαβαίνει τι εννοώ). Κάθε Δευτέρα η Κική έλεγε την ώρα του μαθήματος ψιθυριστά στις άλλες στο τελευταίο θρανίο, πόσο ωραία πέρασαν την Κυριακή στο εξοχικό τους στην Κακή Βίγλα της Σαλαμίνας. Ήταν κι άλλο ένα κορίτσι, η ωραία της τάξης, με μακριά ίσια καλοχτενισμένα μαλλιά. Ήμασταν όλοι ερωτευμένοι μαζί της, αλλά να που δεν θυμάμαι ούτε το όνομά της. Θεμ.; Δασκαλός μας ήταν ο περίφημος Βαρλάμης. Ένα γεροντάκι με γαλάζιο κουστούμι και μπλε γραβάτα που ήταν και ο Δ/νης του σχολείου και που μάλλον θα υπέφεραν οι αρθρώσεις του ανεβαίνοντας τόσα σκαλιά για να μπει στην τάξη. Μας προετοίμασε πάντως πολύ καλά για το τι θα ακολουθούσε στο Γυμνάσιο. Κάθε πρωί, αντί για «καλημέρα», μας αποκαλούσε με την μπάσα αυστηρή φωνή του, «κοπρομηχανές!». Έτσι, για να πάει καλά η μέρα. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά αυτή η συμπεριφορά μάς έφτιαχνε τη διάθεση και την όρεξη να σηκώνουμε πλάκες. Με τον Τίμη κάναμε κανονική αναπαράσταση του Βαρλάμη όταν μαζευόμασταν τα απογεύματα στο «παράνομο» φροντιστήριο της μονοκατοικίας με τα κεραμίδια που είχε η κυρία Ελευθερία, στην οδό Εκαταίου, απέναντι από την επίσης μονοκατοικία που είχαμε νοικιάσει εμείς. Η κυρία Ελευθερία, παλιά φιλή της μάνας μου, μάζευε όλα τα παιδιά της γειτονιάς και τα προετοίμαζε για την άλλη μέρα. Ήταν μια κάπως αρχοντική γυναίκα με ευφράδεια ελληνικών, που ήξερε καλά Γαλλικά και που νομίζω μας προετοίμασε καλά για να «αντιμετωπίσουμε» την άγνωστή μας ακόμα Ξένου. Μαζί μας σ’αυτό το μικρό φροντιστήριο της γειτονιάς, ήταν ο Χρηστάκης ο Ευθυμίου και η «δεν μπορώ». Η «δεν μπορώ» ήταν μια υποχόνδρια τελείως οκνηρή παιδούλα που ό,τι και να την ρώταγες έλεγε «δεν μπορώ». Κλίνε μου το ρήμα «Είμαι», έλεγε η κυρία Ελευθερία. «Δεν μπορώ», απαντούσε μόνιμα η παιδούλα. Ευτυχώς μπορούσαν οι γονείς της να πληρώνουν. Αργότερα στο μικρό αυτό φροντιστήριο, μάς έκανε μαθηματικά ένας νεαρός φοιτητής από την επαρχία που λεγόταν Ανδρέας Σβέρκος. Είχε έντονη επαρχιώτικη προφορά και ήταν συγγενής με τον μπακάλη που είχε το μαγαζί γωνία Σπινθάρου κι Εκαταίου. Ήταν από μια μεγάλη οικογένεια με πολλά αδέλφια που μόλις είχε φτάσει στην Αθήνα. Πολύ καλός γεωμέτρης. Εγώ τουλάχιστον κατάλαβα μέσω ενός Σβέρκου, πόσο ηλίθια ήταν η Μπούρα. Όχι ότι δεν το ήξερα από πριν, απλά μου το επιβεβαίωσε η Στερεομετρία του Ανδρέα. Έπρεπε βλέπεις να φανταστείς τα «επίπεδα» και η φαντασία δεν ήταν στα προσόντα μιας Μπούρα ή ενός –χικ- Κορώνη ή ενός Κουτσοχέρη (τον είχαμε λίγο στη Α’ Γυμνασίου, είχε μαγκούρα και ψεύτικο το ένα άκρο). Για να ξαναγυρίσω στο Βαρλάμη, η μεγάλη μας εκδίκηση ήταν στο τέλος της χρονιάς. Μας έβαζε να τραβήξουμε με κλήρο –κάτι τυλιγμένα χαρτάκια- τα θέματα που έβαζε στα διαγωνίσματα. Τα θέματα αυτά τα έγραφε σε ένα δικό του βιβλίο το οποίο ήταν σε κοινή θέα πάνω στην έδρα της τάξης, η οποία χρησίμευε και ως το γραφείο του Βαρλάμη. Κάθε μέρα λοιπόν διαλέγαμε το πιο εύκολο θέμα, βρίσκαμε σε ποιον αριθμό αντιστοιχούσε και παραμορφώναμε το αντίστοιχο χαρτάκι-κλήρο, για να φαίνεται λίγο πιο μεγάλο από τα άλλα. Το βάζαμε μάλιστα και πάνω-πάνω μη γίνει κανένα λάθος. Όταν ο Βαρλάμης ζήταγε από το καλό παιδί της τάξης να τραβήξει κλήρο, εκείνο διάλεγε –υπό τη δική μας απειλή μπουγελώματος- πάντα το παραμορφωμένο χαρτάκι. Ὀλοι άριστα! Σ’αυτό το δημοτικό της οδού Σπινθάρου, συναντήθηκα ξανά με την κα Ελεούσα που την είχα για λίγο δασκάλα στο Α’ Δημοτικό Αμφιθέας. Η κα Ελεούσα, λίγο πριν από τη χούντα, μας ελέησε με την «Αγωγή Πολίτου». Ένα άθλιο κείμενο, ύμνο για το παλάτι και τη «Φρεί/κη», γραμμένο για κάφρους. Όχι για μελλοντικούς πολίτες. Ήθελα να ήξερα, τα πίστευε αυτά η κα Ελεούσα; Ποτέ δε θα το μάθω.

Αυτές ήταν λοιπόν οι μέρες που γνωρίστηκα με τον Θόδωρο. Τα μετέπειτα στο Γυμνάσιο, τα ξέρετε. Ο πρώτος βάρβαρος διαχωρισμός σε τμήματα ανάλογα με το πρώτο γράμμα του επωνύμου μας, δεν είχε αντίκτυπο σε εμάς τους δυο, γιατί τα ονόματά μας ήταν κοντά και ήμασταν μαζί όλα τα χρόνια. Στην παρέα μάλιστα προστέθηκε κι ο Γιώργος. Ο ένας μπάλα, ο άλλος μπάσκετ, είχαν εμένα να τους συνδέω κι έτσι γίναμε και οι τρεις κολλητοί. Τις τρίπλες στις καρέκλες στο ταρατσάκι της οδού Καπετάν Βάρδα, ακολουθούσαν οι ραβέρσες στην παιδική χαρά της Λεύκας, της Αγκύλης ή ακόμη και της εξωτικής πλατείας Κουκακίου ή στο μακρινό Φωκιανό, στον Εθνικό Αθηνών, στο γηπεδάκι του Μετς κι αυτό ακόμα το ίδιο το Παναθηναϊκό Στάδιο που ήταν μάλιστα έδρα της μεγάλης ομάδας της ΑΕΚ, του ΠΑΟ, του Παγκρατίου και που μας άφηνε ο φύλακας που είχε και το καφενείο στην είσοδο δεξιά «να παίξουμε για λίγο». Στου Μετς πηγαίναμε κόβοντας δρόμο μέσα από το Α΄ Νεκροταφείο (εκεί που έδωσα Μ.Παρασκευή το πρώτο μου ρομαντικό(!) ραντεβού με κορίτσι – θα σας πω άλλη φορά τις συνθήκες) και βγαίναμε στον επάνω δρόμο από ένα μυστικό πορτάκι. Μπάλα παίζαμε στο οροπέδιο δίπλα από τις φυλακές ανηλίκων (σημερινός Λόφος Λαμπράκη). Βρίσκαμε ανάμεσα στα χόρτα και μπάλες –ή μήπως ήταν μηνύματα; - που είχαν πεταχτεί από μέσα από τις φυλακές, φτιαγμένες τέλεια από κάλτσες. Παιδιά κι εκείνα, παιδιά και μεις. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα είχαν μπουζουριάσει. Πόσο εγκληματικός μπορεί να ήταν εκείνη την εποχή ένας ανήλικος; Άντε να είχε κλέψει καμιά πατάτα στη λαϊκή ή να είχε ρίξει καμιά τζαμαρία με τη σφεντόνα.

Τα χρόνια λοιπόν του Γυμνασίου τα ξέρετε. Να θυμίσω μόνο μικρές στιγμές όπως τότε που στη μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων που την είχαν κόψει σε αίθουσες διδασκαλίας, ο Τίμης την ώρα του Κακιούση έκανε περιγραφή του αγώνα Κάσιους Κλέι εναντίον «Ακάθιστου Γελάει». Τότε που σε απάντηση της τσιρίδας «Σουτ!» που είχε βάλει o «γέρος»(;) για να κάνουμε ησυχία, ο Τίμης είχε πει «Γκοοοολ!». Τότε που κόντεψε να χάσει όλη τη χρονιά γιατί δεν είχε μαζί τα γυαλιά του και δεν μπορούσε να δει την υψωμένη κόλλα μου με λυμένα τα θέματα που είχε βάλει ο –χικ- Κορώνης. Μας χώριζε ο διάδρομος ανάμεσα στα θρανία μας κι αυτή η μικρή απόσταση ήταν τεράστια χωρίς τα γυαλιά του. Όταν άρχισα να του τα διαβάζω, μας πήρε είδηση ο –χικ- Κορώνης και μας άλλαξε θέση.

Παραμονές Χριστουγέννων 1977. Στο Ανατολικό Αεροδρόμιο (γιατί το λέγαμε έτσι; μόνο το τέρμιναλ άλλαζε), κόσμος πολύς για την αφεντιά μου που επέστρεφε για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια. Την ώρα που τσακωνόμουν με τον τελωνειακό για το ότι το φορητό κασετόφωνο που είχα στο χέρι δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο (λίγο ήθελα ακόμα για να το χαρίσω στο βλάχο), την ώρα που ο ταξιτζής πριν την έξοδο -μέσα ακόμα στον έλεγχο διαβατηρίων(!)- μου τράβαγε τη βαλίτσα από το χέρι για να μη χάσει την κούρσα, να ‘σου κι ο «μπέμπης» με το Astor στο στόμα. «Τι κάνεις εδώ βρε μαλάκα;». Απάντηση, «τι το ‘θελες το κασετόφωνο και περιμένουμε σαν τους μαλάκες έξω;». Εαυτέ μου, welcome back home! Φιατάκι 124, λευκό ζαχαρί, του κυρ-Θανάση, τσάρκα βραδυνή στο Λαιμό της Βουλιαγμένης για ανάσες. Λούλης: «Δεκέμβρης κι είσαι μόνο με το σακάκι!». Άλλη μια εντολή της μάνας μου στο φίλο μου να με πείσει να μείνω στην Ελλάδα, έπεσε στο κενό των βράχων του Λαιμού. Όλοι ξέραμε ότι ήταν πάρα πολύ νωρίς. Νωρίς για ο,τιδήποτε πριν το ’81.

Κι ενώ ζούσα μόνιμα έξω, κατά έναν περίεργο τρόπο έζησα από κοντά, εντελώς τυχαία(;), τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή του Θόδωρου. Τους δυο γάμους του –στον πρώτο μάλιστα εγώ κι ο Γιώργος ήμασταν οι μόνοι παρόντες «συγγενείς» του-, το θάνατο του πατέρα του που του στοίχισε και που ξέσπασε κλαίγοντας επάνω μου, η αγάπη του για την κα Αθηνά και τη Στέλλα, οι μικρές ή μεγάλες αγωνίες για τη Νανά ή ακόμα και πιο πεζά, αλλά πάντως σημαντικά για την καθημερινότητα θέματα. Η άνοδος του δολαρίου. «Τι λες κι εσύ που τους ξέρεις;» Το πρώτο PC που του συναρμολόγησα από την αρχή στο γραφείο του, την εποχή των Windows 3.11. Η σύνδεση με τον ΔΣΑ που δεν έπαιζε σωστά. Τηλεφωνικός διάλογος, «έβαλες όπως σου είπα στο μόντεμ την εντολή ata;». «Μωρέ εγώ την έβαλα, αλλά αυτό έχει πάει άτα».

Έρχονται στιγμές που η σιωπή είναι η καλύτερη λύση. Δε λες τίποτα, δε γράφεις τίποτα. Αφήνεις στους άλλους να λένε και να γράφουν γιατί όσα έχεις μέσα σου δε μεταφέρονται, δε λέγονται, δε γράφονται. Ειδικά όταν ο άλλος δεν ξέρει πρόσωπα και πράγματα. Τι να γράψεις δηλαδή για το Θόδωρο;

Λίγη αφρικάνικη τζάζ...

(ξEKα)ΤηνιακΟ

Μου το στείλατε από είκοσι μεριές. Το είδα και σε αρκετά blogs. Έγινε φαίνεται μόδα. Στην πραγματικότητα κυκλοφορεί πάρα πολλά χρόνια –προ internet - αλλά φαίνεται κάποιος το ελληνοποίησε πρόσφατα κι έτσι έγινε γνωστό και στην «καθ’ ημάς ανατολή».

Είναι παράφραση του "Bar Stool Economics" που φέρεται ότι έγραψε ένας πανεπιστημιακός καθηγητής, ονόματι David Kamerschen, ο οποίος είναι υπαρκτό πρόσωπο και ο οποίος έχει αρνηθεί ότι το έχει γράψει αυτός. Όπως δηλαδή κάθε σοβαρός οικονομολόγος θα αρνιόταν ότι έχει γράψει τέτοιου είδους υπεραπλουστεύσεις.

Στηρίζεται στο γράφημα φορολογίας Laffer curve (οι οικονομολόγοι καταλαβαίνουν τι εννοώ), το οποίο είναι ειδική περίπτωση του θεωρήματος του Rolle (οι μαθηματικοί καταλαβαίνουν τι εννοώ), το οποίο πολύ απλά λέει ότι άμα αυξήσεις τη φορολογία κατά x%, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα σου αυξηθούν ισόποσα κατά x% και τα έσοδα. Eνδέχεται μάλιστα ακόμη και να μειωθούν! Καθώς η καμπύλη των εσόδων μπορεί να πάρει ραγδαίως την κατηφόρα (περίπτωση θετικού του προσήματος της δεύτερης παραγώγου στον Rolle), να έρθει τελικά το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που περιμένεις(*). Με άλλα λόγια άμα σε κάποιον του κοπανήσεις μια φορολογία εισοδήματος πάνω από κάποιο όριο, αυτός ο κάποιος θα προτιμήσει να πάρει τα βουνά, παρά να δουλεύει μόνο και μόνο για το κράτος (κε Παπακωνσταντίνου, δεν αρχίζετε να διαβάζετε σιγά-σιγά το blog;).

Αυτά περίπου λέει αλλά κάπως πιο γλαφυρά το παρακάτω story, το οποίο παραθέτω ακριβώς όπως κυκλοφορεί, δηλαδή μαζί με την αρχική σύνταξη, την ορθογραφία και τα σχετικά σχόλια για την αριστερά:

Δέκα συμμαθητές από το Γυμνάσιο ξαναβρέθηκαν μετά από 30 χρόνια και άρχισαν να κάνουν καθημερινή παρέα. Με διαφορετική οικονομική κατάσταση ο καθένας τους, αποφάσισαν να βρίσκονται στο καφενείο/ουζερί «Το Τηνιακό» όπου έπιναν τις μπυρίτσες τους και έκαναν καθημερινό λογαριασμό 100 ευρώ. Οι 10 φίλοι συμφώνησαν επίσης να πληρώνουν τον λογαριασμό με βάση την οικονομική κατάσταση του καθενός, γεγονός που όλοι θεώρησαν δίκαιο. Έτσι πλήρωναν τον λογαριασμό ως κάτωθι (όπως περίπου πληρώνουμε τους φόρους μας):

Οι φίλοι μας, πλήρως ικανοποιημένοι με την συμφωνία, βρισκόταν καθημερινά για τις μπυρίτσες τους. Ο καφετζής, ο Δήμος, που απέκτησε ξαφνικά 10 νέους πελάτες, σαν επιχειρηματικό μυαλό που ήταν, και για να μην τους χάσει από πελάτες, τους λέει ένα Σαββατόβραδο: «Επειδή είσαστε οι καλύτεροι πελάτες μου, θα σας κάνω έκπτωση 20 ευρώ στον λογαριασμό σας! Έτσι από εδώ και στο εξής θα μου δίνετε 80 ευρώ για τις μπύρες σας αντί για 100 ευρώ!».

Ξαφνικά οι 10 φίλοι μας απέκτησαν ένα πρόβλημα να λύσουν: τι ποσό θα πλήρωνε τώρα ο καθένας τους εάν συνέχιζαν να πληρώνουν τον λογαριασμό όπως πληρώνουμε τους φόρους μας; Πως θα μοίραζαν την μείωση των 20 ευρώ μεταξύ των;

Ο Αρτέμιος (1ος) είπε στους υπόλοιπους ότι λογικό θα ήταν οι τέσσερις πιο φτωχοί να συνεχίσουν να μην πληρώνουν τίποτε, και οι υπόλοιποι έξι να μοιραστούν την έκπτωση ισόποσα μεταξύ των. Δηλαδή ο καθένας από τους έξι να πληρώνει 3,33 ευρώ λιγότερα. Εάν γινόταν αυτό, ο Ευστάθιος (5ος), και ο Ζαφείρης (6ος), πίνοντας δωρεάν μπύρες, θα κέρδιζαν και χρήματα καθημερινά! Αυτή η ιδέα απορρίφτηκε πάραυτα από τους υπόλοιπους!

Έτσι οι δέκα (10) φίλοι μας ζήτησαν την βοήθεια του Δήμου του καφετζή που τους πρότεινε την παρακάτω λύση:

Και οι 10 φίλοι μας είχαν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι. Οι 4 πιο φτωχοί εξακολουθούν να πίνουν τις μπυρίτσες τους δωρεάν. Ο 5ος της παρέας (Ευστάθιος) δεν πληρώνει πλέον τίποτε. Οι 5 που θα συνεχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό, τώρα πληρώνουν λιγότερα.

Όμως, όταν βρέθηκαν έξω από το καφενείο, άρχισαν να συγκρίνουν πόσο λιγότερο πλήρωνε ο καθένας και έτσι άρχισαν οι γκρίνιες:

- «Εγώ κέρδισα μόνο 1ευρώ από την έκπτωση» είπε ο Ευστάθιος (5ος). «Αλλά ο Κωνσταντίνος κέρδισε 7 ευρώ !»
- «Σωστά» είπε ο Ζαφείρης (6ος). «Και εγώ κέρδισα 1ευρώ αλλά είναι αδικία που ο Κωνσταντίνος κέρδισε 700% περισσότερα!»
- «Αυτό είναι αλήθεια» είπε ο Ηρόδοτος (7ος).. «Εγώ κέρδισα 3 ευρώ και αυτός 7 ευρώ . Οι πιο πλούσιοι κερδίζουν τα πιο πολλά!» (Σ.Σ: ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΑΜΕΣΩΣ ΤΟ ΕΝΤΟΠΙΣΕΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ)
- Ταυτόχρονα σχεδόν οι 4 πρώτοι (Αρτέμιος, Βασίλειος, Γεώργιος και Δημήτριος) ούρλιαζαν: «ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ. Εμείς ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ. Το σύστημα εκμεταλλεύεται μονίμως τους φτωχούς!»

Οι εννιά φίλοι, όλοι δυσαρεστημένοι με τον Κωνσταντίνο που κέρδισε τα πιο πολλά, το περικύκλωσαν έξω από το καφενείο, τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο και τον άφησαν αναίσθητο στο πεζοδρόμιο της Λεωφ. Αλεξάνδρας.

Την επόμενη μέρα, την Κυριακή, όπως ήταν αναμενόμενο, ο δαρμένος της παρέας, ο Κωνσταντίνος, δεν εμφανίστηκε στο καφενείο. Οι υπόλοιποι εννιά έπιναν χαρούμενοι τις μπυρίτσες τους έχοντας ταυτόχρονα βγάλει και το άχτι τους με τον Κωνσταντίνο!

Η χαρά όμως τους κόπηκε απότομα όταν ήλθε η ώρα του λογαριασμού! Τότε ανακάλυψαν ότι τα χρήματα που είχαν όλοι μαζί πάνω τους ήταν μόλις 32ευρώ ... Ούτε τον μισό λογαριασμό δεν μπορούσαν να πληρώσουν γιατί τους έλειπαν τα 48 ευρώ του Κωνσταντίνου. Ο καφετζής αγανακτισμένος γιατί έχασε τα λεφτά του, τους έκοψε την έκπτωση. Οι φίλοι δεν ξαναβρέθηκαν γιατί οι 4 πρώτοι δεν είχαν λεφτά για μπυρίτσες και ο τελευταίος που έβαζε και τα περισσότερα δεν του άρεσε και πολύ το γεγονός ότι οι άλλοι έπιναν με τα λεφτά του και τον έδερναν κιόλας.

Λοιπόν, φίλοι, συνεργάτες, συγγενείς, συνάδελφοι, εργαζόμενοι, άνεργοι, συμφοιτητές και δημοσιογράφοι: Έτσι ακριβώς δουλεύει και το σύστημα πληρωμής των φόρων. Οι πιο πλούσιοι πληρώνουν τα πιο πολλά. Όταν όμως γίνεται μείωση φόρων, αυτοί που πλήρωναν τους υψηλότερους φόρους κερδίζουν τα πιο πολλά από την μείωση! Εάν τους φορολογείς περισσότερο από τους άλλους και τους επιτίθεσαι επειδή έχουν την ευχέρεια που εσύ εκμεταλλεύεσαι, μπορεί να μην ξαναεμφανιστούν ποτέ στο «καφενείο». Στη πραγματικότητα, μπορεί να αρχίσουν να πίνουν μπύρες σε άλλα «καφενεία», εκτός της χώρας πιθανόν, όπου η ατμόσφαιρα είναι πολύ πιο φιλική και πιθανώς οι μπύρες να κοστίζουν λιγότερο!!!

Για όσους κατάλαβαν, δεν απαιτείται εξήγηση!

Για όσους ΔΕΝ κατάλαβαν, ΔΕΝ υπάρχει εξήγηση!

Υ.Σ. Αυτό το άρθρο, είναι παράφραση ενός ("Bar Stool Economics" ) που έγραψε ο David Kamerschen, Ph.D., Professor of Economics, University of Georgia.

Αυτή είναι λοιπόν η ιστορία των δέκα φίλων που επανακυκλοφόρησε πρόσφατα.

-Αιφνιδιάζει;
-Ναι!

-Εντυπωσιάζει;
-Ναι!

-Αρέσει;
-Ναι!

-Αληθοφανής;
-Ναι!

-Σωστή;
-Όχι!

-Γιατί;

Διότι από την εποχή που πρωτοεμφανίζεται ιστορικά η οικονομική σκέψη με τους Πλάτωνα και Αριστοτέλη, μέχρι τον Smith, τον Ricardo, τον Marx και τον Keynes, και από τους κλασσικούς της Βρετανίας μέχρι τους μονεταριστές του Σικάγο, αν υπήρχε ποτέ κάτι κοινό που συμφώνησαν όλα τα πολιτικοοικονομικά μοντέλα, είναι η αποπομπή της υπεραπλούστευσης (οι μελετητές της Πολιτικής Οικονομίας καταλαβαίνουν τι εννοώ).

Στο παράδειγμά μας, ο αποπροσανατολισμός από το πραγματικό πρόβλημα δεν γίνεται αμέσως σαφής. Δεν γίνεται δηλαδή άμεσα αντιληπτό ότι το πρόβλημα δεν είναι η δικαιότερη κατανομή της φορολογίας (που δεν λύθηκε από τους 10 φίλους και που έφερε τεχνητά την έλλειψη των 48 ευρώ). Αυτό είναι ένα καθαρά administrative ζήτημα το οποίο στην εσπερία έχουν λύσει προ πολλού. [Πώς; Μα, από το καταπληκτικό link νομοθετικής εξουσίας (call it “αποφάσεις κοινοβουλίων”) και τεχνολογίας (call it “πληροφορική”) όπου αυτή αναπτύχθηκε σωστά]. Δεν γίνεται λοιπόν άμεσα αντιληπτό στην ιστορία μας ότι το συνολικό εισόδημα των δέκα φίλων (call it “AEΠ”), αν προσθέσει κανείς τα νούμερα, φτάνει τις 380.000 και ότι ο Κωνσταντίνος (δηλ. το 10% του πληθυσμού) με τις 200.000 του, ελέγχει το 52,6% (!!!) του συνολικού εισοδήματος. Το νούμερο είναι τρομακτικό. Σκεφτείτε λίγο. Το 10% του πληθυσμού τρώει ήδη πάνω από την μισή πίτα και το 90% του πληθυσμού την υπόλοιπη.

Το πραγματικό πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η κατανομή της φορολογίας. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η κατανομή του εισοδήματος! Πώς θα γίνει δηλαδή δικαιότερα κατανεμημένος ο πλούτος μιας χώρας σε μια κοινωνία μικρών και μεγάλων θηρίων. Πώς θα περιοριστούν οι κοινωνικές αδικίες. Πως θα γίνει πιο εκλογικευμένη αυτή η έρμη η καμπύλη Lorenz. Τα υπόλοιπα έπονται.

Σε ένα κράτος δικαίου το πρόβλημα αυτό προσεγγίζεται και από την δικαιότερη ανακατονομή της φορολογίας, αλλά αυτό από μόνο του είναι φανερό ότι δεν αρκεί. Ιδιαίτερα σήμερα. Είναι η μεγάλη ανοικτή πληγή στις παγκοσμιοποιημένες οικονομίες, που περιορίζεται μεν εν μέρει με την προσπάθεια για αύξηση της πίτας (η οποία αυξάνει θεωρητικά τον πλούτο όλων μας), αλλά που δεν περιορίζει τις κοινωνικές αντιφάσεις. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αντί για αύξηση, έχουμε συρρίκνωση των περισσοτέρων εθνικών ΑΕΠ. (Όχι όμως και του παγκόσμιου ΑΕΠ!!!).

Και για να μην παρεξηγούμαι, δεν λέω να κάνουμε επανάσταση και να καταργήσουμε τον Κωνσταντίνο (τι θυμίζει κι αυτό το όνομα!) της παραπάνω ιστορίας. Δεν λέω να καταργήσουμε την πρώτη θέση στα τρένα. Αυτό που λέω είναι να καταργήσουμε την τρίτη θέση στα τρένα(**). Κάτι που ελάχιστοι πολιτικοί οραματίστηκαν σε αυτόν τον τόπο. Ίσως γιατί ελάχιστοι πολιτικοί ενδιαφέρθηκαν. Ίσως γιατί ελάχιστοι πολιτικοί έχουν πραγματικά σπουδάσει Πολιτική Οικονομία(***). Ίσως γιατί ελάχιστοι πολιτικοί δεν προέρχονται, σώνει και καλά, από τη Νομική.


(*) Βρείτε το άκρως ενδιαφέρον Taxation and War Wealth (αν θυμάμαι καλά τον τίτλο) του John Hicks. Μελέτη για την Οικονομία κατά τη διάρκεια πολέμου. Για ερευνητές και μόνο, ε;

(**) Το έλεγε σχεδόν κάθε βράδυ ο φίλος μου Γιώργος Στάικος (που έφυγε κι αυτός πολύ νωρίς), στα ελάχιστα ανοικτά ταβερνάκια της έρημης αυγουστιάτικης Αθήνας του '82. Διακοπές στην Ελλάδα, μπάνια και πολιτικές αναλύσεις της νέας τότε κατάστασης.

(***) Ξέρω τώρα ότι θα "φάω ξύλο" από μερικούς από εσάς, αλλά οφείλω να το πω. Ανεξάρτητα από τις πολιτικές απόψεις του καθενός μας και του τι συνέβη στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση, με καθαρά πολιτικοοικονομικά -όχι κομματικά ή οπαδικά- κριτήρια, επιτρέψτε μου να πω ότι ο πιο «μοντέρνος» λόγος έλληνα πολιτικού παραμένει, ακόμη και σήμερα, αυτός του Ανδρέα. Ίσως γιατί δεν ήταν απλά και μόνο, ένας αναγνωρισμένος οικονομολόγος που δίδασκε σε ξένα πανεπιστήμια. Στο York του Τορόντο, δίδαξε Οικονομετρία! Δηλαδή, Μαθηματικά!!!

ΕΚΤακτΟ Συνέδριο 2010

Τι έχουμε όταν σε γνωστή παραθαλάσσια ταβέρνα της Ville d' Argent, το blog συναντιέται ξαφνικά με έναν κατατρεγμένο βιολόγο πανεπιστημιακό, έναν ταλαιπωρημένο σε παιδικά πάρτι νομικό, δυο μηχανικούς (ο ένας μάλιστα "πρωθυπουργός"), δυο επιχειρηματίες (ο ένας μάλιστα και άρχοντας της ΤΑ) κι ένα Μεγάλο Καβούρι (όχι Βουλιαγμένης, αλλά Αλάσκας); Έχουμε ΕΚΤακτΟ Συνέδριο!

Το συνέδριο ξεκίνησε τρίβoντας τα χεράκια από χαρά.

Κατόπιν, ο κατατρεγμένος βιολόγος πανεπιστημιακός μετρούσε συνέχεια τα αξέχαστα χρόνια που "κέρδισε" κοντά στο τέρας -κυριολεκτικά- της επικοινωνίας, της ψυχολογίας και της παιδαγωγικής επιστήμης, von Tzam-a-look-a (φτου).

Και τα ξαναμετρούσε για να είναι σίγουρος.

Το Μεγάλο Καβούρι αντιστάθηκε όσο μπορούσε βλαστημώντας την ώρα και τη στιγμή που άφησε τα ζεστά νερά της Αλάσκας.

Το τέλος του όμως ήταν αναπόφεκτο.

Εδώ τελείωσε ξαφνικά, το ξαφνικό Συνέδριο 2010 όπως ξαφνικά άλλωστε άρχισε. Την επόμενη φορά που ο κατατρεγμένος βιολόγος πανεπιστημιακός θα θελήσει να ξαναμετρήσει τα ωφέλιμα χρόνια που πέρασε παρέα με τον von Tzam-a-look-a (φτου), θα βγάλει από τη γυάλα του εργαστηρίου το επόμενο Μεγάλο Καβούρι και... κλπ κλπ.

" Έχω την Πέμπτη ραντεβού "

Τι θα καταβροχθίσετε πάλι ρε κανίβαλοι;

Αν είναι δυνατόν!

ΥΓ. Εγώ πάντως από τα δυο species της φωτογραφίας, προτιμώ να κάνω παρέα σε αυτό με τη νιτσεράδα.

Astronomy picture of Greece

Όσοι επισκέφτηκαν χθες το blog, ασφαλώς θα πρόσεξαν στο παρακείμενο καθημερινό μας "Astronomy Picture of the Day", την παραπάνω εντυπωσιακή φωτογραφία μερικής ηλιακής έκλειψης, πάνω από τα αρχαία ερείπια του ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Δεν είναι η πρώτη φορά που το site αυτό της NASA προβάλει κάποια εικόνα από την Ελλάδα. Οι καιρικές συνθήκες του τόπου μας ευνοούν τις αστρονομικές παρατηρήσεις και τη λήψη παρόμοιων φωτογραφιών(*). Στη συγκεκριμένη φωτογραφία εντυπωσιάζουν τα χρώματα, το απροσδόκητο σύννεφο που καλύπτει την κορυφή του Ήλιου κι ένα πουλί (γλάρος;) που πετάει στα δεξιά της έκλειψης. Σύμφωνα με τη NASA, η επόμενη συνολική έκλειψη ηλίου θα γίνει στις 11 Ιουλίου 2010, αλλά θα είναι ορατή μόνο από μια λεπτή λωρίδα του νοτίου Ειρηνικού Ωκεανού, κοντά στο νότιο άκρο της Νοτίου Αμερικής. Προς το παρόν, θα απολαμβάνουμε καθημερινά τις υπέροχες αυτές φωτογραφίες και τα σχόλια του επιστήμονα Αστρονόμου της NASA που τις συνοδεύουν.

(*) Το 2006, μια χειμωνιάτικη νύχτα με φοβερό κρύο (-48C) ξενυχτήσαμε με κάτι φίλους για να δούμε και να φωτογραφήσουμε το Βόρειο Σέλας που οι επιστήμονες έλεγαν ότι θα εμφανιζόταν εκείνο το βράδυ βορείως του Edmonton. Τζίφος. Φάγαμε το κρύο πίνοντας ελληνικό τσίπουρο στο αυτοκίνητο, αλλά δεν είδαμε τίποτα. To Σέλας βέβαια ήταν εκεί. Εμείς δεν το είδαμε λόγω πυκνής νέφωσης (ή μήπως λόγω ...τσίπουρου; Δεν ξέρω να σας πω).

Η θαυμάσια συμμετρία των αριθμών

(Nous vous remercions monsieur le Maire)

... ή όταν ο Κορώνης ήταν ξεμέθυστος!

Athens oldies

Φωτ. Dorothy Burr Thompson

Βρέθηκε η πηγή των φωτογραφιών που μας έστειλε ο Κώστας κι έτσι μπορέσαμε να βρούμε τις λεζάντες τους και να καταλάβουμε καλύτερα τι είναι αυτό που βλέπουμε από την Αθήνα των παππούδων μας. Αν κάνετε κλικ πάνω στις φωτογραφίες, θα μεταφερθείτε στο Picasa και έτσι θα μπορέσετε να τις δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος.

Το Quiz μας παραμένει: Ποια μεγάλη κεντρική πλατεία της Αθήνας δεν φτιάχτηκε ποτέ; To σχέδιο του Κλεάνθη και των Βαυαρών, μετά από αυτές του Συντάγματος και της Ομόνοιας, προέβλεπε και μια τρίτη μεγάλη πλατεία. Πού θα γινόταν και γιατί δεν έγινε;

(Hint: φτιάχτηκε τσάκα-τσάκα, ένα εργοστάσιο στη θέση της).

----
H Dorothy Burr Thompson (1900-2001) υπήρξε γνωστή αρχαιολόγος η οποία έζησε στην Ελλάδα τις δεκαετίες του '20 και του '30 και εργάστηκε στις ανασκαφές της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας. Το φωτογραφικό της αρχείο από την καθημερινή της ζωή στην Ελλάδα, δώρισε η ίδια στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. Ένα αντιπροσωπευτικό μέρος του, μπορείτε να το δείτε στο πολύ καλαίσθητο site:

http://www3.ascsa.edu.gr/media/thompson/thompson.html

Ανακοίνωση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΗ

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα παρέχουμε από την πρώτη στιγμή επείγουσα ιατρική βοήθεια στα θύματα του ισχυρού σεισμού που έπληξε στις 12 Ιανουαρίου την Αϊτή.

Για να υποστηρίξετε τη δράση μας στην Αϊτή κάντε μια δωρεά σήμερα. Η δική σας υποστήριξη, μικρή ή μεγάλη, μπορεί να σώσει ζωές.

ΜΕΣΩ ΤΡΑΠΕΖΑΣ
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: Αρ. Λογ/μού: 080/480865-76
ALPHA BANK: Αρ. Λογ/μού: 104-00-2320001125
ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: Αρ. Λογ/μού: 041-01-022035-49
ΤΡΑΠΕΖΑ EFG EUROBANK: Αρ. Λογ/μού: 0026.0215.45.0100065123
ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: Αρ. Λογ/μού: 83773707

Μετά την κατάθεση μην ξεχάσετε να μας ενημερώσετε το συντομότερο δυνατό στο τηλ.: 210 5 200 500 για να σας στείλουμε την απόδειξή σας.

ΜΕΣΩ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΚΑΡΤΑΣ
(Visa, Mastercard, Diners)
Κάνοντας ένα απλό τηλεφώνημα στο 210 5 200 500

Σχετικό Link:
http://www.msf.gr/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1

Κυριακάτικη 10/1/2010

Θα ήταν μια συνηθισμένη Κυριακή πρωί, με οικογενειακό καφεδάκι και εφημερίδες αγορασμένες στην Κλαθμώνος από το προηγούμενο βράδυ. Θα ήταν κι ένα ακόμα συνηθισμένο άρθρο εκλαϊκευμένης επιστήμης, αν το μάτι δεν έπεφτε σε ένα όνομα με bold στοιχεία:

Ναι, ναι, ναι, ο "κατατρεγμένος" ξαναχτύπησε! Το Τζαμαλούκειο θύμα έδρασε όπως πάντα ξαφνικά κι απρόσμενα. Το καμάρι της ville d' Argent για μια ακόμη φορά εντυπωσίασε. Ας δούμε λοιπόν τι είπε:

(Σσσσσ, ησυχία εσείς στα τελευταία θρανία!)

Για όσους αντέχουν, διαβάστε (με δικό σας ρίσκο, ε;) το πλήρες άρθρο της Κυριακάτικης "Ε".

Αγοράζοντας τον Καβάφη

Πριν τις γιορτές αγόρασα ένα ποίημα! Δεν το λέω μεταφορικά. Αγόρασα ένα πραγματικό ποίημα. Συγκεκριμένα, αγόρασα "Τα Άλογα του Aχιλλέως" του Κ.Π.Καβάφη! Πιο συγκεκριμένα, σε έκθεση ζωγραφικής, αγόρασα έναν πίνακα του Γιάννη Ψυχοπαίδη, με "Τα Άλογα του Aχιλλέως" του Κ.Π.Καβάφη. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, αγόρασα μια μεταξοτυπία -πού λεφτά για τον πραγματικό; - ενός πίνακα του Γιάννη Ψυχοπαίδη, με "Τα Άλογα του Aχιλλέως" του Κ.Π.Καβάφη. (Η αλήθεια είναι ότι αν έβρισκα τον πραγματικό πίνακα, θα τον αγόραζα, αλλά δυστυχώς δεν ήταν προς πώληση κι έτσι αγόρασα το επίσημο αντίγραφο).

Είναι πολύ ωραία η μεταξοτυπία μου. Έχει τυπωμένο σε άσπρο φόντο αριστερά τον Καβάφη και δεξιά τη ζωγραφιά με την υπογραφή του Γιάννη. Η απόσταση μεταξύ των δυο έργων είναι μερικά σαντιμέτρ. Δεν ξέρω αν αυτή είναι μια σωστή απόσταση. Ποιος μπορεί να πει άλλωστε αν αυτή είναι μια σωστή απόσταση; Ποιος μπορεί να πει, ποια είναι η σωστή απόσταση μεταξύ ποίησης και ζωγραφικής; Yπάρχει απόσταση μεταξύ της ποίησης και της ποίησης;

Τα Άλογα του Aχιλλέως πάντως είναι εκεί. Τα διαβάζεις και τα βλέπεις ταυτόχρονα. Σαν τα σπουδαία "τότε" Κλασσικά Εικονογραφημένα. Ίσως γι' αυτό το λόγο να μου αρέσει αυτός ο πίνακας. Ξυπνάει ενδόμυχα το παιδί μέσα μου. Δεν έχουμε και ψυχολόγο στην παρέα να μας πει τη γνώμη του. Ίσως αυτή η έλλειψη (ψυχο)λόγου να οδήγησε τα βήματα του (παιδι)ού μέσα μου στον (Ψυχο)(παίδη). Ο Καβάφης αριστερά, με τυπογραφικά στοιχεία καθαρεύουσας -ναι, ναι, τόνοι, οξείες, δασείες, περισπωμένες- όπως απαιτεί η στιγμή, η ζωγραφιά με τα τρομερά άλογα δεξιά. Απελπισμένα, θυμωμένα, επαναστατημένα, έτοιμα να βγουν από το πλάνο. Ίσως όχι επαναστατημένα. Σίγουρα θυμωμένα, άρα επαναστατημένα μετά. Ποιητικός και εικαστικός λόγος σε φόντο άσπρο. Κάπως έτσι δηλαδή:

Εδώ θα ομολογήσω ότι δεν υπήρξα ποτέ φαν του Καβάφη. Πιο συγκεκριμένα, δεν υπήρξα ποτέ φαν του Καβάφη όταν ο Καβάφης είναι σε κοινή θέα. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, δεν υπήρξα φαν εξωτερίκευσης της ατέλειωτης συνωμοσίας της ποιήσης του Καβάφη. Αυτή η ποιητική συνωμοσία είναι το μεγαλείο του. Αν βγει προς τα μπρος, ακυρώνεται. Τα "άλογα" όμως αποτελούν εξαίρεση. Ιδού γιατί:

Τα Άλογα του Aχιλλέως

Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο,
που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος,
άρχισαν τ’ άλογα να κλαίνε του Aχιλλέως·
η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε
για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε.
Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν,
την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν
τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο — αφανισμένο —
μια σάρκα τώρα ποταπή — το πνεύμα του χαμένο —
ανυπεράσπιστο — χωρίς πνοή —
εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή.

Τα δάκρυα είδε ο Ζευς των αθανάτων
αλόγων και λυπήθη. «Στου Πηλέως τον γάμο»
είπε «δεν έπρεπ’ έτσι άσκεπτα να κάμω·
καλλίτερα να μην σας δίναμε, άλογά μου
δυστυχισμένα! Τι γυρεύατ’ εκεί χάμου
στην άθλια ανθρωπότητα πούναι το παίγνιον της μοίρας.
Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει, ουδέ το γήρας
πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. Στα βάσανά των
σας έμπλεξαν οι άνθρωποι.»— Όμως τα δάκρυά των
για του θανάτου την παντοτινή
την συμφοράν εχύνανε τα δυο τα ζώα τα ευγενή.

Δεν μπορώ τεχνικά αυτή την ώρα να προσθέσω τόνους και βαρείες όπως είναι στο πραγματικό κείμενο της μεταξοτυπίας. Για αυτό θα σας ανταμείψω με μια εικόνα του χειρογράφου και με μια ανάγνωση του ποιήματος η οποία κατά τη γνώμη μου είναι μέσα στο πνεύμα του ποιητή. Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να απαγγελθεί ποίημα του Καβάφη. Πώς μπορεί άλλωστε να απαγγελθεί μια συνωμοσία; Να ψιθυρίσεις τον Καβάφη, ίσως. Να τον απαγγείλεις αδύνατον. Ας ακούσουμε όμως τον πίνακα κι ας δούμε το χειρόγραφο του ίδιου του ποιητή:

(πηγή: www.kavafis.gr)

Επιστρέφοντας στον πίνακα του Ψυχοπαίδη, κάποιος παρατηρητικός θα έλεγε ότι τα άλογα της εικόνας είναι ένα. Μάλιστα ούτε καν ολόκληρο, αλλά μόνο το κεφάλι του. Άρα ο πίνακας θα έπρεπε να λέγεται "Το άλογο του Αχιλλέως" και όχι "Τα άλογα του Αχιλλέως". Αυτό βέβαια αυτόματα θα ακύρωνε το έτερο ήμισυ της σύνθεσης και επομένως θα είχαμε διαχωρισμό της ποίησης από την ποίηση. Ο τίτλος μάλιστα του έργου θα έπρεπε να είναι "Το Άλογο". Σκέτο, χωρίς το "του Αχιλλέως". Για την ακρίβεια μάλιστα θα έπρεπε να λέγεται "Ένα κεφάλι αλόγου" οπότε θα είχαμε ένα άλλο έργο αλλά με πραγματικό όμως τίτλο περιγραφής. Είναι όμως έτσι; Αν δούμε την ίδια εικόνα από διαφορετική οπτική γωνία διαπιστώνουμε ένα εντελώς διαφορετικό άλογο. Ας κάνουμε ένα ζουμ πάνω στη ζωγραφιά.

Έχουμε αυτήν εδώ την οπτική, σχεδόν σε ευθεία γραμμή από τον πίνακα αλλά κάπως αριστερά από το θέμα:

κι έχουμε κι αυτήν εδώ, σε ίδια απόσταση αλλά υπό γωνία περίπου 30 μοιρών δεξιά:


H φωτογράφιση έγινε με φλας χωρίς πολαράιζερ ή άλλο φίλτρο. Πόσα άλογα βλέπετε; Δεν είναι δυο διαφορετικά "Άλογα του Αχιλλέως"; Άρα σωστή η σύνθεση, σωστό το θέμα, σωστός ο τίτλος του έργου.

-----

O Γιάννης Ψυχοπαίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, νομίζω στο Θησείο και είναι της γενιάς του αδελφού μου. Με τον αδελφό του Γιάννη, τον Κοσμά, ήταν στην ίδια παρέα ο δικός μου αδελφός, όταν το ΣΤ' Γυμνάσιο βρισκόταν στην οδό Φαλήρου, στο Κουκάκι. Μαζί τους, ο θεατρικός συγγραφέας Ανδρέας Στάικος, ο μουσικός Νότης Μαυρουδής, ο σκηνοθέτης Γιάννης Φωτιάδης, ο αδελφός του Ανδρέα, ο Γιώργος Στάικος (που ήταν η αιτία να γνωρίσω τη σύντροφο της ζωής μου) και πολλοί άλλοι αξιόλογοι φίλοι. Δυστυχώς ο Κοσμάς, καθηγητής στην Πάντειο, έχει φύγει πια από τη ζωή, όπως πάρα πολύ νωρίς έφυγαν οι Γιώργος Στάικος και Γιάννης Φωτιάδης (βοηθός του Αγγελόπουλου στις "Μέρες του '36") με τους οποίους όμως πρόλαβα να κάνω αρκετή παρέα όταν επέστρεψα από τον Καναδά. Αξέχαστη μια ομιλία του Κοσμά στα γραφεία του ΣΥΝ, στην οδό Ρουμπέση, που συνεχίστηκε τρώγοντας στου Sveik από κάτω.

Γι' αυτή τη γενιά όμως σκοπεύω να αναρτήσω ξεχωριστό αφιέρωμα. Είναι η γενιά που γεννήθηκε μέσα ή αμέσως μετά τον πόλεμο εκεί γύρω στο 1945. Ανάμεσα στις πολλές δυσκολίες της εποχής, ευτύχησε τουλάχιστον στο ΣΤ' Γυμνάσιο της οδού Φαλήρου, να έχει καθηγητές τον Αξελό, τον Ροντήρη και άλλους αξιόλογους πνευματικούς ανθρώπους και έτσι να μπολιαστεί με την αγάπη για την Τέχνη, τη Μουσική και το Θέατρο. Τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά. Α, να μην το ξεχάσω. Είχαμε οι δυο γενιές του ΣΤ' τουλάχιστον ένα κοινό σημείο αναφοράς. Τη αξιόλογη αλλά παραξηγημένη από εμάς Βενετσάνου! Θα τα ξαναπούμε όμως.

Αϊ Γιαννιού

...και ως γνωστόν μπλογκ χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει!

Χρόνια Πολλά στο Δήμαρχο

και στους

Αλεξόπουλο

Αλούπη

Βασιλείου

Γιαλαμά

Ρήγα

Κοντολάτη

Κοντονίκα

Τενέδιο

Φλεμετάκη

Ούτε καν 45! Ελπίζω να μη ξέχασα κανέναν. Να ΄στε όλοι καλά, γεροί και δυνατοί (Φλεμετάκη πού εξαφανίστηκες; κι εσύ Γιάννη Ρήγα γιατί δεν εμφανίστηκες;). Χθες γιόρταζαν οι (θεο)Φάνηδες και οι (πε)Φώτιοι, προχθές οι Βασίληδες, τα Χριστούγεννα οι Μανώληδες και οι Χρήστοι, λέω να μην ανοίξω μπίζνα με τις γιορτές γιατί ομολογώ ότι αδυνατώ να τις παρακολουθώ. Χρόνια Πολλά λοιπόν σε όλους μας, Καλή Χρονιά και όπως είπε και ο διάσημος γάλλος ουρολόγος του φημισμένου πανεπιστημίου της ville d' Argent, καθηγητής Νικολά ντε Κριστοντούλ, το 2010 να είναι " Α & Α ". Άμεν!

"American Bar" 2009...

...έτσι όπως το είδαν οι φοβεροί αφοί Σπυριδέλλη (οι ελληνικής καταγωγής αμερικανοί χιουμορίστες, γνωστοί και ως JibJab):